Τρίτη 8 Μαρτίου 2011
Σε ιδιώτες το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων
Στην ιδιωτικοποίηση σαράντα αεροδρομίων της Ελλάδας, προχωρά η κυβέρνηση, που αναζητεί σύμβουλο αξιοποίησης τους. Μέσα στο 2011 θα έχει προχωρήσει η σχετική διαδικασία με στόχο την συγκέντρωση των 20 δισ. ευρώ.Ο ιδιώτης επενδυτής θα αναλάβει τη διοίκηση, τη λειτουργία, τη διαχείριση, την επέκταση, την ανάπτυξη, τη συντήρηση και την εκμετάλλευση, αλλά η ιδιοκτησία θα παραμένει στο Δημόσιο.Το επόμενο διάστημα θα είναι το καθοριστικό για την τύχη των δεκάδων μικρών και μεγάλων περιφερειακών Αεροδρομίων στην ελληνική επικράτεια με τις ηγεσίες των υπουργείων Οικονομίας και Υποδομών να αναζητούν τους τρόπους για την παραχώρησή τους καθώς από αυτό θα κριθεί και το επενδυτικό ενδιαφέρον, όπως αναφέρει η εφημερίδα "Ημερησία". Το σχέδιο μάλιστα προβλέπει την ίδρυση εταιρειών, στις οποίες το Δημόσιο θα εισφέρει τα αντίστοιχα δικαιώματα διαχείρισης και θα μπορούν να εισαχθούν και στο Χρηματησήριο Αθηνών.Τα πιο «ισχυρά» αεροδρόμια,τα οποία και ελκύουν το ενδιαφέρον των επενδυτών,αποτελούν τα νησιά με μεγάλη τουριστική κίνηση (όπως π.χ. Ρόδος, Κέρκυρα, Μύκονος, Σαντορίνη), αλλά και αυτά που λόγω θέσης ευνοούν τη μετακίνηση με αεροπλάνο όπως τα Γιάννενα και η Αλεξανδρούπολη.
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η Τζαμάλα της ΟΑΣΗΣ
Η τζαμάλα στην ΟΑΣΗ έγινε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Έδωσε νόημα και ανέδειξε τη σημασία δημόσιας, ελεύθερης χρήσης του χώρου για όλους τους πολίτες με χαρακτήρα μη κερδοσκοπικό.Από τις 8 το απόγευμα έως τις 4 τα ξημερώματα πέρασαν εκατοντάδες συμπολίτες από τη τζαμάλα. Γεύτηκαν το κρασί, το τσίπουρο, τις μπύρες, τα σουβλάκια, τα μήλα, τα βουτήματα.Ξεχωριστό τόνο έδωσαν οι μετανάστες που βρέθηκαν εκεί και χόρεψαν και αυτοί δικά τους τραγούδια.Ευχαριστούμε όσους συνέβαλαν με τον τρόπο τους ο καθένας και η καθεμιά στη διοργάνωση της τζαμάλας.Για καλύτερη ενημέρωση όλων σας στέλνουμε κάποιες φωτογραφίες.
«Αντισυνταγματική» η κατοχύρωση της λιτότητας
Δεσμεύει για το μέλλον την πολιτική ευχέρεια του λαού να επιλέγει κάθε φορά διαφορετικό είδος οικονομικής πολιτικής» δηλώνει στο tvxs.gr ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κατρούγκαλος αναφορικά με την προώθηση της συνταγματικής κατοχύρωσης της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας από το Βερολίνο. Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρεί ότι προσβάλλεται η αρχή του κοινωνικού κράτους, γεγονός το οποίο άλλωστε έχει επισημάνει και το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο στην περίπτωση της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Ο κ. Κατρούγκαλος, ο οποίος συμμετέχει και στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους, κάνει λόγο για πολλαπλές ευθείες παραβιάσεις του ελληνικού συντάγματος από την εφαρμογή του Μνημονίου. Αναφερόμενος γενικότερα στις αντιθέσεις του κοινοτικού δικαίου με το ελληνικό σύνταγμα, υπογραμμίζει χαρακτηριστική παλαιότερη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ζακ Σαντέρ:
«Ξέρουμε τι να κάνουμε για να λύσουμε τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε όταν το κάνουμε». Επεκτείνοντας το συγκεκριμένο συλλογισμό, διαπιστώνει ότι «οι περισσότεροι ηγέτες της Ευρώπης έχουν βρει τον εύκολο τρόπο, μέσω της οδού του κοινοτικού δικαίου, να επιβάλλουν πολιτικές που στην ουσία τις επιθυμούν, αλλά που δεν θέλουν να τις θέσουν στην κρίση του λαού».
Ακολουθεί η συνέντευξη με τον κ. Γιώργο Κατρούγκαλο:
Βλέπουμε να προωθείται σε επίπεδο Ευρωζώνης η συνταγματική κατοχύρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Πώς βλέπει ένας συνταγματολόγος αυτή την εξέλιξη;
Μου φαίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πρώτα πρώτα, ουσιαστικά υιοθετεί σε επίπεδο συντάγματος μια συγκεκριμένη πολιτική οπτική, τη νεοφιλελεύθερη. Και με αυτόν τον τρόπο, δεσμεύει για το μέλλον την πολιτική ευχέρεια του λαού να επιλέγει κάθε φορά διαφορετικό είδος οικονομικής πολιτικής. Επομένως, τη θεωρώ ιδιαίτερα δυσμενή εξέλιξη και ελπίζω να μη συμβεί.
Όπως λέτε, κατοχυρώνει μία πολιτική επιλογή, άρα θα λέγαμε ότι έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα του Συντάγματος;
Είναι μία καλή παρατήρηση αυτή. Να σημειώσω εδώ ότι το ίδιο το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, όταν εξέταζε τη συνταγματικότητα της Συνθήκης της Λισαβόνας, έκανε την εξής πολύ σημαντική αναφορά: «ναι μεν υπερέχει καταρχήν το κοινοτικό δίκαιο, υπερέχει όμως πρώτον μόνο ως προς εκείνες τις αρμοδιότητες που ρητά τα κράτη έχουν παραχωρήσει στην ΕΕ και δεύτερον, και πιο σημαντικό, υπό την επιφύλαξη ότι η άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών δεν προσβάλλει την εθνική συνταγματική ταυτότητα».
Και είπε ρητά ότι στο πλαίσιο της συνταγματικής ταυτότητας, για τον εαυτό τους οι Γερμανοί θεωρούν ότι συμπεριλαμβάνουν και την αρχή του κοινωνικού κράτους. Το κοινωνικό κράτος λοιπόν προϋποθέτει μία δυνατότητα της δημόσιας εξουσίας να επενδύει, ακόμα και καμιά φορά δανειζόμενη. Άρα, έχω την εντύπωση ότι μία αυστηρή κατοχύρωση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας, και ιδίως της απαγόρευσης δημιουργίας χρέους, θα ήταν σε αντίθεση με αυτή την αρχή του κοινωνικού κράτους, που κυρίως τι λέει; Να ικανοποιούνται οι βασικές κοινωνικές ανάγκες με τις οποίες είναι επιφορτισμένο το κράτος να υπηρετεί, ακόμα και αν σε μια στιγμή δεν υπάρχει η απαραίτητη οικονομική ρευστότητα.
Έχετε εντοπίσει ευθείες παραβιάσεις του Συντάγματος από την ασκούμενη οικονομική πολιτική την οποία υπαγορεύει το Μνημόνιο;
Πολλαπλές. Μάλιστα, σχετικό άρθρο μου φέρει τον τίτλο: Το παρασύνταγμα του Μνημονίου. Με τον όρο παρασύνταγμα χαρακτηρίζαμε στην ελληνική συνταγματική ιστορία, την περίοδο μετά τον εμφύλιο, ένα πλέγμα νόμων που ήταν ιδιαίτερα περιοριστικοί των δικαιωμάτων. Η περίοδος των εξοριών, των εκτοπίσεων κλπ που, ενώ ήταν σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα, παρέμεναν σε ισχύ ενόψει της κατάστασης ανάγκης η οποία ακολούθησε τον εμφύλιο. Τώρα έχουμε μπει πάλι σε μια -άλλου είδους- κατάσταση ανάγκης, οικονομικής, με τον ίδιο σκοπό: ουσιαστικά να τεθούν εκ ποδών βασικές διατάξεις του οικονομικού συντάγματος. Το θεωρώ εξίσου ανώμαλο, από άποψη θεσμική, με την ανωμαλία εκείνης της περιόδου.
Υποθέτω πως όσα συζητάμε αρχίζουν από τη ψήφιση αυτή καθεαυτήν του Μνημονίου.
Φυσικά. Διότι αυτή τη στιγμή δεν έχουμε κύρωση των σχετικών συνθηκών με τον τρόπο που επιβάλλει το Σύνταγμα. Έχει κατατεθεί προς κύρωση, είναι αλήθεια, από τον Ιούνιο η δανειακή σύμβαση μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας που τυποποιεί τις λεγόμενες μνημονιακές πολιτικές. Δεν έχει τολμήσει όμως η κυβέρνηση να τη φέρει προς ψήφιση, διότι περιέχει τέρατα, όπως αυτό το γνωστό ότι παραιτούμαστε από κάθε ασυλία της δημόσιας περιουσίας απέναντι στους δανειστές μας ή ότι εκχωρούμε ένα από τα βασικά όπλα μας: ενώ μέχρι στιγμής το δάνειο κυρίως διέπεται από το ελληνικό δίκαιο, με τη σύμβαση ορίζουμε να διέπεται από το αγγλικό, που είναι το πιο φιλικό προς τους δανειστές. Εν πάση περιπτώσει, μόνο ως πολιτικό πρόγραμμα εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή το Μνημόνιο, χωρίς να έχουμε κυρώσει τις σχετικές διεθνείς συνθήκες όπως θα έπρεπε.
Γενικότερα, τι παρατηρείτε σε σχέση με το πόσο συχνά και σε ποιο βαθμό έρχεται σε αντίθεση το κοινοτικό δίκαιο με το ελληνικό σύνταγμα;
Αυτό το θέμα είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον. Εμείς οι νομικοί χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο επικαθορισμός: σαν να αλλάζουν παραδοσιακές έννοιες του Συντάγματος υπό την επιρροή του κοινοτικού δικαίου. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα, γιατί όλες αυτές οι αλλαγές γίνονται ουσιαστικά χωρίς να έχουν την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση.
Είναι χαρακτηριστικό κάτι που είχε πει ο Σαντέρ, ο πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, υπερασπιζόμενος αυτές τις κοινοτικές πολιτικές: «Ξέρουμε τι να κάνουμε για να λύσουμε τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε όταν το κάνουμε». Επομένως, οι περισσότεροι ηγέτες της Ευρώπης έχουν βρει τον εύκολο τρόπο, μέσω της οδού του κοινοτικού δικαίου, να επιβάλλουν πολιτικές που στην ουσία τις επιθυμούν, αλλά που δεν θέλουν να τις θέσουν στην κρίση του λαού.
Συμμετέχετε στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους. Σε ποιο βαθμό το Σύνταγμα προσφέρει εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση;
Το Σύνταγμα ως τέτοιο δεν είχε προβλέψει ένα ανάλογο ενδεχόμενο. Ξέρετε μάλιστα ότι γενικώς είναι ιδιαίτερα καχύποπτο σε μορφές άμεσης δημοκρατίας. Για παράδειγμα, τα δημοψηφίσματα γίνονται με έναν ιδιαίτερα περίπλοκο τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη συνταγματική ιστορία, εκτός από το πολιτειακό θέμα, δηλαδή αν θα έχουμε βασιλιά ή όχι, δεν βλέπουμε δημοψηφίσματα. Άρα, θα’ λεγε κανείς ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν είναι ιδιαίτερα φιλικό. Από την άλλη μεριά δεν θέτει και εμπόδια.
Εμείς θελήσαμε να προωθήσουμε την ΕΛΕ κατά το πρότυπο αντίστοιχων επιτροπών χρέους σε άλλες χώρες, ιδίως στη νότια Αμερική, σαν μια προσπάθεια που θα συνδυάζει τη γνώση των ειδικών και των εμπειρογνωμόνων με μια προσπάθεια λαϊκή. Κινηματική, για να χρησιμοποιήσω μια πολιτική έκφραση. Ξεκινήσαμε αυτή την πρωτοβουλία γιατί μολονότι υπάρχει μια «βουβή» ανησυχία, μέχρι στιγμής κυριαρχεί ο φόβος. Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος σε περιόδους κρίσης. Οδηγεί σε αδράνεια εκεί που θα’ πρεπε να υπάρχει αντίδραση. Θελήσαμε με την πρωτοβουλία να δώσουμε μια ελπίδα, ώστε να ανατραπεί αυτό το κλίμα του φόβου. Γιατί όπου κυριαρχεί ο φόβος, δεν μπορεί να υπάρχει περιθώριο για ελεύθερη σκέψη.
Ο κ. Κατρούγκαλος, ο οποίος συμμετέχει και στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους, κάνει λόγο για πολλαπλές ευθείες παραβιάσεις του ελληνικού συντάγματος από την εφαρμογή του Μνημονίου. Αναφερόμενος γενικότερα στις αντιθέσεις του κοινοτικού δικαίου με το ελληνικό σύνταγμα, υπογραμμίζει χαρακτηριστική παλαιότερη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ζακ Σαντέρ:
«Ξέρουμε τι να κάνουμε για να λύσουμε τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε όταν το κάνουμε». Επεκτείνοντας το συγκεκριμένο συλλογισμό, διαπιστώνει ότι «οι περισσότεροι ηγέτες της Ευρώπης έχουν βρει τον εύκολο τρόπο, μέσω της οδού του κοινοτικού δικαίου, να επιβάλλουν πολιτικές που στην ουσία τις επιθυμούν, αλλά που δεν θέλουν να τις θέσουν στην κρίση του λαού».
Ακολουθεί η συνέντευξη με τον κ. Γιώργο Κατρούγκαλο:
Βλέπουμε να προωθείται σε επίπεδο Ευρωζώνης η συνταγματική κατοχύρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Πώς βλέπει ένας συνταγματολόγος αυτή την εξέλιξη;
Μου φαίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πρώτα πρώτα, ουσιαστικά υιοθετεί σε επίπεδο συντάγματος μια συγκεκριμένη πολιτική οπτική, τη νεοφιλελεύθερη. Και με αυτόν τον τρόπο, δεσμεύει για το μέλλον την πολιτική ευχέρεια του λαού να επιλέγει κάθε φορά διαφορετικό είδος οικονομικής πολιτικής. Επομένως, τη θεωρώ ιδιαίτερα δυσμενή εξέλιξη και ελπίζω να μη συμβεί.
Όπως λέτε, κατοχυρώνει μία πολιτική επιλογή, άρα θα λέγαμε ότι έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα του Συντάγματος;
Είναι μία καλή παρατήρηση αυτή. Να σημειώσω εδώ ότι το ίδιο το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, όταν εξέταζε τη συνταγματικότητα της Συνθήκης της Λισαβόνας, έκανε την εξής πολύ σημαντική αναφορά: «ναι μεν υπερέχει καταρχήν το κοινοτικό δίκαιο, υπερέχει όμως πρώτον μόνο ως προς εκείνες τις αρμοδιότητες που ρητά τα κράτη έχουν παραχωρήσει στην ΕΕ και δεύτερον, και πιο σημαντικό, υπό την επιφύλαξη ότι η άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών δεν προσβάλλει την εθνική συνταγματική ταυτότητα».
Και είπε ρητά ότι στο πλαίσιο της συνταγματικής ταυτότητας, για τον εαυτό τους οι Γερμανοί θεωρούν ότι συμπεριλαμβάνουν και την αρχή του κοινωνικού κράτους. Το κοινωνικό κράτος λοιπόν προϋποθέτει μία δυνατότητα της δημόσιας εξουσίας να επενδύει, ακόμα και καμιά φορά δανειζόμενη. Άρα, έχω την εντύπωση ότι μία αυστηρή κατοχύρωση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας, και ιδίως της απαγόρευσης δημιουργίας χρέους, θα ήταν σε αντίθεση με αυτή την αρχή του κοινωνικού κράτους, που κυρίως τι λέει; Να ικανοποιούνται οι βασικές κοινωνικές ανάγκες με τις οποίες είναι επιφορτισμένο το κράτος να υπηρετεί, ακόμα και αν σε μια στιγμή δεν υπάρχει η απαραίτητη οικονομική ρευστότητα.
Έχετε εντοπίσει ευθείες παραβιάσεις του Συντάγματος από την ασκούμενη οικονομική πολιτική την οποία υπαγορεύει το Μνημόνιο;
Πολλαπλές. Μάλιστα, σχετικό άρθρο μου φέρει τον τίτλο: Το παρασύνταγμα του Μνημονίου. Με τον όρο παρασύνταγμα χαρακτηρίζαμε στην ελληνική συνταγματική ιστορία, την περίοδο μετά τον εμφύλιο, ένα πλέγμα νόμων που ήταν ιδιαίτερα περιοριστικοί των δικαιωμάτων. Η περίοδος των εξοριών, των εκτοπίσεων κλπ που, ενώ ήταν σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα, παρέμεναν σε ισχύ ενόψει της κατάστασης ανάγκης η οποία ακολούθησε τον εμφύλιο. Τώρα έχουμε μπει πάλι σε μια -άλλου είδους- κατάσταση ανάγκης, οικονομικής, με τον ίδιο σκοπό: ουσιαστικά να τεθούν εκ ποδών βασικές διατάξεις του οικονομικού συντάγματος. Το θεωρώ εξίσου ανώμαλο, από άποψη θεσμική, με την ανωμαλία εκείνης της περιόδου.
Υποθέτω πως όσα συζητάμε αρχίζουν από τη ψήφιση αυτή καθεαυτήν του Μνημονίου.
Φυσικά. Διότι αυτή τη στιγμή δεν έχουμε κύρωση των σχετικών συνθηκών με τον τρόπο που επιβάλλει το Σύνταγμα. Έχει κατατεθεί προς κύρωση, είναι αλήθεια, από τον Ιούνιο η δανειακή σύμβαση μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας που τυποποιεί τις λεγόμενες μνημονιακές πολιτικές. Δεν έχει τολμήσει όμως η κυβέρνηση να τη φέρει προς ψήφιση, διότι περιέχει τέρατα, όπως αυτό το γνωστό ότι παραιτούμαστε από κάθε ασυλία της δημόσιας περιουσίας απέναντι στους δανειστές μας ή ότι εκχωρούμε ένα από τα βασικά όπλα μας: ενώ μέχρι στιγμής το δάνειο κυρίως διέπεται από το ελληνικό δίκαιο, με τη σύμβαση ορίζουμε να διέπεται από το αγγλικό, που είναι το πιο φιλικό προς τους δανειστές. Εν πάση περιπτώσει, μόνο ως πολιτικό πρόγραμμα εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή το Μνημόνιο, χωρίς να έχουμε κυρώσει τις σχετικές διεθνείς συνθήκες όπως θα έπρεπε.
Γενικότερα, τι παρατηρείτε σε σχέση με το πόσο συχνά και σε ποιο βαθμό έρχεται σε αντίθεση το κοινοτικό δίκαιο με το ελληνικό σύνταγμα;
Αυτό το θέμα είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον. Εμείς οι νομικοί χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο επικαθορισμός: σαν να αλλάζουν παραδοσιακές έννοιες του Συντάγματος υπό την επιρροή του κοινοτικού δικαίου. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα, γιατί όλες αυτές οι αλλαγές γίνονται ουσιαστικά χωρίς να έχουν την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση.
Είναι χαρακτηριστικό κάτι που είχε πει ο Σαντέρ, ο πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, υπερασπιζόμενος αυτές τις κοινοτικές πολιτικές: «Ξέρουμε τι να κάνουμε για να λύσουμε τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε όταν το κάνουμε». Επομένως, οι περισσότεροι ηγέτες της Ευρώπης έχουν βρει τον εύκολο τρόπο, μέσω της οδού του κοινοτικού δικαίου, να επιβάλλουν πολιτικές που στην ουσία τις επιθυμούν, αλλά που δεν θέλουν να τις θέσουν στην κρίση του λαού.
Συμμετέχετε στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους. Σε ποιο βαθμό το Σύνταγμα προσφέρει εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση;
Το Σύνταγμα ως τέτοιο δεν είχε προβλέψει ένα ανάλογο ενδεχόμενο. Ξέρετε μάλιστα ότι γενικώς είναι ιδιαίτερα καχύποπτο σε μορφές άμεσης δημοκρατίας. Για παράδειγμα, τα δημοψηφίσματα γίνονται με έναν ιδιαίτερα περίπλοκο τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη συνταγματική ιστορία, εκτός από το πολιτειακό θέμα, δηλαδή αν θα έχουμε βασιλιά ή όχι, δεν βλέπουμε δημοψηφίσματα. Άρα, θα’ λεγε κανείς ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν είναι ιδιαίτερα φιλικό. Από την άλλη μεριά δεν θέτει και εμπόδια.
Εμείς θελήσαμε να προωθήσουμε την ΕΛΕ κατά το πρότυπο αντίστοιχων επιτροπών χρέους σε άλλες χώρες, ιδίως στη νότια Αμερική, σαν μια προσπάθεια που θα συνδυάζει τη γνώση των ειδικών και των εμπειρογνωμόνων με μια προσπάθεια λαϊκή. Κινηματική, για να χρησιμοποιήσω μια πολιτική έκφραση. Ξεκινήσαμε αυτή την πρωτοβουλία γιατί μολονότι υπάρχει μια «βουβή» ανησυχία, μέχρι στιγμής κυριαρχεί ο φόβος. Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος σε περιόδους κρίσης. Οδηγεί σε αδράνεια εκεί που θα’ πρεπε να υπάρχει αντίδραση. Θελήσαμε με την πρωτοβουλία να δώσουμε μια ελπίδα, ώστε να ανατραπεί αυτό το κλίμα του φόβου. Γιατί όπου κυριαρχεί ο φόβος, δεν μπορεί να υπάρχει περιθώριο για ελεύθερη σκέψη.
Διαλύονται τα σχολεία
Αντιστέκονται γονείς, μαθητές και καθηγητές. Τα παιδιά του Δημοτικού στα νέα σχολεία της κ. Διαμαντοπούλου έχουν 1.274 ώρες μαθήματα σε 15 γνωστικά αντικείμενα, με δάσκαλους που κάνουν... delivery γνώσεων σε δύο και τρία σχολεία. Ο μέσος όρος διδασκαλίας στις χώρες της Ε.Ε. δεν ξεπερνά τις 781 ώρες
Οχυρά αντίστασης στις γειτονιές κατά των συγχωνεύσεων σχολείων στήνουν εκπαιδευτικοί, μαθητές, σύλλογοι γονέων, δήμαρχοι και τοπικά συμβούλια σε όλη τη χώρα
Οχυρά αντίστασης στις γειτονιές κατά των συγχωνεύσεων σχολείων στήνουν εκπαιδευτικοί, μαθητές, σύλλογοι γονέων, δήμαρχοι και τοπικά συμβούλια σε όλη τη χώρα
Η απάντηση της αριστεράς για την κρίση και το χρέος
* Την Πέμπτη στην Αθήνα το διεθνές 3ήμερο συνέδριο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του Συνασπισμού. Στελέχη από όλα τα ευρωπαϊκά κόμματα και οικονομολόγοι καταθέτουν τις προτάσεις τους
* Δεν μπορεί να περάσει το Σύμφωνο Ανάπτυξης χωρίς να μιλήσουν οι λαοί της Ευρώπης. Αναγκαία η πολυμερής αναδιαπραγμάτευση του συσσωρευμένου χρέους με στόχο τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης
* Αλ. Τσίπρας: Η Βουλή πρέπει να συστήσει επιτροπή ελέγχου του χρέους
* Ανοιχτή εκδήλωση στο Cine Κεραμεικός το Σάββατο στις 8μ.μ. με Αλ. Τσίπρα, Πιέρ Λοράν και Όσκαρ Λαφονταίν
* 200 προσωπικότητες προσυπογράφουν τη συγκρότηση της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το απεχθές χρέος
* Συνεντεύξεις με τους Φρανσουά Ντελαπιέρ, γραμματέα του γαλλικού κόμματος της Αριστεράς και τον Ερίκ Τουσέν, πρόεδρο της επιτροπής για την κατάργηση των χρεών του Τρίτου Κόσμου
Η νεοφιλελεύθερη συναίνεση
Γη και ύδωρ Παπανδρέου στη Μέρκελ για θεσμοθέτηση της ισόβιας λιτότητας. Την Τρίτη, στις συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς, ο πρωθυπουργός θα ζητήσει συνενοχή. Καθοριστική για τις πολιτικές εξελίξεις ακόμα και για πρόωρες εκλογές η έκβαση της Συνόδου Κορυφής στις 25 Μαρτίου. Πρόκριμα η έκτακτη σύνοδος την Παρασκευή. Υπέρ του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας και ο Σαμαράς
Κυβέρνηση καθηλωμένη σε συμπληγάδες...
Μετά την 25η Μαρτίου, οπότε έχουμε την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε., ο πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να λάβει τις κρίσιμες αποφάσεις. Η κυβέρνησή του παραπαίει και η πολιτική του Μνημονίου είναι αδύνατον να επιτρέψει στη χώρα να πάρει ανάσα. Οι εκλογές, καθώς η ζητούμενη συναίνεση τώρα είναι σχεδόν αδύνατη, παραμένουν η μόνη υπαρκτή πολιτική λύση.
Τρίτη 1 Μαρτίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)