Προσκλητήριο ενότητας κατά του Μνημονίου... και υπέρ λύσεων από τα αριστερά

Αντιμέτωπος με τις ευθύνες που αντιστοιχούν στην αριστερά σε μια περίοδο που βαθαίνει η κρίση, ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει την πολιτική ανάγκη "να φύγει η κυβέρνηση πριν μας χρεωκοπήσει". Τον στόχο είχε θέσει ως προτεραιότητα στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζοντας ότι πρέπει “να ανατραπεί υπό το βάρος των μεγάλων κοινωνικών αντιδράσεων”. Στόχος που σήμερα φαίνεται να αποκτά επιτακτικό χαρακτήρα, καθώς η πλήρης χρεωκοπία της κυβέρνησης αναδεικνύεται εμφατικά από όλες τις μετρήσεις του τελευταίου διαστήματος, που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να πηγαίνει πρόσω ολοταχώς για μονοψήφια ποσοστά και σφραγίζεται από την παράδοση επί της ουσίας των κρατικών λειτουργιών στους τεχνοκράτες της τρόικας, αλλά και στη γερμανική και γαλλική κυβέρνηση(!), όπως ομολόγησε ο πρωθυπουργός στις συναντήσεις που είχε τις προηγούμενες μέρες με την Άγγελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί. Όπως είπε στην προχθεσινή του παρέμβαση στην Βουλή ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ: “Έχετε παραδώσει τα κλειδιά, άλλοι μας κυβερνάνε”. Το μόνο υπαρκτό - "λαϊκό" σενάριο ο νέος συνασπισμός εξουσίας Όπως όμως και στη ΔΕΘ, έτσι και στις ομιλίες του χθες στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ και σήμερα το βράδυ στο Φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ, ο Αλ. Τσίπρας δεν στέκεται απλώς στην περιγραφή της κατάστασης. Στους κόλπους της ριζοσπαστικής αριστεράς το αίσθημα ευθύνης για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης μεταφράζεται σε διατύπωση συγκεκριμένης πρότασης διεξόδου στη βάση των πέντε αξόνων: Απαλλαγή από τα Μνημόνια και ριζική αναδιανομή του πλούτου - επαναδιαπραγμάτευση του χρέους - κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος - ανάπτυξη με κοινωνικά χαρακτηριστικά - ασπίδα αλληλεγγύης για όσους πλήττονται. Και όπως τονίζει σε κάθε του παρέμβαση ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ -και αναμένεται να επισημάνει και απόψε-, ο δρόμος για την ανατροπή περνά μέσα και από τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας από τις αντιμνημονιακές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Ήρθε η ώρα για το κοινό μέτωπο Το γνωστό σύνθημα που ενέπνευσε το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, “αν όχι τώρα, πότε, αν όχι εμείς, ποιοι”, περιγράφει με συνοπτικό τρόπο το σκεπτικό της ηγεσίας του Συνασπισμού. Το κίνημα για τα χαράτσια λαμβάνει μαζικά χαρακτηριστικά, αφού οι μισθωτοί, ακόμη και να ήθελαν να πληρώσουν, δεν έχουν, δεν μπορούν. Οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, που την περασμένη εβδομάδα βρήκαν νέους τρόπους να εκδηλωθούν, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα των καταλήψεων στα υπουργεία και της “πόρτας” στους εκπροσώπους της τρόικας, είναι στην καθημερινή ατζέντα. Η διάλυση της Παιδείας δημιουργεί εκρηκτικό κλίμα σε σχολεία και πανεπιστήμια. Με λίγα λόγια, οι κοινωνικές αντιστάσεις, έστω και με τον αποσπασματικό τους, χαρακτήρα είναι “πανταχού παρούσες”, βάζοντας στα χείλη των περισσότερων προοδευτικών πολιτών το ερώτημα “αν όχι τώρα, πότε;”. Το ερώτημα πιέζει πια τους πάντες, γεγονός που αποδεικνύει και η αλλαγή στη ρητορική του ΚΚΕ, που αναγκάζεται να βρίσκει πιθανούς και απίθανους λόγους για να δικαιολογήσει την άρνησή του να βρεθεί σε κοινό μέτωπο με τις άλλες δυνάμεις - η γ.γ. του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα είπε σε προ ημερών συνέντευξή της ότι δεν έχει νόημα να αθροιστούν οι δυνάμεις της αριστεράς, συμπληρώνοντας ειρωνικά το "μικρό" επιχείρημα ότι “δηλαδή αν δουν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί τον Τσίπρα, θα πέσουν κάτω;”. Η πολιτική έκφραση των αντιδράσεων ωστόσο παραμένει ζητούμενο και για την ηγεσία του ΣΥΝ η τομή του Μνημονίου επιβάλλει σε όλες τις δυνάμεις να τοποθετηθούν και να διαλέξουν “στρατόπεδο”. Όπως αναμένεται να σημειώσει απόψε ο Αλ. Τσίπρας: “Η συγκρότηση του νέου συνασπισμού εξουσίας αφορά πρώτα και κύρια το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς, ανεξάρτητα από εσωτερικές ιδεολογικές και πολιτικές διαφωνίες”, ενώ για μια ακόμη φορά θα καλέσει ονομαστικά όλα τα κόμματα, τον κόσμο που αποδεσμεύεται από τον δικομματισμό και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ, μέχρι και τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, να αντιπαλέψουν από κοινού κυβέρνηση - τρόικα- Μνημόνια. Αν όχι εμείς... θα το κάνουν οι άλλοι Υπό το βάρος άλλωστε της κυβερνητικής κατάρρευσης, οι κυρίαρχοι ψάχνονται για εναλλακτικές διεξόδους. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί αυτόνομα να αποτελέσει λύση, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν καρπώνεται παρά "ψίχουλα" από τη συντριβή του κυβερνώντος κόμματος. Πρόσφατο σενάριο που βγήκε στην επιφάνεια είναι η “επιστράτευση” των πρώην πρωθυπουργών. “Το επόμενο διάστημα θα υπάρχουν κι άλλες ευφάνταστες εναλλακτικές” είπε ο Αλ. Τσίπρας, προβάλλοντας με έναν ακόμη τρόπο την ανάγκη η διέξοδος να έρθει για την κοινωνία και όχι για τους “ισχυρούς”. Εξάλλου, την περασμένη εβδομάδα, εκτός από το μέτωπο με την κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ σήκωσε δυναμικά την αντιπαράθεσή του και με τη δεξιά “πολυκατοικία”. Η σύγκρουση με την Ντόρα Μπακογιάννη με αφορμή “την πλειοδοσία λαϊκισμών σχετικά με τη λειτουργία της Βουλής και με τους βουλευτές”, όπως τόνισε σε ανακοίνωσή της η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε ότι η ριζοσπαστική αριστερά σηκώνει τους τόνους απέναντι σε όλες τις δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ. Ο εθνικιστικός λόγος του προέδρου της Ν.Δ. Α. Σαμαρά, η Ντ. Μπακογιάννη με την “πρόσβαση στα μαύρα ταμεία της Siemens” και ο Γ. Καρατζαφέρης, το ακρο-δεξιό δεκανίκι της κυβέρνησης και του Μνημονίου, που με την ενίσχυση του αυταρχισμού αποκτά ακόμη και ιδεολογική ηγεμονία, βρίσκονται στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ, που απέναντί τους βλέπει μόνον έναν δρόμο: Τον νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα την αριστερά.

Μέτωπο Αριστεράς, τώρα

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΟΥΤΣΗ

Είναι προφανής η μετάλλαξη της τρέχουσας κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ σε «εθνοσωτήρια» διακυβέρνηση αυταρχικού τύπου πέραν των συνταγματικών ορίων. Καθώς ο στόχος να οδηγηθεί η κυβέρνηση σε εκλογές πριν από τη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου δεν επετεύχθη, καθίσταται επιτακτική για τις δυνάμεις της αριστεράς τόσο η σε βάθος ανάλυση των νέων δεδομένων, με κυριότερο αυτό της ορμητικής εισόδου και της σταδιακής ριζοσπαστικοποίησης μεγάλου τμήματος της κοινωνίας μέσω του κινήματος των πλατειών σε όλη την Ελλάδα, όσο -σε σχέση μάλιστα με τον παραπάνω παράγοντα- η ανασύνθεση της στρατηγικής «απάντησης» των κοινωνικών δυνάμεων της εργασίας και των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς στη νέα φάση.

Η κοινωνία έχει αφυπνιστεί και αυτό το νέο στοιχείο στις εξελίξεις διαμορφώνει ποιοτικά χαρακτηριστικά με θετικό πρόσημο στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στη σκληρή επίθεση που έχει εξαπολυθεί στο όνομα -και με τη διλημματική επίκληση- της ενδεχόμενης χρεωκοπίας της χώρας. Η κοινωνία, όλο και μεγαλύτερο μέρος της, εξωθείται σε φτωχοποίηση, ενώ ταυτόχρονα της αρνούνται το ελάχιστο μιας προσδοκίας για την οικονομική ανάταξη και την επανάκτηση κοινωνικών κατακτήσεων.

Την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου ακολουθούν ως λαίλαπα οι συντηρητικές αλλαγές για τα πανεπιστήμια, η επιβολή των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, το νέο οριζόντιο κούρεμα μισθών μέσω του ενιαίου μισθολογίου, η συρρίκνωση στον χώρο της δημόσιας υγείας, η νέα εγκληματική «περιβαλλοντική» πολιτική, η συμφωνία των δυνάμεων του μπλοκ της συναίνεσης για την έξαρση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, όλα αυτά που τυπικά είναι έξω και επιπλέον των δεσμεύσεων που περιέχει το Μεσοπρόθεσμο, αλλά προφανώς υλοποιούν την ουσία του.

Ο αυτονόητος στόχος για να μην περάσουν αυτές οι πολιτικές και για να αποκρουστούν οι συνέπειες όσων ήδη εφαρμόζονται επί ενάμιση χρόνο επιβάλλει στο σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς, με όλες τις αποχρώσεις και τις διαδρομές τους, τις δυνάμεις της οικολογίας, των ευαίσθητων κινητοποιημένων πολιτών, σε όλους ατομικά ή και μετέχοντες σε μικρά συλλογικά μορφώματα που αποδεσμεύονται από τις αυταπάτες και τις πολύχρονες εξαρτήσεις που τους εγκλώβιζαν στις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, να συντονίσουν και να δράσουν αποτελεσματικά στο μέτωπο των κοινωνικών αγώνων για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Οι αγκυλώσεις πρέπει να υποχωρήσουν, η ανάληψη της ιστορικής ευθύνης δεν αφορά μόνο την ηγεσία του ΚΚΕ που ρητά έχει εναντιωθεί στην πρόσκληση για τη διαμόρφωση μετώπου της αριστεράς, αλλά αφορά και αρκετούς άλλους, στελέχη ή συλλογικές ηγεσίες, που επικαλούνται μέχρι τώρα προσχηματικά την ανάγκη για ενωτική δράση.

Η αριστερά δεν είναι, ακόμη, για τους περισσότερους στο κάδρο της συνευθύνης του χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος και των υπόλογων για διαπλοκή και για τις αντικοινωνικές πολιτικές. Η απολίτικη ρητορεία που συμψηφίζει και ισοπεδώνει τις δυνάμεις του ευρύτερου αριστερού τόξου που προαναφέραμε στον πολτό της γενικευμένης πολιτικής χρεωκοπίας, πέραν του ότι είναι λάθος ως ανάλυση, επιπλέον βοηθάει τις κυρίαρχες δυνάμεις του αστικού συστήματος, αφαιρεί την ελπίδα της εναλλακτικής πρότασης και της αντίστασης. Αποδυναμώνει ακόμα και την απολύτως αναγκαία αυστηρή κριτική προς τις δυνάμεις της αριστεράς και τη συνακόλουθη πίεση για ενωτικές δράσεις και για τη σύμπτυξη αριστερού αντιμνημονιακού μετώπου.

Η ίδια η ζωή, μέσα από τις πολύμηνες ταξικές και τις εγκάρσιες σκληρές κοινωνικές συγκρούσεις στο έδαφος της κρίσης, έφερε, ως ωρίμανση ενός υπόγειου, στην αρχή, ρεύματος κοινωνικής αφύπνισης και απαίτησης για ενεργό συμμετοχή και για την ανατροπή της κατεύθυνσης που έχουν πάρει οι εξελίξεις, κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες. Διεργασίες που όχι μόνο επηρέασαν και επηρεάζουν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, αλλά επιδρούν και στο διεθνές, το ευρωπαϊκό, επίπεδο σε όλα τα επίπεδα, από αυτό της λαϊκής εγρήγορσης και κινητοποίησης σε εθνική κλίμακα με διεθνή συντονισμό και αλληλεγγύη μέχρι και το επίπεδο των πιο σκληρών και άτεγκτων νεοφιλελεύθερων ελίτ που καθοδηγούν μέσα από τα όργανα της Ε.Ε. των πόλεμο εναντίον των δυνάμεων της εργασίας.

Η δυναμική αυτή έχει γονιμοποιήσει και σφραγίσει τις εξελίξεις, δεν έχει ηττηθεί μέσα από τη διαδικασία της ψήφισης στη Βουλή του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου. Είναι φανερό, όμως, ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη ή έγκαιρη, η άμεση ει δυνατόν, από κοινού συμφωνημένη δράση όλων των δυνάμεων της αριστεράς για να αποκτήσει αυτή η νέα κοινωνική πραγματικότητα έναν ορίζοντα ελπίδας και νίκης, να συναντηθεί και να ενεργοποιήσει δυνάμεις που αναζητούν, μέσα από δικούς τους δρόμους, μια νέα ή μια πρώτη πολιτική στράτευση για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, των λαϊκών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων.

Αν οι δυνάμεις της αριστεράς δεν ανταποκριθούν, με τον δικό τους τρόπο και κρατώντας κάθε μια τα στοιχεία της ταυτότητας, της ιστορικότητας και των ιδεολογικών συντεταγμένων που έχουν επιλέξει, σ' αυτή την ιστορική ανάγκη συμπαράταξης και συστράτευσης στο πολιτικό επίπεδο με ταυτόχρονη ενθάρρυνση των συγκλίσεων στους κοινωνικούς αγώνες, αν -παρ' ελπίδα- κυριαρχήσουν και στη νέα φάση μονοδιάστατες εμμονές περί στρατηγικής υπεροχής σε ζητήματα διεθνών αναφορών με ταυτόχρονη απαξίωση της ενότητας ως «αυταξίας» στην παρούσα φάση, τότε μπορεί να μπούμε σε μία περίοδο άκρως αρνητική για τις δυνάμεις που σήμερα κινητοποιούνται.

Να μην αφήσουμε, όμως, και εκτός των άλλων, να περάσει η προφανής άγρια στοχοποίηση της αριστεράς και όσων σήμερα κινητοποιούνται από το εθνοσωτήριο κυβερνητικό μπλοκ με τις παραφυάδες του. Να μην επιτρέψουμε σε μια νέα εποχή πατριδοκαπηλίας και εθνικοφροσύνης να ανακαλύψει τον «εσωτερικό εχθρό» για να περάσει στο κοινωνικό σώμα ως δίλημμα και ως πρόταγμα αυτό που σήμερα το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ και οι διεθνείς εταίροι του οικονομικού - πολιτικού ελέγχου θεωρούν και πλασάρουν ως «εθνικό», δηλαδή την αποπληρωμή του χρέους, σε αντιδιαστολή με οτιδήποτε αφορά τη ζωή και το μέλλον των εργαζόμενων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών που συμβιώνουμε σ' αυτή τη χώρα.

Η συνάντηση Μπλόκου και Κ.Κ. Πορτογαλίας δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα

Μετά τα θετικά μηνύματα που έστειλε ο κόσμος της αριστεράς στις μαζικές εκδηλώσεις του σχήματος σε όλη τη χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ εντείνει τις προσπάθειές του για τη διαμόρφωση ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου, ενόψει και της συμπλήρωσης ενός χρόνου από την ψήφισή του.

Παράλληλα το μήνυμα ενότητας που στέλνει η αριστερά της Πορτογαλίας, με τη συνάντηση και την έναρξη διαλόγου ανάμεσα στο Μπλόκο της Αριστεράς και το Κομμουνιστικό Κόμμα, έχει γίνει δεκτό με ενθουσιασμό από το σχήμα, που άλλωστε επιδιώκει τη συμπόρευση των δυνάμεων που από τα αριστερά αντιτάσσονται στο Μνημόνιο.

Έτσι για την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου συνασπισμού εξουσίας που θα ακυρώσει το Μνημόνιο και την αντεργατική πολιτική μίλησε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ενώ ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δημ. Βίτσας απηύθυνε επίσημη πρόσκληση διαλόγου προς τις αριστερές δυνάμεις και τον κόσμο που απεγκλωβίζεται από το ΠΑΣΟΚ. Στο στόχαστρο του Αλ. Τσίπρα βρέθηκαν τα σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους που εξυφαίνονται παρασκηνιακά από τους κυρίαρχους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους:

“Όποιο πολιτικό σχέδιο όμως και να ετοιμάζουν, προκειμένου να προχωρήσουν αυτή την πολιτική, δεν πρόκειται να τους βγει, γιατί δεν θα έχει τη συναίνεση της κοινωνίας” προειδοποίησε ο Αλ. Τσίπρας στις δηλώσεις του αντιδιαστέλλοντας την ανάγκη ριζικής, επιθετικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, χωρίς Μνημόνια και βάρη στους εργαζόμενους.



"Φως ελπίδας" η συνάντηση της αριστεράς στην Πορτογαλία

Σε συνέντευξή του στον ρ/σ “Στο Κόκκινο 105,5” ο Δημ. Βίτσας χαιρέτισε τη συνάντηση του Μπλόκου της Αριστεράς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας κάνοντας λόγο για μια “πολύ θετική εξέλιξη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο”. “Η συνάντηση είναι ένα φως ελπίδας” σημείωσε ο Δημ. Βίτσας και πρόσθεσε:

“Δείχνει ότι μπορούν οι αριστερές δυνάμεις να συνεργαστούν ώστε να ανατραπεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της Ε.Ε., αλλά και τα μέτρα λιτότητας, τα Μνημόνια που γίνονται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης”. Εξάλλου μίλησε για μια συνάντηση που “δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα”.

Υπό τη μορφή ερωτημάτων, ο γραμματέας της ΚΠΕ του κόμματος έθεσε παραδείγματα κοινής δράσης της αριστεράς: “Την Πρωτομαγιά θα κάνουμε ξεχωριστές συγκεντρώσεις; Πώς θα υποδεχθούμε τις εργατικές κινητοποιήσεις αλλά και τις τοπικές κινητοποιήσεις, διότι δεν είναι μόνο τα ζητήματα τα εργατικά, αλλά είναι και η Κερατέα, ο Καλλικράτης στην τοπική αυτοδιοίκηση, στον χώρο της υγείας, της παιδείας κ.λπ.;”.

Υποστήριξε την ανάγκη να αποκτήσει η αριστερά, παρά τις διαφωνίες και διαφορές της, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δύναμη, “ώστε πραγματικά να καταφέρουμε τους άμεσους στόχους μας” και κατέληξε: “Αυτό είναι μια επίσημη πρόσκληση διαλόγου προς τις άλλες αριστερές δυνάμεις και εκείνο τον κόσμο που απεγκλωβίζεται από το ΠΑΣΟΚ -και αναφέρομαι στους πολιτικούς παράγοντες και τις πολιτικές συλλογικότητες. Και είναι μια επίσημη πρόσκληση, ώστε να ενισχυθεί το κοινωνικό μέτωπο δράσης από όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές”.