Άρνηση συσσιτίου στο Σταυράκι

Η κατάσταση στις φυλακές «φουσκώνει» ξανά. Παρά τις επισκέψεις φορέων, της εξουσίας και μη, παρά τις συνεχείς εξαγγελίες περί «αποσυμφόρησης» των φυλακών, ο κόμπος έφτασε για άλλη μια φορά στο χτένι
Τα 2/3 των κρατούμενων στο Σταυράκι αρνούνται το συσσίτιο μπαίνοντας και πάλι σε πορεία κινητοποιήσεων, όπως έκαναν και πριν από τρία χρόνια. Δεν είναι μόνοι τους, καθώς αντίστοιχες κινήσεις έχουν γίνει και σε άλλες φυλακές της χώρας. Το Σταυράκι όμως τείνει να αποκτήσει τη φήμη μιας από τις χειρότερες, σε ό,τι αφορά τις συνθήκες διαβίωσης.

Τα ΜΑΤ έστειλαν κόσμο στο νοσοκομείο

Δέκα τουλάχιστον άτομα διακομίστηκαν στο νοσοκομείο τη Δευτέρα το βράδυ με τραύματα που ποίκιλλαν, από σπασμένα χέρια, διασείσεις και κατάγματα μέχρι ελαφρότερους μώλωπες, από την επίθεση των ΜΑΤ και τον μαζικό ξυλοδαρμό των διαδηλωτών στην πορεία.
Μόνο μικρής έκτασης δεν ήταν τα επεισόδια που έγιναν τελικά προχθές το βράδυ, μετά τη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας κατά της πορείας 2.000 ανθρώπων που έγινε στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικό Αλέξη Γρηγορόπουλου. Δέκα τουλάχιστον διαδηλωτές διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο μετά την πορεία. Μια κοπέλα με τραύμα στη λεκάνη, άλλη μια με διάσειση και κάταγμα στο χέρι, καθώς και άλλοι με μικρότερης βαρύτητας τραύματα. Αυτουργοί, ήταν άνδρες των ΜΑΤ που «στρίμωξαν» βάσει σχεδίου ένα κομμάτι της πορείας στη Χαριλάου Τρικούπη μεταξύ Μιχαήλ Αγγέλου και 28ης Οκτωβρίου και επιτέθηκαν ξυλοφορτώνοντας διαδηλωτές, χωρίς να έχει υπάρξει κάποιος λόγος. Η μοναδική αφορμή που δόθηκε στην προχθεσινή πορεία ήταν η επίθεση σε τράπεζα με κατεβασμένα ρολά στην Πυρσινέλλα, η οποία αποτράπηκε από άνδρες των ΜΑΤ. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο συγκεκριμένο σημείο και πριν συμβεί ο,τιδήποτε, οι τρεις διμοιρίες που ακολουθούσαν την πορεία πέρασαν τρέχοντας το πεζοδρόμιο της Πυρσινέλλα προς την πλατεία Πάργης κόβοντας ουσιαστικά την πορεία στη μέση, πριν καν πεταχτεί οποιοδήποτε αντικείμενο. Ακόμη και όταν «έφυγαν» μερικά μπουκάλια νερού, η εντύπωση ήταν ότι για πολύ χειρότερα, έχουν γίνει πολύ λιγότερα από τις αστυνομικές δυνάμεις…

Στη συνέχεια αυτές έδειξαν να «ξεσπούν» πάνω στα φοιτητικά μπλοκ ιδιαίτερα, αφήνοντας πίσω τους αρκετούς τραυματίες και 15 προσαχθέντες και 3 συλληφθέντες εξ αυτών. Αντίστοιχη ήταν και η επιχείρηση της ΟΠΚΕ κατά φοιτητών του τμήματος Μηχανικών Επιστήμης Υλικών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Διαδηλωτές μιλώντας στον «Η.Α.» έλεγαν (οι παλιότεροι τουλάχιστον) ότι αντίστοιχου μεγέθους ξυλοδαρμός στην πόλη από αστυνομικές δυνάμεις έχει γίνει μόνο στα επεισόδια στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ στο 2ο λύκειο, το 1998.

Καταγγελίες για τους ξυλοδαρμούς εξέδωσε ο σύλλογος καθηγητών του 4ου λυκείου, καθώς ένας από τους τραυματίες ήταν μαθητής του σχολείου. Ο συλλογος διδασκόντων με την ανακοίνωσή του που εκδόθηκε χθες, καταδικάζει «τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό και τη χρήση βίας από τις δυνάμεις καταστολής ενάντια σε μαθητή του σχολείου μας».

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ανακοίνωση εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ για τα γεγονότα, καταδικάζοντας τη στάση της αστυνομίας. Την καταγγέλλει γιατί «με απερίγραπτη βιαιότητα επιτέθηκε απρόκλητα εναντίον όλου του κορμού των πολιτών, περιλούζοντάς τους με χημικά και δέρνοντας βάναυσα, που διαδήλωναν στη μνήμη της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Γρηγορόπουλου. Όπως φαίνεται ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, με όργανο τον ψευδεπίγραφο υπουργό ‘Προστασίας Πολίτη’ κ. Παπουτσή, στο δίλημμα ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ έχουν επιλέξει την δεύτερη».

Ανακοίνωση καταγγελίας εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων τονίζοντας πως η στάση της αστυνομίας, τόσο στην Αθήνα, όσο και στα Γιάννενα, ήταν «ιδιαίτερα προκλητική». Αναφέρει ότι «η πορεία κτυπήθηκε σχεδόν προτού ξεκινήσει, πνίγοντας την πόλη στα χημικά, σπάζοντας στο ξύλο τους διαδηλωτές, κτυπώντας με ανείπωτη βαρβαρότητα την πορεία.

Το μήνυμα σαφέστατο: Κάθε διαδήλωση, κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας θα γίνεται ανεκτή εφόσον και όταν το θέλει το μακρύ χέρι του κράτους η αστυνομία». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει τη στάση της κυβέρνησης και αναφέρει ότι «ήθελε να στείλει και μήνυμα «τάξης και ασφάλειας», ενόψει της αυριανής επίσκεψης του επιτηρητή μας Στρος Καν. Με αυτό τον τρόπο όμως γίνεται ολοένα και πιο μισητή».
Κακές εντυπώσεις επίσης προκάλεσε η «πανστρατιά» της αστυνομίας, με δυνάμεις ίσως και μεγαλύτερες από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν πέρυσι, με πολλούς άνδρες της Ασφάλειας με πολιτικά, σκούφους και κασκόλ ομάδων και την ομάδα «ΔΙΑΣ» να καταδιώκει πεζούς με κινηματογραφικό τρόπο, με τις μηχανές της να βγαίνουν με ταχύτητα ανάποδα από την οδό Πουτέτση προς την Χαριλάου Τρικούπη, ενώ δεν είχε γίνει η παραμικρή ζημιά και γενικώς, χωρίς να συντρέχει λόγος τέτοιου μεγέθους επέμβασης.

Και η ΕΛΜΕ

Τους χειρισμούς της αστυνομίας καταγγέλλει και η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, καταλογίζοντας στην κυβέρνηση «εκστρατεία τρομοκράτησης που έχει ξεκινήσει από την κυβέρνηση και την αστυνομία ενόψει των διαδηλώσεων στις 15 Δεκέμβρη».

Συμπληρώνει επίσης ότι «η ασύδοτη προσπάθεια τρομοκράτησης της αστυνομίας εφαρμόστηκε και στα Γιάννενα. Μαζί με τη βίαιη καταστολή της ειρηνικής διαδήλωσηςέγιναν και 15 προσαγωγές με 3 συλλήψεις. Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η πολιτική της δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί, ξέρει καλά ότι το μνημόνιο, το ΔΝΤ και η ΕΕ είναι πλέον αποκρουστικά μπροστά στα μάτια του λαού. Για αυτό ο μόνος τρόπος να συνεχίσει την πολιτική της είναι η βία, η τρομοκρατία και η καλλιέργεια της υποταγής. Η κυβέρνηση πρωτοστατεί και πάλι στην ποινικοποίηση αγώνων».

KΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ Γιαννίνων καταγγέλει την νοοτροπία και την συμπεριφορά της
διοίκησης και των ανδρών της τοπικής Αστυνομίας, που χτες με
απερίγραπτη βιαιότητα επιτέθηκε απρόκλητα εναντίον όλου του κορμού των
πολιτών, περιλούζοντάς τους με χημικά και δέρνοντας βάναυσα, που
διαδήλωναν στη μνήμη της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Γρηγορόπουλου.

Όπως φαίνεται ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, με
όργανο τον ψευδεπίγραφο υπουργό «Προστασίας Πολίτη» κ. Παπουτσή, στο
δίλημμα "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" έχουν επιλέξει την δεύτερη.

Ανακοίνωση της Νεολαίας Συνασπισμού για την 6η Δεκέμβρη

H εκτέλεση του Αλέξη Γρηγορόπουλου αποτέλεσε το σημείο, το γεγονός, που με αστάθμητο, δηλαδή τυχαίο τρόπο, συμπύκνωσε τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας και τα αδιέξοδα της νεολαίας.

Η συσωρευμένη οργή, ξέσπασε σε ένα ορμητικό ποτάμι συνολικής αμφισβήτησης όλης της κυρίαρχής πολιτικής, που τόσα χρόνια προσπαθούσε να μας κλέψει το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία, και έφτασε να μας κλέβει και το δικαίωμα στη ζωή.

Σήμερα, δύο χρόνια μετά, τα γενικευμένα αδιέξοδα της νεολαίας και της επισφαλούς εργασίας παραμένουν επίκαιρα. Γιατί όλοι αυτοί που ξόρκιζαν τον κόσμο της εξέγερσης, τώρα μας λένε να πάμε όλοι μαζί για να σώσουμε τη χώρα από την κρίση.

Η σημερινή πραγματικότητα, όμως, καταδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι τα δύο σύμβολα που γεννήθηκαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και η Κωνσταντίνα Κούνεβα, νοηματοδοτούν τους αγώνες μας και ξεχωρίζουν εχθρούς και φίλους. Από τη μία πλευρά υπάρχει η κυβέρνηση με τους συμμάχους της, που με πρόσχημα την κρίση μας καλούν να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις, μας στερούν το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, κάνουν τη ζωή μας λάστιχο για να μην περάσουμε το κατώφλι της ανεργίας, βάζουν περιορισμούς στο δικαίωμα μας στην γνώση και από την άλλη πλευρά είμαστε όλοι εμείς που όπως τότε τις μέρες της εξέγερσης, έτσι και τώρα ξέρουμε πολύ καλά ότι το μοναδικό μας χρέος είναι να διεκδικήσουμε για όλους τους λόγους του κόσμου καλύτερη ζωή για τη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας .

Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία, σε μια μαζική πορεία, που θα δείξει ακόμα και στους πλέον δυσπιστους, ότι μπορούμε να ανατρέψουμε όλους αυτούς που αποφασίζουν, για εμάς χωρίς εμάς.

Δεκέμβρης 2008: Δύο χρόνια μετά

Δύο χρονιά μετά την εξεγέρση του Δεκέμβρη, τι έχει μείνει απ' τη "φωτιά"; Δύσκολη η απάντηση, όπως και η ερμηνεία του ίδιου του Δεκέμβρη. Άλλωστε, το σύνθημα που κοσμούσε τις μέρες εκείνες τους τοίχους της πόλης αποτυπώνει την παραδοχή ότι: "ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση, ήταν ερώτηση".

Αύριο συμπληρώνονται δύο χρόνια από τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Κινητοποιήσεις, πορείες, εκδηλώσεις μνήμης, έχουν ήδη προγραμματιστεί από μαθητές, φοιτητικούς συλλόγους, πολιτικές οργάνωσεις και εργατικά σωματεία. Τι σηματοδοτεί, όμως, στο σήμερα, δύο χρόνια μετά, μια εξέγερση που ταρακούνησε συθέμελα το πολιτικό σύστημα, ολόκληρη την κοινωνία; Το ερώτημα αυτό απευθύναμε σε νέους και μεγαλύτερους, μέλη φοιτητικών συλλόγων, οργάνωσεων, που συμμετείχαν ενεργά στην εξέγερση, καθώς και σε νεολαίους, που πριν από δύο χρόνια έζησαν τα γεγονότα ως μέλη της μαθητικής κοινότητας.

Οι απαντήσεις τους συγκλίνουν σε ένα κομβικό συμπέρασμα: ο Δεκέμβρης δεν έχει κλειστεί στο χρονοντούλαμπο της ιστορίας, όσο και αν οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί θα το επιθυμούσαν. Σήμερα, στην εποχή του ΔΝΤ, της τρόικας και της ισοπέδωσης των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων αιώνων, της υποβάθμισης ουσιαστικά των ζωών μας, το νήμα της εξέγερσης συνδέεται με τους σημερινούς κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες υπό τις ασφυκτικές συνθήκες που δημιουργεί το Μνημόνιο, υπενθυμίζοντας ότι "τίποτα δεν τελείωσε"....

Ηλίας Σιούτας: Η εξέγερση μας συνοδεύει σε όλες τις συγκρούσεις

Νάσος Ηλιόπουλος: Δεν έχουμε ακόμη απαντήσει

Γιώργος: Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται

Γιώργος Καρατέγος: Ας μην δικαιώσουμε όσους μας θέλουν απαθείς

Γιάννης Αλμπάνης: Η πρώτη εξέγερση της "νέας εποχής"

Δεκέμβρης 2008: Δύο χρόνια μετά

Εκ των υστέρων μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Δεκέμβρης του 2008 υπήρξε η θύελλα πριν την έλευση της κατατονικής ατμόσφαιρας των καιρών της «μνημονιακής» διακυβέρνησης. Ότι συμπύκνωσε με άτακτο τρόπο σωρευμένες εντάσεις του παρελθόντος και οιωνούς οι οποίοι επαληθεύονται στο επόμενο διάστημα: κρίση ενός συστήματος διακυβέρνησης και ενός υποδείγματος κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης, αδυναμία των πολιτικών επιτελείων να επικοινωνήσουν με αθέατες κοινωνικές διεργασίες σε συνθήκες απότομης «πτώσης των προσδοκιών», χάσμα μεταξύ της δημοκρατίας των ηλικιωμένων και των νεανικών κόσμων, πολλαπλά ρήγματα μεταξύ της τάξης των θεσμών και του πεδίου των αναγκών.

Οι «ακάθαρτες» πλευρές του Δεκέμβρη, οι όψεις εκείνες που ενδεχομένως ενόχλησαν, σόκαραν και δημιούργησαν ανάμεικτα αισθήματα είναι η ίδια η αλήθεια της στιγμής που ζούμε έκτοτε. Αυτή η αλήθεια μοιράζεται τη διαρκή ταλάντωση μεταξύ δυσφορίας και αισθημάτων συλλογικής αδυναμίας, μεταξύ θυμού και ατομικών φόβων, μεταξύ των επιθυμιών για έξοδο από την περίμετρο της κρίσης και μιας κοινωνικής κόπωσης που εμποδίζει την πολιτική φαντασία να προχωρήσει.

Και είναι αναπόφευκτες οι μυθικές προβολές του Δεκέμβρη, οι φοβικές και οι αποθεωτικές, οι απαξιωτικές και οι θετικές. Όπως και η διαχείριση της μνήμης του μαζί με τις διαμάχες οικειοποίησης στους μαιάνδρους του ριζοσπαστισμού. Αλλά το ίδιο το γεγονός, όπως κάθε εξεγερσιακό βραχυκύκλωμα της ρουτίνας, είναι κάτι μοναδικό και δεν μπορεί να αναπαραχθεί in vitro στο εργαστήριο της μιας ή άλλης πολιτικής βούλησης. Ο Δεκέμβρης πάντως προειδοποίησε με τον τρόπο του για την επερχόμενη ασφυξία. Εμπεριείχε οριακές στιγμές επειδή ήταν πρελούδιο για μια εποχή δομικής ακρότητας. Αν τον σκεφτούμε πέρα από τα μεμονωμένα οπτικά και λεκτικά του σήματα, πέρα από το άθροισμα των χειρονομιών του, είναι μια μορφή μαρτυρίας, ένα ιστορικό τεκμήριο. Αυτή η μαρτυρία αφορά πολλαπλές διαστάσεις της πραγματικότητας και δεν εξαντλείται σε μια ιστορία με θυμωμένους μαθητές, αναρχικούς και αστυνομίες. Εκθέτει τα κομμάτια μιας δυναμικής που δεν έχουν βρει ακόμα ένα σημείο συγκόλλησης: σημαντικές μεταβολές στη συνθήκη των μεσαίων στρωμάτων, «προλεταριοποίηση» μεγάλων τμημάτων της διανοητικής εργασίας, άνοδο των υποκειμενισμών αυτοσυντήρησης και των τάσεων αναχωρητισμού προς εναλλακτικές επιλογές ζωής.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράδοξο πως όλα αυτά θίγουν κατεξοχήν τους χώρους της αριστεράς οι οποίοι βρίσκονται απροετοίμαστοι μπροστά στην πλέον εντατική καπιταλιστική αναδιάρθρωση όλων των υποσυστημάτων της ελληνικής ζωής.

Δεκέμβρης 2008: Δύο χρόνια μετά

Του Παναγιώτη Νούτσου



Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κρίνει κανείς τη βαρύτητα μιας "επετείου". Μια ακριβόλογη αποτίμηση προϋποθέτει το ζύγισμα τόσο του "πομπού" όσο και του "δέκτη": την εμβέλεια του γεγονότος που δεν "ξεχνιέται" και τη δεκτικότητα όσων σήμερα το αναδεικνύουν. Ας αρχίσω από το τελευταίο. Η εγχώρια συγκυρία, με όσες ευρωπαϊκές και διεθνείς παραμέτρους τη συνέχουν, θα μπορούσε να ονομαστεί και "τρομοκρατία της πτώχευσης" με κύρια σηματοδότηση μια κοινωνικά διαχεόμενη "εσωτερική υποτίμηση" της οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής παρουσίας των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων. Σ' αυτούς "χρεώνεται" το δημοσιονομικό έλλειμμα και όχι στα "golden boys", τους προμηθευτές όπλων και τους επιδοτούμενους του ιδιωτικού κεφαλαίου. Βαφτίστηκε μάλιστα δημοσιονομικό "νοικοκύρεμα" το "άλλος χρωστάει και άλλος πληρώνει".

Η οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πτυχή των ταξικών διαιρέσεων του καιρού και του τόπου μας δεν παραπέμπει, δυο χρόνια μετά, σε κάποια δραστηριότητα (αυτο)περιθωριοποίησης, αλλά επιβάλλει την εστίαση του ενδιαφέροντος στο κέντρο των διεργασιών του κοινωνικού μας σχηματισμού. Κοντολογίς, η απόπειρα για την ανασύνταξή του δεν προκύπτει από κάποια στέκια "περιθωριακών", αλλά βρίσκεται στο επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων. Με παρόμοιο τρόπο θα μπορούσαν να κατανοηθούν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Ποιοι αποπειράθηκαν να τα οριοθετήσουν ως αποτέλεσμα της δράσης των "περιθωριακών"; Πρωτίστως οι "δυνάμεις καταστολής" και όσοι ανέλαβαν την πολιτική τους νομιμοποίηση, με προεξάρχουσα την "τηλεξουσία" που εστίασε σχεδόν αποκλειστικά τον φακό της στο "μπάχαλο". Οι καταστροφές χωρίς πρόσωπο κάλυπταν έτσι το σύνολο της οθόνης και της δημοσιότητας. Αλλά και ολίγιστοι από όσους πράγματι αυτοπεριχαρακώθηκαν και εκμεταλλευόμενοι κάθε μορφή "αβάτου" συνέβαλαν στην καταστροφή των δυνατοτήτων ανάδειξης των αιτίων και των μορφών της ευρύτερης και καταφανώς υπαρκτής κοινωνικής έκρηξης. Γιατί, ακόμη περισσότερο, είχαν την πρόθεση να αποτολμήσουν αυτό το εγχείρημα, αποστρέφοντας το πρόσωπό τους τόσο προς την ένστολη κρατική βία όσο και προς την "αυθόρμητη" βιαιοπραγία των νέων "Λουδδιτών".

Ας μαθητεύουμε κάθε φορά κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριες. Με την πρακτική αντιπαράθεση που ασκούν προς το υφιστάμενο καθεστώς δεν παράγουν μόνο ένα φλέγον ζήτημα για τα υποκείμενα αυτών των κινητοποιήσεων, αλλά και συγκροτούν ευερέθιστα και προβληματισμένα υποκείμενα γι' αυτήν την αμφισβήτηση χωρίς κονκάρδες ταυτοποίησης, αυτοσχεδιάζουν ως προς τα συνθήματα που επιλέγουν για να συνοψίσουν και να προωθήσουν αυτή την αγωνιστικότητα. Μνημονεύουν ένα, το οποίο συγκρατούσε την οργή για τη δολοφονία του Αλέξη: "Θυμάμαι, άρα υπάρχω". Και μια παραλλαγή τού: "Αντιστέκομαι, άρα θα φτωχαίνω". Θα ισχύσει το ίδιο και για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες μπροστά στην εκπτώχευση του πανεπιστημιακού θεσμού και των σπουδών τους;