Απάντηση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών σε ερώτηση του Δ.Παπαδημούλη σχετικά με off shore εταιρείες και το όργιο φοροδιαφυγής

Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου προς απάντηση ερώτησης του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη σχετικής με τη φοροδιαφυγή από off shore εταιρείες, προκύπτουν τα ακόλουθα στοιχεία: α) Οι off shore εταιρείες που ελέγχθηκαν τη διετία 2010-2011 από το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (ΣΔΟΕ), ανέρχονται σε 345. Από το σύνολο των υπεράκτιων χωρών, έχουν ήδη ολοκληρωθεί οι έλεγχοι για 115 off shore εταιρείες και βρίσκονται σε εξέλιξη οι έλεγχοι για τις υπόλοιπες 230 off shore. Το συνολικό ποσό που καταλογίστηκε σε βάρος των off shore, από τους παραπάνω ολοκληρωμένους ελέγχους ανέρχεται σε 40.967.580 ευρώ. Στην ερώτησή του στις 12-10-2011 ο Δημήτρης Παπαδημούλης επικαλούνταν δημοσίευμα του τύπου σύμφωνα με το οποία το ΣΔΟΕ εντόπισε 14 off shore εταιρείες, οι οποίες αγνοούσαν την υποχρέωση πληρωμής φόρων ύψους 25,9 εκατομμυρίων ευρώ για τα πολυτελή ακίνητα που διαθέτουν στη Χαλκιδική και τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και την Κατερίνη. Ο κ. Παπαδημούλης αναφερόταν και σε δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία στο επίκεντρο της έρευνας του ΣΔΟΕ βρίσκεται το Κρανίδι μια πόλη 5.000 κατοίκων η οποία αποτελεί έδρα 200 off shore εταιρειών και ρωτούσε: • Πόσοι έλεγχοι έχουν πραγματοποιηθεί σε offshore εταιρίες τα τελευταία δυο χρόνια, τι ύψους παραβάσεις έχουν βεβαιωθεί και τι πόσα έχουν εισπραχτεί; • Πότε και με ποιο τρόπο θα εισπραχθούν οι βεβαιωθέντες φόροι από τις συγκεκριμένες 14 offshore εταιρίες; • Σε ποια φυσικά πρόσωπα ανήκουν αυτές οι εταιρίες και ποια παρένθετα πρόσωπα τους καλύπτουν; • Πώς εξηγείται η έδρα τόσο πολλών offshore εταιριών να είναι στο Κρανίδι; • Πόσοι έλεγχοι έχουν διενεργηθεί τα τελευταία πέντε χρόνια από την τοπική ΔΟΥ Κρανιδίου; Ποια τα αποτελέσματα της έρευνας; β) Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ενημέρωσε τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ότι πράγματι από τη Δ.Ο.Υ. Κρανιδίου βρίσκονται εν εξελίξει έλεγχοι σε εξωχώριες (off shore) εταιρείες οι οποίοι δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Δεν παρέθεσε κανένα στοιχείο σχετικά με τα φυσικά πρόσωπα που βρίσκονται πίσω τις υπεράκτιες εταιρίες του Κρανιδίου και ποια παρένθετα πρόσωπα τα καλύπτουν. γ) Ο κ. Οικονόμου, στην συνέχεια της απάντησής του, αρκέστηκε απλά να αναφέρει ότι στην προσφάτως συσταθείσα Διεύθυνση Ελέγχων της Γενικής Διεύθυνσης Φορολογικών Ελέγχων και Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων, έχει συσταθεί και πρόκειται άμεσα να λειτουργήσει το Δ΄ Τμήμα αυτής, Ειδικών Επιχειρησιακών Δράσεων ελέγχου κατοίκων Ελλάδος για εισοδήματα αλλοδαπής προέλευσης, όπως και κατοίκων του εξωτερικού για εισοδήματα ημεδαπής.

Ξανά στον δρόμο για ψωμί - παιδεία - ελευθερία

Με το σύνθημα “ψωμί - παιδεία - ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το '73” -που σηματοδοτεί την πολύπλευρη κρίση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και των κοινωνικών κατακτήσεων- να κυριαρχεί στη χθεσινή ειρηνική πορεία του Πολυτεχνείου, χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές και μαθητές, διατράνωσαν την αντίθεσή τους στη νέα κυβέρνηση του Μνημονίου. Τριάντα οκτώ χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πάλη του ελληνικού λαού κατά της χούντας των συνταγματαρχών, οι πολίτες (ξανα)βρέθηκαν στους δρόμους την πρωτεύουσας και όλων των μεγάλων πόλεων της χώρας για να υπενθυμίσουν πως το διακύβευμα της εξέγερσης του Νοέμβρη παραμένει επίκαιρο, καθώς και για να βροντοφωνάξουν κατά της ισοπέδωσης της κοινωνίας και υπέρ του δικαιώματος στην εργασία, την παιδεία, την υγεία και την ασφάλιση, για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία και δικαιώματα. Αντιμνημονιακός και αντικυβερνητικός ο χαρακτήρας της χθεσινής διαδήλωσης Από το πρωί, πολίτες όλων των ηλικιών βρέθηκαν στον χώρο του Ιδρύματος για να αποτίσουν φόρο τιμής στους αγωνιστές της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 και να σημειώσουν με την παρουσία τους την ανάγκη για νέους και αποφασιστικούς αγώνες στην κρίσιμη σημερινή περίοδο, όπου η δημοκρατία βρίσκεται σε καθεστώς “έκτακτης μνημονιακής ανάγκης”. Πολλοί επίσης ήταν οι σύλλογοι, οι οργανώσεις, τα σχολεία, τα σωματεία εργαζομένων και τα κόμματα που έσπευσαν να καταθέσουν στεφάνι στο μνημείο του προαύλιου χώρου. "Η εξέγερση δεν μπαίνει στο μουσείο" Λίγο μετά τη μία το μεσημέρι οι πύλες του Πολυτεχνείου έκλεισαν προκειμένου να πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη εκδήλωση. Η φετινή γιορτή μνήμης ξεκίνησε με την ομιλία της αντιπρύτανη του Ιδρύματος Τ. Μωροπούλου, η οποία τόνισε ότι “η μετάδοση και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης του Πολυτεχνείου δεν μπορεί και δεν πρέπει να μουσειοποιηθεί. Δεν είναι ακίνδυνη, ούτε και χωρίς προεκτάσεις για τη σημερινή πολιτική ζωή. Δίνει ένα άλλο μήνυμα πολιτικής συμπεριφοράς: αυτό της ενεργού κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής του πολίτη για τη διαμόρφωση της ζωής και της τύχης του με δική του ευθύνη”. Από την πλευρά του ο πρόεδρος Φυλακισθέντων -Εξορισθέντων Ν. Τριανταφύλλου έκανε λόγο για «πρωτόγνωρα αντιλαϊκά μέτρα που βιώνει ο ελληνικός λαός" και ζήτησε "να μη γεννά αυταπάτες και εφησυχασμό στον λαό η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας". Επίσης ανέφερε πως «επιστρατεύθηκε η ακροδεξιά για να σώσει το σύστημα» και ζήτησε την ανασύσταση του φοιτητικού κινήματος για να αντεπεξέλθει στους αγώνες του σήμερα. Μετά τις ομιλίες έγινε το προσκλητήριο νεκρών και έπειτα μέλη της ΠΑΣΠ, που κρατάνε εδώ και δεκαετίες την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου ως λάφυρο, έφτασαν στον χώρο. Πάνω στη σημαία έριξε λίγα λουλούδια ο πρύτανης του ΕΜΠ Σ. Σιμόπουλος και η καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι από το Ίδρυμα και από την πλατεία Κλαυθμώνος λίγο αργότερα. Αντιμνημονιακός ο χαρακτήρας της πορείας Τα συνθήματα κατά της κυβέρνησης και των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, κατά της τρόικας, των μνημονίων και των σκληρών μέτρων κυριάρχησαν στα συνθήματα και τα πανό των διαδηλωτών. “Πολυτεχνείο 2011: Ο αγώνας συνεχίζεται για ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης - Ε.Ε. - ΔΝΤ”, έγραφε το πανό του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων που προπορεύτηκε, ενώ λίγο πιο πίσω τα μαζικά μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων του Πολυτεχνείου φώναζαν πως “Η χούντα δεν τελείωσε το '73” και φώναζαν “ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - Πολυτεχνείο, έτσι πολεμάμε της χούντας το σφαγείο”. “Η φλόγα του Πολυτεχνείου καίει στους αγώνες του σήμερα” έγραφε το πανό του Φ.Σ. Καλών Τεχνών, ενώ οι φοιτητές του Χημικού, του Βιολογικού και της Οδοντιατρικής φώναζαν “αγώνας, ρήξη, ανατροπή, η ιστορία γράφεται με ανυπακοή”. “Δώστε λεφτά για την Παιδεία και κάντε τις τράπεζες φοιτητική εστία”, έλεγαν με τη σειρά τους οι καθηγητές, ενώ τα σημαιάκια της ΟΛΜΕ με το σύνθημα “όλοι στους δρόμους” έδιναν ξεχωριστό τόνο στην πορεία. “Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στην τυραννία, διαλέγει τις αλυσίδες ή την εξέγερση” έγραφε το πανό του σωματείου Μισθωτών - Τεχνικών, ενώ οι κάτοικοι της Κερατέας φώναζαν “Να γίνει Κερατέα ολόκληρη η γη, μη γίνει η ζωή μας χωματερή”. Δυναμικό “παρών” έδωσε και ο δημοσιογραφικός κόσμος που μαστίζεται από την κρίση στα ΜΜΕ με τους εργαζόμενους στον ΔΟΛ να ζητούν την άρση των απολύσεων και αυτούς της "Ελευθεροτυπίας" τα δεδουλευμένα τριών μηνών. Μαζικό επίσης ήταν το μπλοκ των Επιτροπών “Δεν Πληρώνω”, ενώ εργαζόμενοι των πρωτοβάθμιων σωματείων φώναζαν συνθήματα κατά της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. “Μέτωπο για την ανατροπή της κυβέρνησης, Ε.Ε., ΔΝΤ, Τραπεζιτών” έγραφε το πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ τα μέλη της φώναζαν “φασίστες, τραπεζίτες και τροϊκανοί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί”. Τέλος, ιδιαίτερα μαζικά ήταν τα μπλοκ των αντιεξουσιαστικών κινήσεων, στα οποία κυριάρχησαν τα συνθήματα κατά της κρατικής καταστολής. Σε απόσταση “ασφαλείας” το ΠΑΜΕ Πολυπληθής ήταν και η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια. Με κυρίαρχο σύνθημα “εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη” αλλά και άλλα κατά της νέας κυβέρνησης, οι διαδηλωτές του ΚΚΕ πραγματοποίησαν, με απόσταση “ασφαλείας” από τους υπόλοιπους διαδηλωτές, πορεία από την Πανεπιστημίου και τη Β. Σοφίας προς την αμερικάνικη πρεσβεία. Σειρά του Καρχιμάκη να ζητήσει από την ΠΑΣΠ να παραδώσει τη σημαία Επετειακή συνήθεια τείνει να γίνει η πρόταση ορισμένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ να παραδώσει επιτέλους η ΠΑΣΠ τη σημαία του Πολυτεχνείου. Χθες ήταν σειρά του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκη να ζητήσει την παράδοσή της «σε χώρο που να συμβολίζει τους δημοκρατικούς αγώνες του λαού». Σε γραπτή του δήλωση ο Μ. Καρχιμάκης υποστήριξε πως “η σημαία του Πολυτεχνείου, το πιο ιερό σύμβολο της φοιτητικής εξέγερσης, δεν χρειάζεται ούτε φανερούς ούτε μυστικούς 'νομείς'. Η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου δεν είναι λάφυρο, δεν ανήκει σε καμία φοιτητική παράταξη" και πρόσθεσε πως "η ιδιοποίησή της, συνιστά σφετερισμό μνήμης και προσβολή στον αντιδικτατορικό αγώνα".

Ερώτηση για τις καταθέσεις στην Ελβετία και τους μεγαλοοφειλέτες

Ερώτηση στη Βουλή για το θέμα της φορολόγησης των καταθέσεων Ελλήνων πολιτών στην Ελβετία και της λίστας μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου, κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης. Σύμφωνα με τον βουλευτή, ο οποίος επικαλείται σχετική απάντηση του αρμόδιου κοινοτικού Επίτροπου Αλ. Σεμέτα, με τη διμερή συμφωνία που ετοιμάζεται να υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση με την Ελβετία για τη δυνατότητα φορολόγησης των καταθέσεων πολιτών τους στην Ελβετία, επιτυγχάνεται μειωμένη φορολογία των καταθέσεών τους από εκείνη που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία, ενώ διασφαλίζεται η ανωνυμία των φοροφυγάδων. Την ίδια στιγμή, υπενθυμίζει ότι ο υπουργός Οικονομικών έχει στα χέρια του λίστα από 1.739 ονόματα μεγαλοοφειλετών προς το Δημόσιο με ποσά άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ και 751 ονόματα μεγαλοκαταθετών σε τράπεζες του εξωτερικού με ποσά άνω των 100.000 ευρώ, η οποία όμως, όπως επισημαίνει, παραμένει «κλειδωμένη σε χρηματοκιβώτιο σε κάποιο γραφείο της Βουλής και παρουσιάζεται τμηματικά μόνο στους βουλευτές και μόνο για ανάγνωση». Με βάση τα παραπάνω, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ερωτά τον υπουργό Οικονομικών τι ενέργειες γίνονται προκειμένου τα εισπραχθούν τα ποσά που αναφέρονται στην λίστα των μεγαλο-οφειλετών, καθώς επίσιης τι έχει εισπραχθεί μέχρι σήμερα, τι αναμένεται να εισπραχθεί σαν σύνολο και πότε. Ζητεί, επίσης, να μάθει για ποιο λόγο η κυβέρνηση δεν αξιοποιεί την κοινοτική νομοθεσία για την φορολόγηση των καταθέσεων στο εξωτερικό, αλλά προωθεί μια διμερή συμφωνία με την Ελβετία που, όπως υποστηρίζει, θα οδηγήσει σε υποφορολόγηση των καταθέσεων και ανωνυμία των φοροφυγάδων Παράλληλα, ο κ. Παπαδημούλης ρωτά αν γνωρίζει η κυβέρνηση το ύψος και τη σύνθεση των καταθέσεων ελληνικών στην Ελβετία, καθώς και αν έχει ζητηθεί και με τη βοήθεια των ελληνικών τραπεζών διασταύρωση στοιχείων και σχετικός έλεγχος νομιμότητας.

Οι τραπεζίτες στην κυβέρνηση-Το μνημόνιο στην εξουσ

Η δημοκρατική εκτροπή ολοκληρώθηκε. Το κόμμα του μνημονίου, προσπαθώντας να κρατήσει με νύχια και με δόντια την κυριαρχία του, αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στους ειδικούς .Η επιλογή του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου , για τη θέση του πρωθυπουργού διαλύει, εκ των πραγμάτων, και τα τελευταία προσχήματα του αστικού επιτελείου. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίζεται έχει μόνους συμμάχους το διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο, καθώς και τα κόμματα που τήρησαν, και τηρούν, με θρησκευτική ευλάβεια το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Όποια κυβέρνηση κι αν σκαρφιστούν, όποιον τεχνοκράτη κι αν εμφανίσουν ως σωτήρα, όσο συνεχίζονται οι πολιτικές που οδηγούν στην ανεργία και την κοινωνική ερήμωση, ο λαός δεν πρόκειται να δώσει καμιά νομιμοποίηση. Το ΠΑΣΟΚ,η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ, αποφάσισαν να στήσουν το συναινετικό τους παιχνίδι,στις πλάτες του λαού.Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων έχει αποδείξει ότι όποιος αποπειράθηκε να υποτιμήσει τη δύναμη του λαού και να παίξει με την αξιοπρέπεια του, βρέθηκε μπροστά στο φάσμα του πολιτικού του αφανισμού. Στο χέρι μας είναι ,το επόμενο διάστημα, να δικαιώσουμε την ιστορία. Το Γραφείο Τύπου

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ο φετινός εορτασμός του Πολυτεχνείου διεξάγεται εν μέσω μιας σπάνιας πολιτικής συγκυρίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πιεζόμενη από τις μαζικές κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, τα μεγαλειώδη απεργιακά διήμερα στις 28/29 Ιούνη και στις 19/20 Οκτώβρη αλλά και το αυθόρμητο λαϊκό ξέσπασμα στις 28/10, παραιτείται για να δώσει τη θέση της σε μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και διάφορων προθύμων. Η νέα κυβέρνηση, από όποιους κι αν απαρτίζεται, θα είναι μια κυβέρνηση με μοναδικό στόχο να σαρώσει οτιδήποτε έχει μείνει από δικαιώματα και κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Θα είναι μια κυβέρνηση εγγυητής της λιτότητας, της ανεργίας και της καταστολής. Είναι βέβαιο πως μια τέτοια κυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποσπά τη συναίνεση της κοινωνίας ακόμα κι αν η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία είναι διευρυμένη. Κι αυτό γιατί ακόμα μια φορά, σ’ αυτή τη χώρα, η Δημοκρατία θεωρείται από τους κρατούντες ως απειλή και η έκφραση της ανόθευτης βούλησης του λαού ως επικίνδυνη διαδικασία. Σε αυτή τη συγκυρία, η 38η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους εργαζομένους, τους ανέργους και τη νεολαία να περάσουν στην αντεπίθεση. Στην ενότητα των «από πάνω» να αντιπαρατάξουν την πλατιά ενότητα του αντιστεκόμενου λαού, στα χνάρια του Νοέμβρη του ’73. Η Επιτροπή Εορτασμού της επετείου πρέπει να αναλάβει, με τη συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς που παρεμβαίνουν στον εορτασμό, στο χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου, να κάνει τη φετινή επέτειο ένα μείζον αντιμνημονιακό, αντικυβερνητικό γεγονός. Το πολιτικό κείμενο που εκπορεύεται από την επιτροπή (με σαφή κατεύθυνση ενάντια στις πολιτικές λιτότητας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΝΤ-ΕΕ) θα πρέπει να μοιράζεται μαζικά στο χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου, ενώ πρέπει να ληφθεί μέριμνα και για τη καλύτερη δυνατή παρουσία σωματείων, συνδικάτων και ομοσπονδιών στο χώρο. Επικουρικά, θεωρούμε ότι θα σηματοδοτούσε ένα πολύ θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της ενότητας των δυνάμεων της Αριστεράς, που είναι ζητούμενο για μεγάλη μερίδα κόσμου, μια εκδήλωση οργανωμένη από κοινού από τις οργανώσεις της Αριστεράς που θα συμμετέχουν στον εορτασμό. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα μπορούσε να εγγυηθεί, με αναβαθμισμένους όρους, την περιφρούρηση των εκδηλώσεων του εορτασμού και της μεγάλης πορείας στις 17/11, να περιφρουρήσει το χαρακτήρα του εορτασμού από οποιαδήποτε ενέργεια που θα προσπαθεί να τον αμαυρώσει και να αποπροσανατολίσει τη δημόσια συζήτηση. Τέλος, θα πρέπει πλέον να ζητηθεί επιτακτικά η επιστροφή της ιστορικής σημαίας του Πολυτεχνείου από τη νεολαία ΠΑΣΟΚ στα χέρια του ΣΦΕΑ ή εναλλακτικά στο Ε.Μ.Π.

Μια βόμβα 30 τρισεκατομμυρίων...

Συζητάμε για τα κρατικά χρέη και της γενίκευση της κρίσης στην Ευρωζώνη. Πλην όμως μια απίστευτα μεγάλη βόμβα απειλεί την ευρωπαϊκή οικονομία και το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκεται το συνολικό μέγεθος του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και η εξάρτησή του από την αγορά χονδρικής τραπεζικής (wholesale banking). Με τοποθετήσεις ύψους 55 τρισεκατομμύρια δολάρια, ο τραπεζικός κλάδος στην Ευρώπη είναι τετραπλάσιος από ό,τι στις ΗΠΑ. Η εξάρτηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου από τη χονδρική τραπεζική υπολογίζεται στα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια και είναι σχεδόν δεκαπλάσια απ' ό,τι στις ΗΠΑ. Αν υποθέσουμε γράφει στους "Financial Times" ο Όλιβερ Σαρκοζί (επικεφαλής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών του αμερικανικού Carlyle Group) ότι οι ανεξόφλητοι τίτλοι χονδρικής τραπεζικής που υπολογίζονται στα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια έχουν τριετή διάρκεια, τότε το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα πρέπει να δημιουργεί ρευστότητα ύψους 800 δισεκατομμύρια ευρώ μηνιαίως για να χρηματοδοτεί αυτές τις υποχρεώσεις. Αυτό το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Τελικά πλην της γερμανικής οικονομίας υπάρχει κάτι βιώσιμο στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Όχι τίποτε άλλο αλλά γιατί μας λένε πως η Ελλάδα φταίει για όλα.

Γ.Δραγασάκης: Η πολιτική κρίση ήρθε για να μείνει

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ Η πολιτική κρίση που σήμερα ζούμε ήταν θέμα χρόνου να εκδηλωθεί ανοιχτά. Η πολιτική κρίση δεν προέκυψε από το πουθενά. Αποτελεί συνέχεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η κοινωνική κρίση που έγινε πολιτική όταν ο λαός και η νεολαία νίκησαν τον φόβο, βγήκαν στις πλατείες, ψήφιζαν καθημερινά. Καθοριστικό ρόλο γι’ αυτή την αφύπνιση έπαιξε βέβαια η χρεωκοπία της πολιτικής του Μνημονίου, η προσβολή της αξιοπρέπειας του λαού, η επίθεση στις ανάγκες του, η συνειδητοποίηση πως δεν βρισκόμαστε σε μια πορεία εξόδου από την κρίση αλλά σε ένα κυλιόμενο αδιέξοδο θυσιών χωρίς ελπίδα. Τέλος, συμβολή στην εκδήλωση και την ένταση της πολιτικής κρίσης είχαν και ενοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί «κορυφών» για τον έλεγχο των τραπεζών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των όποιων κερδοφόρων ευκαιριών αναδειχθούν μέσα από τα κοινωνικά ερείπια και τις οικονομικές καταστροφές. Δεν ήταν λοιπόν οι ατυχείς χειρισμοί του κ. Παπανδρέου που οδήγησαν στην ανοιχτή πολιτική κρίση. Ήταν, αντίθετα, η ογκούμενη κοινωνική και πολιτική κρίση που υποχρέωσαν τον κ. Παπανδρέου σε ταχτικούς χειρισμούς, ελιγμούς και τελικά σε παραίτηση. Λιτότητα χωρίς τέλος Η πεισματική προσπάθεια παράκαμψης των εκλογών και της λαϊκής ετυμηγορίας, στο όνομα πάντα «της υπεράσπισης της πατρίδας», αποτελεί μια αρνητική ιδρυτική κληρονομιά της νέας κυβέρνησης. Η νέα κυβέρνηση θα προσπαθήσει να δώσει την επίφαση μιας διαπραγμάτευσης για μια δανειακή σύμβαση και ένα νέο Μνημόνιο, πολυετές, το πλαίσιο του οποίου είναι ήδη προσδιορισμένο με σαφήνεια στην εμπιστευτική έκθεση του διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και στην απόφαση της Συνόδου Κορυφής. Η νέα συμφωνία καθιστά μόνιμο ό,τι ως τώρα προβαλλόταν ως έκτακτο και προσωρινό. Θεσμοθετεί τη διαρκή λιτότητα, τη χωρίς όριο ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. Κι όλα αυτά για να μειωθεί το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο 120% το 2020. Δεδομένου ότι στα επίπεδα αυτά το χρέος δεν θα είναι και πάλι «βιώσιμο», οι πιέσεις για νέους κύκλους λιτότητας εκτείνονται και πέραν του 2020. Η απουσία χρονικού ορίου στη λιτότητα σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε χρονικό ούτε ποσοτικό όριο στην έκταση της φτώχειας, της ανεργίας, της υποβάθμισης της δημοκρατίας, του «εκβαρβαρισμού» της κοινωνίας. Γιατί στ’ αλήθεια ένα «εθνικό κοινοβούλιο» να επικυρώσει μια τέτοια τυφλή πορεία; Γιατί μια δύναμη, ακόμη και αστική, να δώσει θετική ψήφο σε ένα κυλιόμενο αδιέξοδο, σ’ ένα βαρέλι χωρίς πάτο, όπως και κ. Βενιζέλος ως πρόσφατα έλεγε; Το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση αυτοαναιρείται από το γεγονός ότι δεν υπήρξε, δεν οργανώθηκε και δεν επιδιώχθηκε ποτέ καμία συνολική και επί της ουσίας διαπραγμάτευση. Το επιχείρημα ότι αν δεν επικυρωθεί η νέα συμφωνία «θα μας διώξουν από το ευρώ» είναι το άλλοθι όσων θέλουν να παριστάνουν τους σωτήρες του έθνους, ενώ με τις αποφάσεις τους οδηγούν σ’ αυτό που υποτίθεται θέλουν να αποφύγουν. Άλλωστε την ώρα που η ελληνική κοινωνία εκβιάζεται με το επιχείρημα «ή το αποδέχεστε ή φεύγετε από το ευρώ», το ίδιο το ανώτατο οικονομικό συμβούλιο, το λεγόμενο «συμβούλιο των σοφών» ενημερώνει την κ. Μέρκελ, στην έκθεση που της υπέβαλε πρόσφατα, για το ατελέσφορο της νέας συμφωνίας. «Στο πλαίσιο μιας οικονομίας σε πτώση», λένε οι σύμβουλοι της κ. Μέρκελ, «η δημοσιονομική προσαρμογή μπορεί να αποδειχθεί πιο δύσκολη, και τα αποτελέσματα μπορεί να απογοητεύσουν τις αγορές, ακόμη κι αν οι χώρες δείχνουν ετοιμότητα και θέληση να λάβουν σκληρά, περιοριστικά μέτρα» (German Council of economic experts - Annual Report, 2011/12, p.3). Πώς λοιπόν η ελληνική βουλή θα ψηφίσει μια συμφωνία όταν κορυφαία επιτελεία προεξοφλούν ουσιαστικά την αποτυχία της προβλεπόμενης από αυτήν πολιτικής; Τι θα συμβεί και ποια θα είναι η κατάσταση της κοινωνίας όταν αυτό εκ των υστέρων διαπιστωθεί; Η λογική του «κάντε τώρα αυτά και βλέπουμε», την οποία αποδέχθηκε ο κ. Παπανδρέου, υιοθετείται τώρα και από τον κ. Σαμαρά, παρά τις καταστροφικές συνέπειες που αυτή είχε. Η νέα κυβέρνηση επομένως μπορεί να αμβλύνει πρόσκαιρα την πολιτική κρίση, αλλά δεν μπορεί να αναιρέσει τις αιτίες που την προκάλεσαν. Το Μνημονιακό Μπλοκ θα διαθέτει στη νέα φάση όντως ευρύτερη πολιτική στήριξη. Όμως η «κοινωνική του βάση» θα συρρικνώνεται από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Για τους λόγους αυτούς δεν αποκλείονται νέοι πολιτικοί σχεδιασμοί, είτε στην κατεύθυνση ενός μεγάλου συνασπισμού ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. (και λοιπών προθύμων), είτε στην κατεύθυνση της υπέρβασης του χρεωκοπημένου δικομματισμού. Και βέβαια δεν αποκλείονται καθόλου προσπάθειες διάσπασης, οικειοποίησης και εγκλωβισμού τμημάτων της αριστεράς στα σχετικά εγχειρήματα, μαζί με προσπάθειες περιθωριοποίησης και φίμωσης συνολικά της αριστεράς. Ευρώ: Η κρίση γενικεύεται Η νέα συμφωνία «διάσωσης» δεν εντάσσεται σε κάποια συνολική ευρωπαϊκή λύση. Αντιθέτως, η στρατηγική παραμένει να εξετάζεται το χρέος της κάθε χώρας ξεχωριστά. Όμως το χρέος των περισσότερων χωρών, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, απαιτεί ρύθμιση, διαφορετικά, με τα σημερινά δεδομένα, ούτε η Γερμανία θα είναι σε θέση να ρίξει το χρέος της στο 60%, όπως απαιτούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες. Η ανάγκη λοιπόν για μια συνολική πολυμερή λύση, η οποία θα απαλλάξει τα κράτη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από ένα μεγάλο μέρος του παλιού χρέους, γίνεται πιο εμφανής τώρα που η Ιταλία μπαίνει δυναμικά στην κρίση, και η Γαλλία φαίνεται να γίνεται, ακόμη κι αυτή, στόχος κερδοσκοπικών επιθέσεων. Στην πραγματικότητα, λόγω της διαπλοκής των δημόσιων οικονομικών με την ύφεση και την κρίση των τραπεζών, όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο, σε μια παγίδα του χρέους που απειλεί με γενικευμένη ύφεση, τόσο την ίδια όσο και την παγκόσμια οικονομία. Μόνο μια συνολική λύση που θα βασίζεται σε ένα νέο ρόλο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, σε κοινούς ευρωπαϊκούς φόρους, και σε μηχανισμούς αναδιανομής και αλληλεγγύης, θα μπορούσε να απελευθερώσει τους λαούς της Ευρώπης από την παγίδα του χρέους και της λιτότητας. Αντί γι’ αυτό, αναζητούνται βοήθειες από την Κίνα και αλλού για να στηριχθεί το σημερινό συντηρητικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα και η συναίνεση της ευρωπαϊκής δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας, που ευθύνονται γι’ αυτό. Για να πάει μπροστά η Ευρώπη πρέπει να σπάσει αυτή η συναίνεση, να αλλάξουν οι συσχετισμοί, να δυναμώσει ο ρόλος των κινημάτων και της αριστεράς, και στην Ευρώπη και στην κάθε χώρα ξεχωριστά. Μόνο η αριστερά μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους Τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις λοιπόν όσο και οι ευρωπαϊκές κάνουν αναγκαίο έναν αναβαθμισμένο ρόλο της αριστεράς στις εξελίξεις, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Η «τούμπα» του κ. Σαμαρά και η προσχώρηση της Ν.Δ. στο μνημονιακό μπλοκ, αποδεικνύει αυτό που ήταν γνωστό εξαρχής, ότι δηλαδή μόνο η αριστερά μπορεί να εκφράσει μια εναλλακτική και ανταγωνιστική προς το Μνημόνιο στρατηγική, και να ανοίξει νέους δρόμους. Όμως ένας τέτοιος ρόλος δεν είναι χωρίς απαιτήσεις. Ασφαλώς η γενίκευση της κρίσης και τα ρήγματα στον δικομματισμό προσφέρουν στην αριστερά νέα, ευρύτερα ακροατήρια, με ζωηρό ενδιαφέρον για τις θέσεις της. Όμως το κοινό αυτό δεν ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές έριδες της αριστεράς, αλλά για τις προοπτικές που αυτή μπορεί να δώσει. Στις νέες συνθήκες θα γίνει πιο έντονη η απαίτηση, η εναλλακτική πολιτική της αριστεράς να αποκτά ορατότητα και να απαντά στα υπαρκτά προβλήματα, αντί να παραπέμπει τη λύση τους στο απροσδιόριστο μέλλον. Πόσο πειστική είναι αλήθεια η υπόσχεση του ΚΚΕ πως … όταν πάρει την εξουσία θα διαγράψει το χρέος; Όταν στις αντιπαραθέσεις του σήμερα δηλώνει στην πράξη αποχή; Ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν οι διαμάχες στον άξονα ‘δραχμή ή ευρώ’, όταν ούτε το ΚΚΕ ούτε και καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν προτείνουν την άμεση επιστροφή στη δραχμή; Ασφαλώς οι αντιστάσεις είναι αναγκαίος όρος ύπαρξης της κοινωνίας, και ασφαλώς το όχι στην κατάργηση αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων και δημόσιων αγαθών δεν είναι άρνηση αλλά θέση, κόκκινη γραμμή. Όμως η κρίση που ζούμε είναι κρίση των διαμορφωμένων μοντέλων οικονομίας και πολιτικής. Είναι κρίση των κυρίαρχων ιδεών και της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης σε όλες της τις εκδοχές. Λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας απαιτούν νέες ιδέες, «ανορθόδοξες» πολιτικές, αδοκίμαστες μεθόδους, κοινωνικούς πειραματισμούς. Τα περιθώρια υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι περιορισμένα αν ο αγώνας γι’ αυτά δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική που να αποσκοπεί από τώρα σε νέους τρόπους παραγωγής και διανομής, με βάση τη λογική των αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους. Πολλές από τις ιδέες που διατυπώσαμε στο πρόγραμμά μας στην αρχή της κρίσης, τώρα ίσως γίνονται πιο κατανοητές και πάντως πιο επίκαιρες. Όταν, για παράδειγμα, λέμε ότι έχουμε επιστρέψει στη δεκαετία του ’60 από την άποψη του όγκου της ανεργίας, δεν σημαίνει ότι διαθέτουμε σήμερα τις δυνατότητες εκείνης της εποχής, για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία. Ακόμη λοιπόν και αν η ύφεση σταματούσε αύριο, δεν θα μπορέσει ποτέ να απορροφηθεί το «απόθεμα» του ενός εκατομμυρίου ανέργων με ορθόδοξες πολιτικές. Μόνο με νέες μορφές μιας αλληλέγγυας οικονομίας θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί. Το ζητούμενο λοιπόν, από μια κοινωνία που ασφυκτιά ανάμεσα σε σενάρια καταστροφής, δεν είναι πώς θα επιλέξουμε ανάμεσα στο ένα ή στο άλλο σενάριο καταστροφής. Το ζητούμενο για μια κοινωνία που βλέπει παντού αδιέξοδα δεν είναι πώς θα επιστρέψουμε στη μια ή την άλλη μορφή του παρελθόντος. Το ζητούμενο είναι πώς θα ανοίξουμε, και για την αριστερά και για την κοινωνία, νέους δρόμους μέσα από τη συνεργασία, τον ειλικρινή διάλογο, την κοινή δράση και την ενότητα, παρά τις διαφορές, με βάση τις ανάγκες του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι τις διαχωριστικές γραμμές ή τις προκαταλήψεις του χθες.