Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι ισοπεδωτικά για τη νεολαία και τους εργαζόμενους, και για όλους αυτούς που τόσα χρόνια πλήρωναν για την «ανάπτυξη» τους και τώρα καλούνται να πληρώσουν και για την κρίση τους.
Το ΠΑΣΟΚ, με τους διεθνείς συμμάχους του, προσπαθεί να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους λέγοντας ότι τα μέτρα είναι αναγκαία. Όμως,ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, υπάρχουν επιλογές.. και η κυβέρνηση αποφασίζει να προβεί στην πιο σκληρή ταξική επίθεση απέναντι στον κοσμο της εργασίας.Τη στιγμή, λοιπόν, που η κυβέρνηση κόβει μισθούς και συντάξεις από τους εργαζόμενους, αφήνει άθικτα τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, τις τεράστιες δαπάνες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αφήνει αφορολόγητη την εκκλησιαστική περιουσία.
Η Νεολαία Συνασπισμού καλεί τους εργαζόμενους,τους ανέργους και τη νεολαία να αντιληφθούν ότι το δημόσιο χρέος μας είναι να στείλουμε την κυβέρνηση και τους συμμάχους τους από εκεί που ήρθαν.
Καλούμε τη νεολαία να συμμετέχει μαζικά στις να στις κινητοποιήσεις και τις απεργίες του επόμενου διαστήματος για να ανατρέψουμε τα μέτρα της κυβέρνησης και την πολιτική της.
Το Γραφείο τύπου
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
ΣΥΝ: Επικοινωνιακό τέχνασμα το συμβούλιο των αρχηγών
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ, Παν. Σκουρλέτης υπεραμύνθηκε της απόφασης του Αλέξη Τσίπρα να μην παραστεί στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, λέγοντας ότι «ο στοιχειώδης σεβασμός προς τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της απαιτεί να μην μετατρέπονται αυτοί σε επικοινωνιακά τεχνάσματα».
"Όταν όλα έχουν δρομολογηθεί, όταν όλα έχουν 'κλειδώσει' και την ίδια στιγμή επιχειρούνται κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, η στάση ευθύνης επιβάλει να διαχωρίσεις τη θέση σου και να μην συναινείς", πρόσθεσε.
"Όταν όλα έχουν δρομολογηθεί, όταν όλα έχουν 'κλειδώσει' και την ίδια στιγμή επιχειρούνται κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, η στάση ευθύνης επιβάλει να διαχωρίσεις τη θέση σου και να μην συναινείς", πρόσθεσε.
Deutsche Welle: Μονομερή τα μέτρα
Ο Νιλς Κατρίτσκε, γνωστός δημοσιογράφος, αναλυτής στην Monde Diplomatique, παρεχώρησε συνέντευξη στο γερμανικό πρόγραμμα της DW για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ζωντανές τηλεοπτικές συνδέσεις με την Αθήνα και την πορεία στο κέντρο της πόλης, έκτακτες εκπομπές, πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, δεκάδες αναλύσεις από πολιτικούς και δημοσιογράφους, οι οποίοι επιχειρούν να δώσουν μια εξήγηση σε όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.
"Η πλειονότητα του κόσμου στην Ελλάδα κατανοεί πως πρέπει να γίνουν βαθιές αλλαγές, τα μέτρα όμως πλήττουν τους λάθος ανθρώπους". Ο Νιλς Κατρίτσκε υπογραμμίζει: «Ακόμα και η κυβέρνηση παραδέχεται πως τα μέτρα πλήττουν τους λάθος ανθρώπους. Το δίλημμα είναι το εξής: Τα έσοδα από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, αν και μπορεί να έχουν μόνο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, φαίνονται άμεσα. Τα μέτρα που θα βοηθήσουν συνολικά τη χώρα, δηλαδή επιβολή φόρων στους πλούσιους, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και των μαύρων χρημάτων, χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν, δηλαδή τα αποτελέσματά τους θα φανούν το νωρίτερο του χρόνου».
Στην ερώτηση εάν πιστεύει ότι οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν, ο Νιλς Κατρίτσκε απαντά: «Δεν το πιστεύω. Απλώς θα συνεχιστούν. Κάθε τρεις ή τέσσερις εβδομάδες θα υπάρχει μια γενική απεργία. Ο αριθμός των συμμετεχόντων θα μειώνεται όμως. Νομίζω ότι η αποκορύφωση υπήρξε. Ο κάθε διαδηλωτής αργά ή γρήγορα καταλαβαίνει ότι τα περιθώρια της κυβέρνησης είναι περιορισμένα. Και ο Παπανδρέου το είπε ξεκάθαρα πως, αν δεν κάνω τις περικοπές τώρα στον 13ο και στον 14ο μισθό, τον Αύγουστο δεν θα μπορώ να πληρώσω ούτε τον 7ο μισθό».
Υπάρχει οργή στον κόσμο
Ο Κατρίτσκε επισημαίνει πως οι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να γίνουν περικοπές και κυρίως στο δημόσιο τομέα, αλλά θεωρούν άδικη την κατανομή των βαρών. Γύρω στο 70% με 75% των Ελλήνων υποστηρίζουν πως δεν θα πρέπει να γίνουν περικοπές στον ιδιωτικό τομέα, διότι εκεί οι μισθοί είναι χαμηλότεροι από ό,τι στον δημόσιο τομέα. Στο ερώτημα εάν αυτοί που βγαίνουν στους δρόμους είναι μια μειοψηφία ο Νιλς Κατρίτσκε απαντά: «Όχι δεν είναι μια μειοψηφία. Αντανακλούν την οργή που υπάρχει στην πλειονότητα της κοινωνίας. Ούτε θέλουν να δώσουν την εντύπωση πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και πάνω από όλα ότι δεν μπορούν οι τουρίστες να επισκεφθούν τη χώρα. Διότι ο τουρισμός είναι μια από τις λίγες πηγές εσόδων που μπορούν να προστατέψουν την ελληνική οικονομία».
Τέλος ο Κατρίτσκε επισημαίνει πως οι μεμονωμένες ενέργειες εντυπωσιασμού ορισμένων συνδικαλιστικών φορέων πλήττουν την εικόνα της χώρας και η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει εάν ένα κράτος δικαίου μπορεί να ανεχθεί τέτοιες συμπεριφορές.
"Η πλειονότητα του κόσμου στην Ελλάδα κατανοεί πως πρέπει να γίνουν βαθιές αλλαγές, τα μέτρα όμως πλήττουν τους λάθος ανθρώπους". Ο Νιλς Κατρίτσκε υπογραμμίζει: «Ακόμα και η κυβέρνηση παραδέχεται πως τα μέτρα πλήττουν τους λάθος ανθρώπους. Το δίλημμα είναι το εξής: Τα έσοδα από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, αν και μπορεί να έχουν μόνο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, φαίνονται άμεσα. Τα μέτρα που θα βοηθήσουν συνολικά τη χώρα, δηλαδή επιβολή φόρων στους πλούσιους, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και των μαύρων χρημάτων, χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν, δηλαδή τα αποτελέσματά τους θα φανούν το νωρίτερο του χρόνου».
Στην ερώτηση εάν πιστεύει ότι οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν, ο Νιλς Κατρίτσκε απαντά: «Δεν το πιστεύω. Απλώς θα συνεχιστούν. Κάθε τρεις ή τέσσερις εβδομάδες θα υπάρχει μια γενική απεργία. Ο αριθμός των συμμετεχόντων θα μειώνεται όμως. Νομίζω ότι η αποκορύφωση υπήρξε. Ο κάθε διαδηλωτής αργά ή γρήγορα καταλαβαίνει ότι τα περιθώρια της κυβέρνησης είναι περιορισμένα. Και ο Παπανδρέου το είπε ξεκάθαρα πως, αν δεν κάνω τις περικοπές τώρα στον 13ο και στον 14ο μισθό, τον Αύγουστο δεν θα μπορώ να πληρώσω ούτε τον 7ο μισθό».
Υπάρχει οργή στον κόσμο
Ο Κατρίτσκε επισημαίνει πως οι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να γίνουν περικοπές και κυρίως στο δημόσιο τομέα, αλλά θεωρούν άδικη την κατανομή των βαρών. Γύρω στο 70% με 75% των Ελλήνων υποστηρίζουν πως δεν θα πρέπει να γίνουν περικοπές στον ιδιωτικό τομέα, διότι εκεί οι μισθοί είναι χαμηλότεροι από ό,τι στον δημόσιο τομέα. Στο ερώτημα εάν αυτοί που βγαίνουν στους δρόμους είναι μια μειοψηφία ο Νιλς Κατρίτσκε απαντά: «Όχι δεν είναι μια μειοψηφία. Αντανακλούν την οργή που υπάρχει στην πλειονότητα της κοινωνίας. Ούτε θέλουν να δώσουν την εντύπωση πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και πάνω από όλα ότι δεν μπορούν οι τουρίστες να επισκεφθούν τη χώρα. Διότι ο τουρισμός είναι μια από τις λίγες πηγές εσόδων που μπορούν να προστατέψουν την ελληνική οικονομία».
Τέλος ο Κατρίτσκε επισημαίνει πως οι μεμονωμένες ενέργειες εντυπωσιασμού ορισμένων συνδικαλιστικών φορέων πλήττουν την εικόνα της χώρας και η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει εάν ένα κράτος δικαίου μπορεί να ανεχθεί τέτοιες συμπεριφορές.
Sueddeutsche Zeitung: Αιχμάλωτοι του πανικού
Η μεγάλη αναποφασιστικότητα στην Ευρώπη είναι δηλητήριο για το ευρώ. Μια νομισματική ενοποίηση πρέπει να είναι μια συμμαχία για την αιωνιότητα, αλλιώς χάνεται η εμπιστοσύνη στο νόμισμα.
Από την αρχή της εβδομάδας καπνίζει και βροντάει στις αγορές συναλλάγματος, χειρότερα απ’ ό,τι στους παγετώνες του ηφαιστείου Έγιαφιαλα στην Ισλανδία. Τα χρηματιστήρια μπορεί για μήνες ακόμα να βγάζουν φωτιές, εκτιμούν οι οικονομολόγοι που ερευνούν την άβυσσο των χρεών και των ελλειμμάτων στην Ευρώπη. Οι αναλυτές φοβούνται, μάλιστα, ότι η πλημμύρα των κακών ειδήσεων θα παρασύρει και το ευρώ στον πάτο, ενώ η καυτή λάβα της κερδοσκοπίας θα οδηγήσει στην τήξη την Ευρωζώνη.
Αυτούς τους φόβους οι κερδοσκόποι τους ακούν με ευχαρίστηση, καθώς έχουν ποντάρει τεράστια στοιχήματα σε βάρος του κοινού νομίσματος. Η Ευρώπη έχει βυθιστεί σε μια τεράστια κρίση. Το σκληρό παζάρι για τις αναγκαίες πιστώσεις για την υπερχρεωμένη Ελλάδα έκανε πολύ κακό στο νόμισμα. Τώρα οι χρηματιστηριακοί δείκτες κατρακυλάνε επειδή οι αγορές αμφισβητούν την εφαρμογή του σκληρού προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα. Και δεν θέλουμε ούτε να διανοηθούμε τι θα συμβεί εάν ο ελληνικός ιός προσβάλει και την Πορτογαλία και την Ισπανία, εάν χρειαστούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια για τη διάσωση της ιβηρικής χερσονήσου. Αρκεί η παραμικρή φήμη για να συγκλονιστούν οι αγορές.
Σύμφωνα με τη λογική των χρηματιστών η απόσταση από τα ζόρια της Ελλάδας μέχρι τη χρεωκοπία της μεγάλης Ισπανίας είναι μόλις δυο βήματα. Έτσι κι αλλιώς παντού στην ευρωπαϊκή ήπειρο έχουν εκτοξευτεί σε σκανδαλώδη ύψη τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος. Επιφανείς οικονομολόγοι ζητούν ήδη την εκδίωξη των αμαρτωλών από τη ζώνη του ευρώ.
Θεωρητικά η νομισματική ένωση επιτηρείται από πολιτικούς σε επαγρύπνηση, που προσέχουν να μην παραβιάζονται οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας. Στην πράξη, όμως, τα κράτη πειθαρχούν πρωτίστως στις πιέσεις των αγορών, οι οποίες κάθε μέρα τεστάρουν τις υποσχέσεις τους για οικονομία.
Στην καθημερινή αποτίμηση των επιτοκίων των ομολόγων και της ισοτιμίας του ευρώ από τους επενδυτές μπορεί να διαβάσει κανείς τις προβλέψεις τους για το μέλλον. Ανά ώρα στις αγορές γίνεται ένα είδος δημοσκόπησης για την κατάσταση της Ευρωζώνης: για τις επιδόσεις των πολιτικών και των κεντρικών τραπεζιτών της, για την ελκυστικότητα της οικονομίας της, για τις μελλοντικές προοπτικές της.
Το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης είναι συνήθως καταστροφικό. Οι επενδυτές δεν ικανοποιήθηκαν από τη συμφωνία για τη διάσωση της Ελλάδας. Αυτό προκαλεί νευρικότητα στους πολιτικούς και τους κεντρικούς τραπεζίτες. Θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις διαθέσεις των αγορών, αλλά όχι και να τις υπερεκτιμούν.
Οι αγορές έχουν τη δική τους ζωή. Και οι άνθρωποι των αγορών είναι επιρρεπείς στις υπερβολές και τη μυωπία. Ακριβώς όπως οι πολιτικοί, έτσι και οι αγορές επί χρόνια έκλειναν τα μάτια και απέφευγαν να δουν τη διόγκωση των χρεών στις χώρες της Ευρώπης. Για όσο διάστημα τα χαμηλά επιτόκια επέτρεπαν ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης στις χώρες της Μεσογείου και ανέβαζαν τους δείκτες στα χρηματιστήρια της Αθήνας, της Λισσαβώνας και της Μαδρίτης, κανείς δεν ενδιαφερόταν για το χρέος.
Τώρα η φούσκα έσκασε. Και οι επενδυτές ακολουθώντας τα ένστικτά τους θέλουν να εκμεταλλευτούν τις δυσκολίες της Ευρώπης.
Όλοι τους αγνοούν το πρόσφατο παρελθόν, ξεχνούν πόσο καλά πέρασε το ευρώ από τις συμπληγάδες της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Χωρίς το ευρώ η Ευρώπη θα σερνόταν σήμερα σε νομισματικά ερείπια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. Εάν υπήρχε ακόμη το μάρκο, σήμερα η δραχμή, το εσκούδο, το πέσο, θα είχαν καταρρεύσει συμπαρασύροντας την οικονομία.
Αυτό το γνωρίζουν καλά εκείνοι οι πολιτικοί που είναι πρόθυμοι να διδαχθούν από την ελληνική κρίση. Η πρωταθλήτρια των χρεών, η Ιρλανδία, ήδη προσπαθεί παραδειγματικά να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της.
Η Ελλάδα τώρα παλεύει με το σοκ της λιτότητας. Η Ισπανία και η Πορτογαλία κάνουν το παν για να ελέγξουν το χρέος τους. Και όλοι έχουν αντιληφθεί ότι στο μέλλον η Ευρώπη χρειάζεται αυστηρότερη δημοσιονομική επιτήρηση, σκληρότερες κυρώσεις για τους παραβάτες, ισχυρότερους ελεγκτές. Αλλά χρειάζεται καιρός μέχρι να αποφασιστούν όλα αυτά, να εφαρμοστούν και να αποδώσουν. Αυτό που χρειάζεται να γίνει άμεσα είναι μια επίδειξη εξουσίας από τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ, ώστε να κοπεί η φόρα των κερδοσκόπων και να σταματήσει το παιχνίδι του φόβου με το ευρώ. Επιπλέον, απαιτείται η απόλυτη δέσμευση των Ευρωπαίων πολιτικών στο ευρώ και σε όλες τις χώρες μέλη της Ευρωζώνης. Η αναποφασιστικότητα είναι δηλητήριο για το κοινό νόμισμα.
Liberation: Επιμένει ο Παπανδρέου στο πρόγραμμά του
Η έκταση της διαδήλωσης της Τετάρτης μπορεί να δυσκολέψει το έργο του Γιώργου Παπανδρέου, του οποίου το πρόγραμμα λιτότητας των 30 δισ. ευρώ αναμενόταν να ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή. Αλλά ο θάνατος των τριών υπαλλήλων μιας τράπεζας που κάηκαν ζωντανοί από ορισμένους διαδηλωτές άλλαξε τα δεδομένα.
Αυτή “η βίαιη φονική πράξη”, την οποία κατήγγειλε άμεσα ο πρωθυπουργός ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων (στα ελληνικά στο κείμενο), απέκρυψε κατά κάποιον τρόπο την εντυπωσιακή διαδήλωση ενός πλήθους που καταρχήν ήταν οργισμένο ενάντια σε μια πολιτική τάξη που οδήγησε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.
“Να πού οδηγεί η χωρίς όρια βία” τόνισε ο Παπανδρέου, που αρνήθηκε να κάνει πίσω στην πίεση από τον δρόμο, για τον οποίο θεωρεί ότι έχει χάσει την αξιοπιστία του καθώς συγχέει πλέον “διαμαρτυρία και φόνο”. Υπενθύμισε ενώπιον των βουλευτών ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε “κατάσταση εθνικής εκτάκτου ανάγκης” μπροστά στον κίνδυνο χρεωκοπίας, της οποίας τα βασικά θύματα δεν θα ήσαν οι “πλούσιοι” αλλά “οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι”.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την Πορτογαλία, όπου η αντιπολίτευση αποφάσισε να στηρίξει το πρόγραμμα λιτότητας της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, η Ελλάδα επιδεικνύει τις διαιρέσεις της στους δρόμους αλλά και στη Βουλή. Έτσι η δεξιά αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ωστόσο ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη σημερινή κρίση, ανακοίνωσε ότι θα ψηφίσει κατά των μέτρων λιτότητας.
Ο Αντώνης Σαμαράς, ο νέος της αρχηγός ύστερα από την ήττα του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Οκτώβριο, προσπαθεί έτσι να ανακάμψει εκμεταλλευόμενος την αγανάκτηση των δημοσίων υπαλλήλων που είναι τα βασικά θύματα του προγράμματος λιτότητας. Πρέπει να πούμε ότι ο δημόσιος τομέας χρωστά πολλά στη Νέα Δημοκρατία, η οποία προχώρησε, για πελατειακούς λόγους, σε περίπου 100.000 προσλήψεις την περίοδο 2004 και 2009.
(...)
Σήμερα το μόνο θέμα που συζητείται από τους πάντες είναι αυτό της ικανότητας του ελληνικού κράτους, του οποίου οι αδυναμίες είναι γνωστές, να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά λιτότητας. Βέβαια, όπως υπενθύμισε ο Χέρμαν βαν Ρομπόι, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ελλάδα έκανε ήδη παρεμφερείς προσπάθειες μεταξύ 1989 και 1994. Αλλά με τα συνδικάτα να βρίσκονται σε μεγάλο αναβρασμό και με μια αντιπολίτευση που αρνείται να πάρει μέρος στην εθνική ενότητα θα τα καταφέρει και αυτή τη φορά;
Αυτή “η βίαιη φονική πράξη”, την οποία κατήγγειλε άμεσα ο πρωθυπουργός ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων (στα ελληνικά στο κείμενο), απέκρυψε κατά κάποιον τρόπο την εντυπωσιακή διαδήλωση ενός πλήθους που καταρχήν ήταν οργισμένο ενάντια σε μια πολιτική τάξη που οδήγησε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.
“Να πού οδηγεί η χωρίς όρια βία” τόνισε ο Παπανδρέου, που αρνήθηκε να κάνει πίσω στην πίεση από τον δρόμο, για τον οποίο θεωρεί ότι έχει χάσει την αξιοπιστία του καθώς συγχέει πλέον “διαμαρτυρία και φόνο”. Υπενθύμισε ενώπιον των βουλευτών ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε “κατάσταση εθνικής εκτάκτου ανάγκης” μπροστά στον κίνδυνο χρεωκοπίας, της οποίας τα βασικά θύματα δεν θα ήσαν οι “πλούσιοι” αλλά “οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι”.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την Πορτογαλία, όπου η αντιπολίτευση αποφάσισε να στηρίξει το πρόγραμμα λιτότητας της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, η Ελλάδα επιδεικνύει τις διαιρέσεις της στους δρόμους αλλά και στη Βουλή. Έτσι η δεξιά αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ωστόσο ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη σημερινή κρίση, ανακοίνωσε ότι θα ψηφίσει κατά των μέτρων λιτότητας.
Ο Αντώνης Σαμαράς, ο νέος της αρχηγός ύστερα από την ήττα του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Οκτώβριο, προσπαθεί έτσι να ανακάμψει εκμεταλλευόμενος την αγανάκτηση των δημοσίων υπαλλήλων που είναι τα βασικά θύματα του προγράμματος λιτότητας. Πρέπει να πούμε ότι ο δημόσιος τομέας χρωστά πολλά στη Νέα Δημοκρατία, η οποία προχώρησε, για πελατειακούς λόγους, σε περίπου 100.000 προσλήψεις την περίοδο 2004 και 2009.
(...)
Σήμερα το μόνο θέμα που συζητείται από τους πάντες είναι αυτό της ικανότητας του ελληνικού κράτους, του οποίου οι αδυναμίες είναι γνωστές, να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά λιτότητας. Βέβαια, όπως υπενθύμισε ο Χέρμαν βαν Ρομπόι, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ελλάδα έκανε ήδη παρεμφερείς προσπάθειες μεταξύ 1989 και 1994. Αλλά με τα συνδικάτα να βρίσκονται σε μεγάλο αναβρασμό και με μια αντιπολίτευση που αρνείται να πάρει μέρος στην εθνική ενότητα θα τα καταφέρει και αυτή τη φορά;
Διεθνής Τύπος: Αγώνας για Ευρώπη των λαών
Με την πλημμύρα διαδηλωτών - απεργών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις στις 5 Μαΐου και στάλθηκε ένα δυνατό μήνυμα αντίστασης και ελπίδας κόντρα στις κατεδαφιστικές συνταγές κυβέρνησης - ΔΝΤ - Ευρωένωσης, ένα μήνυμα που συγκλόνισε όλη την Ευρώπη παρ' ότι επιβαρύνθηκε με την τραγωδία των τριών νεαρών εργαζομένων από τη μολότοφ των φανατικών.
Ξεσηκωμός στην Ελλάδα, αλληλεγγύη των εργαζομένων παντού
Ο αγώνας των Ελλήνων εργαζομένων είναι μια κρίσιμη αναμέτρηση με την ακραία, δηλητηριώδη "συνταγή" των νεοφιλελεύθερων που μας κυβερνάνε στο όνομα της "αλλαγής", είναι ένα προμήνυμα των αγώνων που χρειάζονται σε όλη την Ευρώπη για να αντιμετωπιστούν οι νεοφιλελεύθερες επιταγές και για να ανατραπεί η κυριαρχία των ευρωτραπεζιτών και των ευρωκεφαλαιούχων.
Πριν από πολλά χρόνια γράψαμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει "ευρώ χωρίς Ευρώπη" και οι τωρινές δραματικές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι όσο η περιβόητη ΟΝΕ μάς επιβάλλεται τυφλά και δεν διαμορφώνεται μια ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική σε όφελος των λαών της Ευρώπης, τότε το γνωστό δημοκρατικό, κοινωνικό έλλειμμα της Ευρωένωσης γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό.
Με τον αγώνα τους οι Έλληνες εργαζόμενοι ανοίγουν δρόμους μαζί με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους για μια Ευρώπη δημοκρατική και κοινωνική, απελευθερωμένη από τη θηλιά των μεγαλοκερδοσκόπων και των μεγαλοτραπεζιτών, έξω από την αποπνικτική σκιά των καζινοχρηματιστών και τις μεγαλοκομπίνες των καρχαριών.
Σωστά στο μήνυμά τους οι Όσκαρ Λαφοντέν και Λόταρ Μπίσκι τονίζουν ότι η γερμανική Αριστερά "ταυτίζεται με τον ελληνικό λαό είτε είναι εργαζόμενοι, είτε άνεργοι, είτε συνταξιούχοι..."
Στο μήνυμά τους προσθέτουν ότι "ο αγώνας του ελληνικού λαού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και ανακατανομή από τα κάτω προς τα πάνω είναι κοινός με τον αγώνα που διεξάγεται στη Γερμανία", ενώ προειδοποιούν πως "παρόμοια όργια μειώσεων θα ακολουθήσουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε.".
Από τη μια λοιπόν η αλληλεγγύη, ο αγώνας, τα δικαιώματα των Ευρωπαίων εργαζομένων και από την άλλη οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα τραπεζικά συμφέροντα που τώρα φοβούνται ντόμινο από την Ελλάδα στις άλλες χώρες PIGS. Ο ίδιος ο Στρος Καν, επικεφαλής του ΔΝΤ, προειδοποιεί ότι "όλοι πρέπει να παραμείνουν σε εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο μόλυνσης".
Αν θυμίσουμε τώρα ότι οι εικόνες στην Ελλάδα μοιάζουν με τις σκηνές στην Αργεντινή το 2002, βλέπουμε τις αναλογίες και διαπιστώνουμε τις ευθύνες.
Στα συνθήματα διαδηλωτών πολλά είναι ταυτόσημα: "Να φύγουν οι κλέφτες", "Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", η κατάσταση πολιορκίας από τα ΜΑΤ, οι συγκρούσεις κ.ά. Υπάρχουν και σοβαρές διαφορές, όπως ότι η Αργεντινή είχε δικό της νόμισμα και έφτασε σε επαναπροσδιορισμό των χρεών της.
Σήμερα μέσα από την κρίση στην Ελλάδα και την κρίση του ευρώ γίνεται επιτακτική η ανάγκη για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς στην Ευρώπη, ώστε να διαμορφωθούν διαφορετικές πολιτικές, με ενιαίο χρηματοοικονομικό πλαίσιο, και πολλές ρυθμίσεις κοινής οικονομικής πολιτικής.
Ας ξεσηκωθούμε όλοι μας, ας αγωνιστούμε με πλατιά ενότητα και αντοχές για να δώσουμε αριστερή απάντηση στην κρίση, για να ακυρώσουμε τους νεοφιλελεύθερους "μονόδρομους" στη ζωή μας.
Ξεσηκωμός στην Ελλάδα, αλληλεγγύη των εργαζομένων παντού
Ο αγώνας των Ελλήνων εργαζομένων είναι μια κρίσιμη αναμέτρηση με την ακραία, δηλητηριώδη "συνταγή" των νεοφιλελεύθερων που μας κυβερνάνε στο όνομα της "αλλαγής", είναι ένα προμήνυμα των αγώνων που χρειάζονται σε όλη την Ευρώπη για να αντιμετωπιστούν οι νεοφιλελεύθερες επιταγές και για να ανατραπεί η κυριαρχία των ευρωτραπεζιτών και των ευρωκεφαλαιούχων.
Πριν από πολλά χρόνια γράψαμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει "ευρώ χωρίς Ευρώπη" και οι τωρινές δραματικές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι όσο η περιβόητη ΟΝΕ μάς επιβάλλεται τυφλά και δεν διαμορφώνεται μια ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική σε όφελος των λαών της Ευρώπης, τότε το γνωστό δημοκρατικό, κοινωνικό έλλειμμα της Ευρωένωσης γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό.
Με τον αγώνα τους οι Έλληνες εργαζόμενοι ανοίγουν δρόμους μαζί με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους για μια Ευρώπη δημοκρατική και κοινωνική, απελευθερωμένη από τη θηλιά των μεγαλοκερδοσκόπων και των μεγαλοτραπεζιτών, έξω από την αποπνικτική σκιά των καζινοχρηματιστών και τις μεγαλοκομπίνες των καρχαριών.
Σωστά στο μήνυμά τους οι Όσκαρ Λαφοντέν και Λόταρ Μπίσκι τονίζουν ότι η γερμανική Αριστερά "ταυτίζεται με τον ελληνικό λαό είτε είναι εργαζόμενοι, είτε άνεργοι, είτε συνταξιούχοι..."
Στο μήνυμά τους προσθέτουν ότι "ο αγώνας του ελληνικού λαού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και ανακατανομή από τα κάτω προς τα πάνω είναι κοινός με τον αγώνα που διεξάγεται στη Γερμανία", ενώ προειδοποιούν πως "παρόμοια όργια μειώσεων θα ακολουθήσουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε.".
Από τη μια λοιπόν η αλληλεγγύη, ο αγώνας, τα δικαιώματα των Ευρωπαίων εργαζομένων και από την άλλη οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα τραπεζικά συμφέροντα που τώρα φοβούνται ντόμινο από την Ελλάδα στις άλλες χώρες PIGS. Ο ίδιος ο Στρος Καν, επικεφαλής του ΔΝΤ, προειδοποιεί ότι "όλοι πρέπει να παραμείνουν σε εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο μόλυνσης".
Αν θυμίσουμε τώρα ότι οι εικόνες στην Ελλάδα μοιάζουν με τις σκηνές στην Αργεντινή το 2002, βλέπουμε τις αναλογίες και διαπιστώνουμε τις ευθύνες.
Στα συνθήματα διαδηλωτών πολλά είναι ταυτόσημα: "Να φύγουν οι κλέφτες", "Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", η κατάσταση πολιορκίας από τα ΜΑΤ, οι συγκρούσεις κ.ά. Υπάρχουν και σοβαρές διαφορές, όπως ότι η Αργεντινή είχε δικό της νόμισμα και έφτασε σε επαναπροσδιορισμό των χρεών της.
Σήμερα μέσα από την κρίση στην Ελλάδα και την κρίση του ευρώ γίνεται επιτακτική η ανάγκη για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς στην Ευρώπη, ώστε να διαμορφωθούν διαφορετικές πολιτικές, με ενιαίο χρηματοοικονομικό πλαίσιο, και πολλές ρυθμίσεις κοινής οικονομικής πολιτικής.
Ας ξεσηκωθούμε όλοι μας, ας αγωνιστούμε με πλατιά ενότητα και αντοχές για να δώσουμε αριστερή απάντηση στην κρίση, για να ακυρώσουμε τους νεοφιλελεύθερους "μονόδρομους" στη ζωή μας.
Νίκος Βούτσης: Επιδιώκεται περιθωριοποίηση των αγώνων και συκοφάντηση της αριστεράς
Για προπαγάνδα του συστήματος με στόχο να θεωρηθεί "διέξοδος" και να δοθεί νομιμοποιητική βάση είτε στο σενάριο για κυβέρνηση συνεργασίας είτε στο ενδεχόμενο δημιουργίας σχήματος εθνικής ενότητας, μιλάει στην "Αυγή" της Κυριακής ο Νίκος Βούτσης, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και ιστορικό στέλεχος του Αριστερού Ρεύματος. Θεωρεί ότι γίνεται προσπάθεια να συκοφαντηθούν οι κοινωνικοί αγώνες και η αριστερά, υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να μπει φραγμός σε ό,τι διχάζει και διαιρεί τον χώρο της αριστεράς. Αναφέρεται, επίσης, στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΝ, υποστηρίζοντας ότι πρέπει όλοι στο Αριστερό Ρεύμα να συμπεριφερθούν με υπευθυνότητα και να δουν όλα όσα τους ενώνουν.
Να μην καταφεύγουμε στην πλειοδοσία των άσφαιρων συνθημάτων *Να αναζητήσουμε στο Αριστερό Ρεύμα όσα μας ενώνουν * *Εγκληματική για το κίνημα η πολιτική του ΚΚΕ
* Τι θα σημάνει για την ελληνική κοινωνία η εφαρμογή των αντικοινωνικών μέτρων;
Αν περάσουν αυτές οι πολιτικές, θα υποστούμε ως χώρα μια δραματική κοινωνική και πολιτισμική υποχώρηση. Όμως ο λαός είναι η χώρα. Οι «από τα κάτω» και οι «απ' έξω» του συστήματος θα πολλαπλασιαστούν. Σήμερα, όμως, περισσεύουν οι καθ' όλα χρήσιμες διαπιστώσεις και αναλύσεις. Δεν μπορεί ο ρόλος της δικιάς μας αριστεράς να εξαντλείται στη διεκτραγώδηση μιας επερχόμενης κοινωνικής βαρβαρότητας. Ούτε να καταφεύγουμε στην άσφαιρη πλειοδοσία αριστερών συνθημάτων, γιατί η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου προς τις δυνάμεις της εργασίας οριοθετεί ένα ευρύ πεδίο με καθολικά, διεθνή νέα δεδομένα με διευρυμένους πολιτικούς χρόνους εφαρμογής και με διαμορφούμενους νέους αρνητικούς συσχετισμούς στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
* Ποιες πολιτικές εξελίξεις αναδιάταξης εγκυμονούνται με την παρούσα κρίση;
Κυκλοφορούν διάφορα σενάρια πολιτικών ανακατατάξεων που έχουν έναν κοινό παρονομαστή, την με κάθε τρόπο και κάθε μέσον αναπαραγωγή στο πολιτικό σκηνικό πολιτικών δυνάμεων και στελεχών που έχουν τις βασικές ευθύνες για τα αδιέξοδα και τη χρεωκοπία του σημερινού πολιτικού συστήματος. Η αριστερά δεν πρέπει να απαντήσει σ' αυτά τα σενάρια με την πολιτική της επικοινωνιακής ατάκας, με λαϊκίστικες κραυγές ή πέφτοντας στην παγίδα της «εθνικής» συναίνεσης ή και της αναδίπλωσης. Πρέπει να αρνηθούμε και να αποδομήσουμε την ιδεολογική φόρτιση που θέλουν να επιβάλουν οι πρωταγωνιστές, οι θύτες της κρίσης, να συντριβεί η προπαγάνδα για το ότι «όλοι φταίνε», άρα «όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτες» γιατί δήθεν «όλοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας». Να αποκαλυφθεί επίσης η προπαγάνδα για τον δήθεν «νέο πατριωτισμό» που καλεί σε παθητική συναίνεση και που θα αφήσει ανεμπόδιστη την πολιτική μιας νέας κερδοφορίας του κεφαλαίου από τις «μεγάλες ευκαιρίες που φέρνει η παρούσα κρίση».
* Η προφανής μη νομιμοποίηση της σημερινής κυβέρνησης για την ανάληψη των κρίσιμων δεσμεύσεων στους διεθνείς οργανισμούς θα οδηγήσει σε γρήγορη αλλαγή του πολιτικού τοπίου;
Όλη η φιλολογία για κυβερνήσεις οικουμενικές, για σχήματα εθνικής σωτηρίας, για επιστράτευση ως «χρυσών εφεδρειών» διάφορων πολιτικών προσώπων και παραγόντων της οικονομίας ή και επιχειρηματιών που ξιφουλκούν εναντίον του πολιτικού συστήματος συλλήβδην, η φιλολογία αλλά και η προπαγάνδα που θέλει να δημιουργήσει νομιμοποιητική βάση σε τέτοιες «διεξόδους» δεν είναι μόνο εκ του πονηρού αλλά έχει στο στόχαστρό της σταθερά την επιδίωξη της περιθωριοποίησης των κοινωνικών αγώνων και της συστηματικής κατασυκοφάντησης των δυνάμεων της αριστεράς, των προτάσεων και των στελεχών της.
* Ακούστηκαν διάφορα, πάντως, με αφορμή τη δολοφονία των τριών εργαζομένων...
Προκαλούν τη νοημοσύνη των δεινά δοκιμαζόμενων πολιτών, όταν στον απόηχο της λαοθάλασσας της 5ης Μαΐου που σαν τέτοια αποτέλεσε καταρχήν κορυφαίο γεγονός στην Ευρώπη, στοχοποιούν και πάλι χωρίς αιδώ την αριστερά, αυτή τη φορά μάλιστα στο σύνολό της. Το απίστευτο ιδεολογικό-επικοινωνιακό μπαράζ που εξαπολύθηκε μέσα στη Βουλή και μέσω των μίντια στην προσπάθεια να διαχειριστούν πολιτικά τον θάνατο τριών νέων εργαζόμενων από την εγκληματική επίθεση εμπρησμού στην τράπεζα έχει τουλάχιστον δύο προφανείς στόχους. Αφενός την ενοχοποίηση των μαζικών αγώνων και τη μετατροπή της οργής του κόσμου σε κατάθλιψη και παθητικότητα. Αφετέρου χρεώνουν στην κοινωνική και την πολιτική αριστερά τη χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος με το να ξιφουλκούν συστηματικά εναντίον των κατακτήσεων της μεταπολίτευσης και του δημοκρατικού πνεύματος που κληροδότησε ο αντιδικτατορικός αγώνας.
* Και η αριστερά, ωστόσο, δεν φαίνεται να εμπνέει, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγονται διχασμοί και διαιρέσεις στο εσωτερικό της.
Η υποκρισία και τα προσχήματα πρέπει να βρουν τέλος, γιατί ο κόσμος της αριστεράς δεν έχει πια καμιά ανοχή, καθώς βιώνει μαζί με όλους τους πολίτες τη νέα βαρβαρότητα. Ανεξάρτητα από τις διαφορές των απόψεων και το σεβασμό στις αναγκαίες πολιτικές αντιπαραθέσεις μέσα στην αριστερά, πρέπει να μπει φραγμός σε ό,τι διχάζει, σε ό,τι διαιρεί, στις εκρήξεις υποκειμενισμών, τις προσωπικές στρατηγικές, τις λογικές του «σκαντζόχοιρου» που οδηγούν σε συντηρητικές ή σεχταριστικές αναδιπλώσεις. Μόνιμα αρνητική, στα όρια της εγκληματικής πολιτικής για το κίνημα, είναι η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ μπροστά στην ανάγκη διαμόρφωσης κοινών μετώπων δράσης όλων των αριστερών δυνάμεων, μέτωπα που θα έδιναν ελπίδα, θα διεκδικούσαν νίκες, θα γίνονταν σημείο αναφοράς και διαφοροποίησης για τις λαϊκές δυνάμεις που έχουν εγκλωβιστεί στην επιρροή του δικομματισμού, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ.
* Δεν υπάρχουν ευθύνες και μέσα στον δικό σας χώρο;
Πρέπει να είμαστε όμως ειλικρινείς και με τον εαυτό μας, υποστηρίζω ότι θα έπρεπε να είμαστε και πιο αυστηροί όταν και στις δικές μας γραμμές, ιδιαίτερα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα στο κόμμα μας, τον Συνασπισμό, σημειώνονται αρνητικές διαδικασίες που κατακερματίζουν τις αριστερές απόψεις και τάσεις. Αναπτύσσονται ιδεολογικές εμμονές και ηγετικοί διαγκωνισμοί, συμπτώματα κρισιακά που πρέπει με ευθύνη να υπερβούμε, γιατί διαφορετικά το κοινό μας μήνυμα για μεγάλη ενωτική αριστερά έχει αξιοπιστία στη νεολαία, στους ανένταχτους αριστερούς και στον κόσμο της σοσιαλιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας. Επιπλέον δεν δίνουμε τη δυνατότητα στην ηγεσία του ΚΚΕ, προσχηματικά, να απεκδύεται των δικών της ευθυνών επικαλούμενη τις αντιπαραθέσεις μέσα στην αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και του δικού μας κόμματος ενόψει του συνεδρίου.
* Δεν συνιστά ένα επιπλέον πρόβλημα ο διχασμός απόψεων και θέσεων μέσα και στο αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ ενόψει συνεδρίου;
Πρέπει να φερθούμε όλοι υπεύθυνα και να αναζητηθούν όσα μας ένωναν και μας ενώνουν και σ' αυτό το επίπεδο. Μόνο έτσι θα είμαστε πειστικοί και στην κοινή πάγια θέση μας για τη συγκρότηση της μεγάλης αριστεράς. Το Αριστερό Ρεύμα λειτούργησε σε κρίσιμες φάσεις της πολύχρονης διαδρομής του μέσα στον πολυτασικό ΣΥΝ ως η σταθερή πυξίδα του κόμματος. Συνδιαμόρφωσε την αριστερή κατεύθυνση στη σκέψη και τη δράση του κόμματος ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, λειτούργησε για ευρύτερες πολιτικές συνθέσεις, βοήθησε στην κοινωνική γείωση του κόμματος και στο τολμηρό του άνοιγμα στο χώρο της νεολαίας, αποτέλεσε χώρο αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών επιμέρους προσεγγίσεων ακόμα και σε ζητήματα όπως π.χ. η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων ή το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό ή οργανωτική σύγκλιση με τις δυνάμεις της οικολογίας. Ιδιαίτερα αποτέλεσε μια δύναμη με σεβασμό στις αξίες της ανιδιοτέλειας και της συλλογικότητας και με αυτοπειθάρχηση στο όνομα της εκάστοτε πλειοψηφίας και της δημόσιας παρουσίας του κόμματος, ενώ στήριξε και τους προέδρου ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας με πολιτικές που ασκήθηκαν.
* Δηλαδή;
Εννοώ ότι δεν λειτούργησε ευτυχώς ποτέ το Αριστερό Ρεύμα ως μια στενή ομάδα συνύπαρξης και κακώς εννοούμενης αλληλεγγύης μιας ορισμένης ιστορικής διαδρομής της αριστεράς και των στελεχών της, αλλά ως μια τάση επικοινωνίας και ανασύνθεσης με στελέχη που είχαν διαφορετικές προελεύσεις. Πρέπει να αποτρέψουμε τα φαινόμενα που οδηγούν σε μια ιδεολογική και πολιτική αναδίπλωση και ιδιαίτερα σε ένα κλίμα άρνησης του βασικότερου πλεονεκτήματος που χαρακτήριζε πάντοτε τη δομή του, δηλαδή την καλλιέργεια ενός ανοιχτού και ανεκτικού πνεύματος συνύπαρξης και ενός σύγχρονου ορίζοντα στις ιδεολογικές συντεταγμένες και τις πολιτικές αναζητήσεις του κόμματος συλλογικά, ιδιαίτερα στην κρίσιμη φάση που περνάμε.
Να μην καταφεύγουμε στην πλειοδοσία των άσφαιρων συνθημάτων *Να αναζητήσουμε στο Αριστερό Ρεύμα όσα μας ενώνουν * *Εγκληματική για το κίνημα η πολιτική του ΚΚΕ
* Τι θα σημάνει για την ελληνική κοινωνία η εφαρμογή των αντικοινωνικών μέτρων;
Αν περάσουν αυτές οι πολιτικές, θα υποστούμε ως χώρα μια δραματική κοινωνική και πολιτισμική υποχώρηση. Όμως ο λαός είναι η χώρα. Οι «από τα κάτω» και οι «απ' έξω» του συστήματος θα πολλαπλασιαστούν. Σήμερα, όμως, περισσεύουν οι καθ' όλα χρήσιμες διαπιστώσεις και αναλύσεις. Δεν μπορεί ο ρόλος της δικιάς μας αριστεράς να εξαντλείται στη διεκτραγώδηση μιας επερχόμενης κοινωνικής βαρβαρότητας. Ούτε να καταφεύγουμε στην άσφαιρη πλειοδοσία αριστερών συνθημάτων, γιατί η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου προς τις δυνάμεις της εργασίας οριοθετεί ένα ευρύ πεδίο με καθολικά, διεθνή νέα δεδομένα με διευρυμένους πολιτικούς χρόνους εφαρμογής και με διαμορφούμενους νέους αρνητικούς συσχετισμούς στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
* Ποιες πολιτικές εξελίξεις αναδιάταξης εγκυμονούνται με την παρούσα κρίση;
Κυκλοφορούν διάφορα σενάρια πολιτικών ανακατατάξεων που έχουν έναν κοινό παρονομαστή, την με κάθε τρόπο και κάθε μέσον αναπαραγωγή στο πολιτικό σκηνικό πολιτικών δυνάμεων και στελεχών που έχουν τις βασικές ευθύνες για τα αδιέξοδα και τη χρεωκοπία του σημερινού πολιτικού συστήματος. Η αριστερά δεν πρέπει να απαντήσει σ' αυτά τα σενάρια με την πολιτική της επικοινωνιακής ατάκας, με λαϊκίστικες κραυγές ή πέφτοντας στην παγίδα της «εθνικής» συναίνεσης ή και της αναδίπλωσης. Πρέπει να αρνηθούμε και να αποδομήσουμε την ιδεολογική φόρτιση που θέλουν να επιβάλουν οι πρωταγωνιστές, οι θύτες της κρίσης, να συντριβεί η προπαγάνδα για το ότι «όλοι φταίνε», άρα «όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτες» γιατί δήθεν «όλοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας». Να αποκαλυφθεί επίσης η προπαγάνδα για τον δήθεν «νέο πατριωτισμό» που καλεί σε παθητική συναίνεση και που θα αφήσει ανεμπόδιστη την πολιτική μιας νέας κερδοφορίας του κεφαλαίου από τις «μεγάλες ευκαιρίες που φέρνει η παρούσα κρίση».
* Η προφανής μη νομιμοποίηση της σημερινής κυβέρνησης για την ανάληψη των κρίσιμων δεσμεύσεων στους διεθνείς οργανισμούς θα οδηγήσει σε γρήγορη αλλαγή του πολιτικού τοπίου;
Όλη η φιλολογία για κυβερνήσεις οικουμενικές, για σχήματα εθνικής σωτηρίας, για επιστράτευση ως «χρυσών εφεδρειών» διάφορων πολιτικών προσώπων και παραγόντων της οικονομίας ή και επιχειρηματιών που ξιφουλκούν εναντίον του πολιτικού συστήματος συλλήβδην, η φιλολογία αλλά και η προπαγάνδα που θέλει να δημιουργήσει νομιμοποιητική βάση σε τέτοιες «διεξόδους» δεν είναι μόνο εκ του πονηρού αλλά έχει στο στόχαστρό της σταθερά την επιδίωξη της περιθωριοποίησης των κοινωνικών αγώνων και της συστηματικής κατασυκοφάντησης των δυνάμεων της αριστεράς, των προτάσεων και των στελεχών της.
* Ακούστηκαν διάφορα, πάντως, με αφορμή τη δολοφονία των τριών εργαζομένων...
Προκαλούν τη νοημοσύνη των δεινά δοκιμαζόμενων πολιτών, όταν στον απόηχο της λαοθάλασσας της 5ης Μαΐου που σαν τέτοια αποτέλεσε καταρχήν κορυφαίο γεγονός στην Ευρώπη, στοχοποιούν και πάλι χωρίς αιδώ την αριστερά, αυτή τη φορά μάλιστα στο σύνολό της. Το απίστευτο ιδεολογικό-επικοινωνιακό μπαράζ που εξαπολύθηκε μέσα στη Βουλή και μέσω των μίντια στην προσπάθεια να διαχειριστούν πολιτικά τον θάνατο τριών νέων εργαζόμενων από την εγκληματική επίθεση εμπρησμού στην τράπεζα έχει τουλάχιστον δύο προφανείς στόχους. Αφενός την ενοχοποίηση των μαζικών αγώνων και τη μετατροπή της οργής του κόσμου σε κατάθλιψη και παθητικότητα. Αφετέρου χρεώνουν στην κοινωνική και την πολιτική αριστερά τη χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος με το να ξιφουλκούν συστηματικά εναντίον των κατακτήσεων της μεταπολίτευσης και του δημοκρατικού πνεύματος που κληροδότησε ο αντιδικτατορικός αγώνας.
* Και η αριστερά, ωστόσο, δεν φαίνεται να εμπνέει, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγονται διχασμοί και διαιρέσεις στο εσωτερικό της.
Η υποκρισία και τα προσχήματα πρέπει να βρουν τέλος, γιατί ο κόσμος της αριστεράς δεν έχει πια καμιά ανοχή, καθώς βιώνει μαζί με όλους τους πολίτες τη νέα βαρβαρότητα. Ανεξάρτητα από τις διαφορές των απόψεων και το σεβασμό στις αναγκαίες πολιτικές αντιπαραθέσεις μέσα στην αριστερά, πρέπει να μπει φραγμός σε ό,τι διχάζει, σε ό,τι διαιρεί, στις εκρήξεις υποκειμενισμών, τις προσωπικές στρατηγικές, τις λογικές του «σκαντζόχοιρου» που οδηγούν σε συντηρητικές ή σεχταριστικές αναδιπλώσεις. Μόνιμα αρνητική, στα όρια της εγκληματικής πολιτικής για το κίνημα, είναι η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ μπροστά στην ανάγκη διαμόρφωσης κοινών μετώπων δράσης όλων των αριστερών δυνάμεων, μέτωπα που θα έδιναν ελπίδα, θα διεκδικούσαν νίκες, θα γίνονταν σημείο αναφοράς και διαφοροποίησης για τις λαϊκές δυνάμεις που έχουν εγκλωβιστεί στην επιρροή του δικομματισμού, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ.
* Δεν υπάρχουν ευθύνες και μέσα στον δικό σας χώρο;
Πρέπει να είμαστε όμως ειλικρινείς και με τον εαυτό μας, υποστηρίζω ότι θα έπρεπε να είμαστε και πιο αυστηροί όταν και στις δικές μας γραμμές, ιδιαίτερα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα στο κόμμα μας, τον Συνασπισμό, σημειώνονται αρνητικές διαδικασίες που κατακερματίζουν τις αριστερές απόψεις και τάσεις. Αναπτύσσονται ιδεολογικές εμμονές και ηγετικοί διαγκωνισμοί, συμπτώματα κρισιακά που πρέπει με ευθύνη να υπερβούμε, γιατί διαφορετικά το κοινό μας μήνυμα για μεγάλη ενωτική αριστερά έχει αξιοπιστία στη νεολαία, στους ανένταχτους αριστερούς και στον κόσμο της σοσιαλιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας. Επιπλέον δεν δίνουμε τη δυνατότητα στην ηγεσία του ΚΚΕ, προσχηματικά, να απεκδύεται των δικών της ευθυνών επικαλούμενη τις αντιπαραθέσεις μέσα στην αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και του δικού μας κόμματος ενόψει του συνεδρίου.
* Δεν συνιστά ένα επιπλέον πρόβλημα ο διχασμός απόψεων και θέσεων μέσα και στο αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ ενόψει συνεδρίου;
Πρέπει να φερθούμε όλοι υπεύθυνα και να αναζητηθούν όσα μας ένωναν και μας ενώνουν και σ' αυτό το επίπεδο. Μόνο έτσι θα είμαστε πειστικοί και στην κοινή πάγια θέση μας για τη συγκρότηση της μεγάλης αριστεράς. Το Αριστερό Ρεύμα λειτούργησε σε κρίσιμες φάσεις της πολύχρονης διαδρομής του μέσα στον πολυτασικό ΣΥΝ ως η σταθερή πυξίδα του κόμματος. Συνδιαμόρφωσε την αριστερή κατεύθυνση στη σκέψη και τη δράση του κόμματος ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, λειτούργησε για ευρύτερες πολιτικές συνθέσεις, βοήθησε στην κοινωνική γείωση του κόμματος και στο τολμηρό του άνοιγμα στο χώρο της νεολαίας, αποτέλεσε χώρο αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών επιμέρους προσεγγίσεων ακόμα και σε ζητήματα όπως π.χ. η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων ή το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό ή οργανωτική σύγκλιση με τις δυνάμεις της οικολογίας. Ιδιαίτερα αποτέλεσε μια δύναμη με σεβασμό στις αξίες της ανιδιοτέλειας και της συλλογικότητας και με αυτοπειθάρχηση στο όνομα της εκάστοτε πλειοψηφίας και της δημόσιας παρουσίας του κόμματος, ενώ στήριξε και τους προέδρου ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας με πολιτικές που ασκήθηκαν.
* Δηλαδή;
Εννοώ ότι δεν λειτούργησε ευτυχώς ποτέ το Αριστερό Ρεύμα ως μια στενή ομάδα συνύπαρξης και κακώς εννοούμενης αλληλεγγύης μιας ορισμένης ιστορικής διαδρομής της αριστεράς και των στελεχών της, αλλά ως μια τάση επικοινωνίας και ανασύνθεσης με στελέχη που είχαν διαφορετικές προελεύσεις. Πρέπει να αποτρέψουμε τα φαινόμενα που οδηγούν σε μια ιδεολογική και πολιτική αναδίπλωση και ιδιαίτερα σε ένα κλίμα άρνησης του βασικότερου πλεονεκτήματος που χαρακτήριζε πάντοτε τη δομή του, δηλαδή την καλλιέργεια ενός ανοιχτού και ανεκτικού πνεύματος συνύπαρξης και ενός σύγχρονου ορίζοντα στις ιδεολογικές συντεταγμένες και τις πολιτικές αναζητήσεις του κόμματος συλλογικά, ιδιαίτερα στην κρίσιμη φάση που περνάμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)