Η γεροντική αρρώστια του ΚΚΕ

«Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους» Νίκος Ζαχαριάδης, 26.6.1973 Με τον βαρύγδουπο τίτλο «τιμάμε και αποκαθιστούμε τους αλύγιστους της ταξικής πάλης», η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ επέλεξε να προχωρήσει τούτες τις μέρες σε σειρά εκδηλώσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ώστε να αποκαταστήσει τρεις ξεχωριστές και αλληλοσυνδεόμενες μορφές του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας -κι όχι μόνο-, τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Νίκο Βαβούδη κομματικά, και τον Άρη Βελουχιώτη πολιτικά. Στο πλαίσιο της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ με θέμα «Δοκίμιο ιστορίας του κόμματος, Β’ τόμος περίοδος 1949 - 1968. Αποκαταστάσεις», ο Περισσός προχώρησε μέσα από μια «ιστοριογραφική μέριμνα» στην επανεκτίμηση της περιόδου και, σύμφωνα με τον «Ριζοσπάστη», «το ΚΚΕ και η ΚΝΕ βγήκαν πιο ενισχυμένοι ιδεολογικοπολιτικά και αποφασισμένοι να αξιοποιήσουν την ηρωική ιστορία του κόμματος και τα συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτή στην πάλη για τον σοσιαλισμό, που η αναγκαιότητά του είναι πιο επίκαιρη από άλλη φορά». Ο περιορισμένος χώρος δεν επιτρέπει να καταπιαστούμε με κάθε μια από τις περιπτώσεις των τριών αγωνιστών και για το πώς αυτές παρουσιάζονται χοντροκομμένα και αποσπασματικά στο Δοκίμιο της ιστορίας του ΚΚΕ. Παρόλα αυτά, διαβάζοντας κανείς τα σχετικά αποσπάσματα, μπορεί να καταλήξει σε γνώριμους τόπους, όπου η δογματική αντίληψη των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει στον μαρασμό της σκέψης. Δεν είναι πρώτη φορά που το ΚΚΕ καταπιάνεται με την ιστορία του. Αντίθετα, μάλιστα, ποτέ δεν έπαψε να ασχολείται με το κομβικό αυτό ζήτημα μέσα από τα διάφορα τμήματα ιστορίας, από Κεντρικές Επιτροπές, Ολομέλειες, Συνδιασκέψεις και σχετικές εκδόσεις. Δεν είναι λίγοι επίσης και οι πέραν του ΚΚΕ, ιστορικοί, ερευνητές, μελετητές, «περίεργοι» κ.λπ. που έχουν πιάσει, επιτυχώς ή ανεπιτυχώς, στα χέρια τους την «καυτή αυτή πατάτα». Η ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος απασχόλησε και συνεχίζει να αποσπά την προσοχή πολλών, καθώς είναι Ιστορία γεμάτη από φάσεις και αντιφάσεις, ήττες και νίκες, ήρωες και προδότες, μεγαλουργήματα και απογοητεύσεις, διασπάσεις και συγκρούσεις, προσφορά, αγώνες, θυσία, αλλά και στασιμότητα. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα γενικότερο πεδίο σκληρών αντιπαραθέσεων, πολέμων, τυχαίων συμβάντων, πάλης, συμφερόντων, συνεχών μετατοπίσεων, ταξικών αντιθέσεων, συναισθημάτων και ένα σωρό άλλων παραγόντων. Κι αν πράγματι οι λαοί δεν διδάσκονται από την ιστορία τους, όπως έλεγε ο Χέγκελ κι αργότερα ο Μαρξ, την ίδια άποψη δεν έχουν όμως κι εκείνοι που με την εργαλειοποίηση και την ιδεολογηματοποίησή της προσπαθούν με τρόπο επιλεκτικό και αποσπασματικό να την καταστήσουν δούλα της εκάστοτε πολιτικής τους σκοπιμότητας. Η ηγεσία του Περισσού δεν ξεφεύγει (πώς θα μπορούσε άλλωστε) από τον κανόνα που θέλει τις ηγεσίες να κρατούν καλά φυλαγμένα τα μυστικά τους, ώστε με τις μισές αλήθειες -όπως στην υπόθεση του Νίκου Ζαχαριάδη, που δεν γίνεται καμία αναφορά στις συναντήσεις του με την τότε ηγεσία του ΚΚΕ και τα τελευταία και συγκλονιστικά, πριν την αυτοκτονία του τον Αύγουστο του ’73, γράμματα- να μπορούν να εξουσιάζουν με τις μισές αλήθειες που συνθέτουν την αληθοφάνεια των θέσεών τους. Η ιδεολογική και πολιτική χρήση της ιστορίας εκ μέρους του Περισσού στηρίζεται στη γνώριμη οδό της επιλεκτικής χρήσης των πηγών, η οποία συμπορεύεται με την τηλεκατευθυνόμενη επιλογή των αρχειακών τεκμηρίων που κάθε φορά κρίνεται χρήσιμο ή συμφέρον να εμφανιστούν. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η έκδοση σειράς ντοκουμέντων (όπως τα πρακτικά της 12ης Ολομέλειας, της 7ης Ολομέλειας κ.λπ.) που μέχρι πριν λίγα χρόνια κρατούνταν καλά φυλαγμένα στα υπόγεια του Περισσού, όπου συνεχίζουν να βρίσκονται στοιβαγμένα αρχεία απροσπέλαστα για τους ενδιαφερόμενους και εξ ορισμού απόρρητα. Η ιστορία χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση ιδανικών που θεωρούνται καλά και αναγκαία, με το «σώμα» να ξεφεύγει από την προσπάθεια του «κεφαλιού» να αποκαταστήσει μια γνώση ώστε να οδηγήσει έπειτα στην πρόβλεψη. Με έναν βολονταρισμό ξαναφτιάχνεται η ιστορία ώστε να χρησιμοποιηθεί για την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό (δείγμα τέτοιο είναι το απόσπασμα του Δοκιμίου για τον Άρη Βελουχιώτη, στο οποίο αποκαθίσταται πολιτικά, όχι όμως και κομματικά, για να μη θιχθούν τα ιερά και τα όσια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και κατ’ επέκταση της ίδιας της δομής του κόμματος. «Η διαφωνία του Άρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δε δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας... Η στάση του αυτή αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας). Οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυθαιρεσίας και σκόπιμης παράλειψης γεγονότων, κομματιάζουν την ιστορία και την προσαρμόζουν στα μέτρα της ηγεσίας. Τα ιστορικά συμβάντα τσουβαλιάζονται και στριμώχνονται όλα μαζί χωρίς αρχές, ώστε στη συνέχεια να αποδειχθεί η αλήθεια του κομματικού μηχανισμού. Με πλήρη μυστικότητα, αδιαφάνεια και ιδιοτελείς χρήσεις, αλλά και στο όνομα πάντα του καλού σκοπού, συνθλίβονται πρόσωπα, ντοκουμέντα, ερωτήματα και ιστορικές καταστάσεις (χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα του Δοκιμίου για τον Ν. Βαβούδη, που στους λόγους για τη λαθεμένη εκτίμηση προς το πρόσωπο του δεν αναφέρει τίποτα για την ηγεσία του κόμματος το 1951 -με τον φόβο μήπως πέσει σε αντιφάσεις;) ώστε να βασιλεύσει η εξουσία των από πάνω, η «κομματικότητα» και ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα. Η σχέση της ιστορίας με την πολιτική, έγραφε κάποτε ο Φίλιππος Ηλιού, «είναι περίεργη και πάντα σε βάρος της ιστορίας», για να προσθέσει πως «η ιστορία που καλλιεργείται από την πολιτική είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε 'επιθυμητή ιστορία'». Στο πλαίσιο της επιθυμητής ιστορίας χώρο μπορούν να βρουν οι πάντες, κομμένοι και ραμμένοι στο «κοστούμι» που έχει ράψει γι’ αυτούς το ανώτατο «Ιερατείο». Θέση έτσι μπορούν να βρουν και ο Ζαχαριάδης και ο Άρης και ο Βαβούδης και ο Πλουμπίδης και ο Φλωράκης και ο Λουλές και τόσοι ακόμη, που άλλοι χαρακτηρισμένοι, άλλοι διαγραμμένοι κι άλλοι με τιμές και δόξες άφησαν την τελευταία τους πνοή με το όνομα του κόμματος στα χείλη τους. Θέση στο κάδρο αυτό δεν υπάρχει για τους «οπορτουνιστές» και τους λιποτάκτες, οι χειρότεροι ακόμη και του ταξικού εχθρού, οι οποίοι, σύμφωνα με την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, χρησιμοποιούνται κάθε φορά από τον ταξικό αντίπαλο για να χτυπηθεί το «Κόμμα» και είναι, σύμφωνα με την ίδια, υπεύθυνοι και για τις στραβοτιμονιές του κόμματος. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα του Δοκιμίου της Ιστορίας του ΚΚΕ για τον Ν. Ζαχαριάδη, το οποίο σαν υπεύθυνες για την κακομεταχείριση του ιστορικού ηγέτη χαρακτηρίζει τις ηγεσίες του τότε χρουστσωφικού ΚΚΣΕ, του ΚΚΕ και των «6 αδελφικών κομμάτων» («Ο απαράδεκτος εξορισμός του στο Σοργκούτ και η όλη εκεί μεταχείρισή του από την ηγεσία του ΚΚΣΕ, με τη σύμπραξη και της τότε καθοδήγησης του ΚΚΕ, δεν δικαιολογείται εξαιτίας της λαθεμένης ενέργειας του Ζαχαριάδη να απευθυνθεί στην ελληνική δικαιοσύνη να τον δικάσει»). Κι αν την ώρα της μάχης και της βάρβαρης επέλασης των κυρίαρχων δυνάμεων το ΚΚΕ επιλέγει να ξεσκονίσει τα ντουλάπια της ιστορίας του, φοβούμενο παρόλα αυτά να τα ανοίξει, μήπως, όπως έλεγε και ο Ιταλός ιστορικός Αιμίλιο Σερένι, πέσουν από μέσα... πτώματα, η «από 'δώ» αριστερά κοιτάζει με τα κιάλια της την ίδια της την ιστορία. Το ερώτημα που εξακολουθεί να τίθεται και θα τίθεται συνεχώς εκ των πραγμάτων είναι αν η αριστερά χρειάζεται τη δική της ιστορία. Η σιωπή άραγε στο όνομα της ενότητας είναι χρυσός ή η Ιστορία για την Ιστορία η απάντηση; Τελικά, αν αριστερά θέλει να λέγεται κίνημα του μέλλοντος, δεν δύναται να μην έχει αίσθηση και αντίληψη του παρελθόντος της. Σε αντίθετη περίπτωση σημαίνει αυτοκρωτηριασμός, και απάθεια απέναντι στην Ιστορία όπως τη γράφουν οι νικητές, όπως την εξωραΐζουν μέσα από μια επιδερμική ηθικολογία και καταγραφή απλά γεγονότων ορισμένοι που δήθεν θέλουν να κρατάνε αποστάσεις από την Ιστορία και ό,τι έχει πέραση σήμερα. Σε αντίθεση με έναν εργαλειακό -όπως της ηγετικής ομάδας του Περισσού- χαρακτήρα, η Ιστορία μπορεί να μας απλώσει το χέρι της, ώστε με μεθοδικότητα και επιστημονική τεκμηρίωση να κατανοήσουμε το παρελθόν προκειμένου έπειτα να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε μελλοντικές καταστάσεις, όχι με όρους προφητείας ή γραμμικής αντίληψης των πραγμάτων. Η ιστορία εξάλλου, και το γνωρίζουν καλά όσοι καταπιάνονται με αυτή, αποτελεί μια πολύπλοκη και περίεργη υπόθεση που δεν μπορεί να περιορίζεται στους τέσσερις τείχους ενός επιστημονικού -ή κομματικού- τόπου δουλειάς. Αντίθετα σαν αδέσποτος σκύλος «τριγυρνά» εδώ κι εκεί, αναζητώντας τα χαμένα χνάρια της εγκυρότητας και τη χρησιμότητάς της στη δημόσια ζωή, σαν τον τυφλοπόντικα που με την ενστικτώδη ικανότητά του υπονομεύει το έδαφος που οι από πάνω πιστεύουν ότι είναι σταθερό. Σαν τυφλοπόντικας η Ιστορία, μπορεί να λειτουργήσει ως προωθητική δύναμη στην κατεύθυνση της πολυπόθητης και αναγκαίας υπόθεσης του σοσιαλισμού. Κ.Ζαγάρας

Προσκλητήριο ενότητας κατά του Μνημονίου... και υπέρ λύσεων από τα αριστερά

Αντιμέτωπος με τις ευθύνες που αντιστοιχούν στην αριστερά σε μια περίοδο που βαθαίνει η κρίση, ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει την πολιτική ανάγκη "να φύγει η κυβέρνηση πριν μας χρεωκοπήσει". Τον στόχο είχε θέσει ως προτεραιότητα στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζοντας ότι πρέπει “να ανατραπεί υπό το βάρος των μεγάλων κοινωνικών αντιδράσεων”. Στόχος που σήμερα φαίνεται να αποκτά επιτακτικό χαρακτήρα, καθώς η πλήρης χρεωκοπία της κυβέρνησης αναδεικνύεται εμφατικά από όλες τις μετρήσεις του τελευταίου διαστήματος, που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να πηγαίνει πρόσω ολοταχώς για μονοψήφια ποσοστά και σφραγίζεται από την παράδοση επί της ουσίας των κρατικών λειτουργιών στους τεχνοκράτες της τρόικας, αλλά και στη γερμανική και γαλλική κυβέρνηση(!), όπως ομολόγησε ο πρωθυπουργός στις συναντήσεις που είχε τις προηγούμενες μέρες με την Άγγελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί. Όπως είπε στην προχθεσινή του παρέμβαση στην Βουλή ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ: “Έχετε παραδώσει τα κλειδιά, άλλοι μας κυβερνάνε”. Το μόνο υπαρκτό - "λαϊκό" σενάριο ο νέος συνασπισμός εξουσίας Όπως όμως και στη ΔΕΘ, έτσι και στις ομιλίες του χθες στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ και σήμερα το βράδυ στο Φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ, ο Αλ. Τσίπρας δεν στέκεται απλώς στην περιγραφή της κατάστασης. Στους κόλπους της ριζοσπαστικής αριστεράς το αίσθημα ευθύνης για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης μεταφράζεται σε διατύπωση συγκεκριμένης πρότασης διεξόδου στη βάση των πέντε αξόνων: Απαλλαγή από τα Μνημόνια και ριζική αναδιανομή του πλούτου - επαναδιαπραγμάτευση του χρέους - κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος - ανάπτυξη με κοινωνικά χαρακτηριστικά - ασπίδα αλληλεγγύης για όσους πλήττονται. Και όπως τονίζει σε κάθε του παρέμβαση ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ -και αναμένεται να επισημάνει και απόψε-, ο δρόμος για την ανατροπή περνά μέσα και από τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας από τις αντιμνημονιακές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Ήρθε η ώρα για το κοινό μέτωπο Το γνωστό σύνθημα που ενέπνευσε το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, “αν όχι τώρα, πότε, αν όχι εμείς, ποιοι”, περιγράφει με συνοπτικό τρόπο το σκεπτικό της ηγεσίας του Συνασπισμού. Το κίνημα για τα χαράτσια λαμβάνει μαζικά χαρακτηριστικά, αφού οι μισθωτοί, ακόμη και να ήθελαν να πληρώσουν, δεν έχουν, δεν μπορούν. Οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, που την περασμένη εβδομάδα βρήκαν νέους τρόπους να εκδηλωθούν, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα των καταλήψεων στα υπουργεία και της “πόρτας” στους εκπροσώπους της τρόικας, είναι στην καθημερινή ατζέντα. Η διάλυση της Παιδείας δημιουργεί εκρηκτικό κλίμα σε σχολεία και πανεπιστήμια. Με λίγα λόγια, οι κοινωνικές αντιστάσεις, έστω και με τον αποσπασματικό τους, χαρακτήρα είναι “πανταχού παρούσες”, βάζοντας στα χείλη των περισσότερων προοδευτικών πολιτών το ερώτημα “αν όχι τώρα, πότε;”. Το ερώτημα πιέζει πια τους πάντες, γεγονός που αποδεικνύει και η αλλαγή στη ρητορική του ΚΚΕ, που αναγκάζεται να βρίσκει πιθανούς και απίθανους λόγους για να δικαιολογήσει την άρνησή του να βρεθεί σε κοινό μέτωπο με τις άλλες δυνάμεις - η γ.γ. του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα είπε σε προ ημερών συνέντευξή της ότι δεν έχει νόημα να αθροιστούν οι δυνάμεις της αριστεράς, συμπληρώνοντας ειρωνικά το "μικρό" επιχείρημα ότι “δηλαδή αν δουν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί τον Τσίπρα, θα πέσουν κάτω;”. Η πολιτική έκφραση των αντιδράσεων ωστόσο παραμένει ζητούμενο και για την ηγεσία του ΣΥΝ η τομή του Μνημονίου επιβάλλει σε όλες τις δυνάμεις να τοποθετηθούν και να διαλέξουν “στρατόπεδο”. Όπως αναμένεται να σημειώσει απόψε ο Αλ. Τσίπρας: “Η συγκρότηση του νέου συνασπισμού εξουσίας αφορά πρώτα και κύρια το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς, ανεξάρτητα από εσωτερικές ιδεολογικές και πολιτικές διαφωνίες”, ενώ για μια ακόμη φορά θα καλέσει ονομαστικά όλα τα κόμματα, τον κόσμο που αποδεσμεύεται από τον δικομματισμό και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ, μέχρι και τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, να αντιπαλέψουν από κοινού κυβέρνηση - τρόικα- Μνημόνια. Αν όχι εμείς... θα το κάνουν οι άλλοι Υπό το βάρος άλλωστε της κυβερνητικής κατάρρευσης, οι κυρίαρχοι ψάχνονται για εναλλακτικές διεξόδους. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί αυτόνομα να αποτελέσει λύση, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν καρπώνεται παρά "ψίχουλα" από τη συντριβή του κυβερνώντος κόμματος. Πρόσφατο σενάριο που βγήκε στην επιφάνεια είναι η “επιστράτευση” των πρώην πρωθυπουργών. “Το επόμενο διάστημα θα υπάρχουν κι άλλες ευφάνταστες εναλλακτικές” είπε ο Αλ. Τσίπρας, προβάλλοντας με έναν ακόμη τρόπο την ανάγκη η διέξοδος να έρθει για την κοινωνία και όχι για τους “ισχυρούς”. Εξάλλου, την περασμένη εβδομάδα, εκτός από το μέτωπο με την κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ σήκωσε δυναμικά την αντιπαράθεσή του και με τη δεξιά “πολυκατοικία”. Η σύγκρουση με την Ντόρα Μπακογιάννη με αφορμή “την πλειοδοσία λαϊκισμών σχετικά με τη λειτουργία της Βουλής και με τους βουλευτές”, όπως τόνισε σε ανακοίνωσή της η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε ότι η ριζοσπαστική αριστερά σηκώνει τους τόνους απέναντι σε όλες τις δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ. Ο εθνικιστικός λόγος του προέδρου της Ν.Δ. Α. Σαμαρά, η Ντ. Μπακογιάννη με την “πρόσβαση στα μαύρα ταμεία της Siemens” και ο Γ. Καρατζαφέρης, το ακρο-δεξιό δεκανίκι της κυβέρνησης και του Μνημονίου, που με την ενίσχυση του αυταρχισμού αποκτά ακόμη και ιδεολογική ηγεμονία, βρίσκονται στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ, που απέναντί τους βλέπει μόνον έναν δρόμο: Τον νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα την αριστερά.

Η συνάντηση Μπλόκου και Κ.Κ. Πορτογαλίας δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα

Μετά τα θετικά μηνύματα που έστειλε ο κόσμος της αριστεράς στις μαζικές εκδηλώσεις του σχήματος σε όλη τη χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ εντείνει τις προσπάθειές του για τη διαμόρφωση ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου, ενόψει και της συμπλήρωσης ενός χρόνου από την ψήφισή του.

Παράλληλα το μήνυμα ενότητας που στέλνει η αριστερά της Πορτογαλίας, με τη συνάντηση και την έναρξη διαλόγου ανάμεσα στο Μπλόκο της Αριστεράς και το Κομμουνιστικό Κόμμα, έχει γίνει δεκτό με ενθουσιασμό από το σχήμα, που άλλωστε επιδιώκει τη συμπόρευση των δυνάμεων που από τα αριστερά αντιτάσσονται στο Μνημόνιο.

Έτσι για την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου συνασπισμού εξουσίας που θα ακυρώσει το Μνημόνιο και την αντεργατική πολιτική μίλησε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ενώ ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δημ. Βίτσας απηύθυνε επίσημη πρόσκληση διαλόγου προς τις αριστερές δυνάμεις και τον κόσμο που απεγκλωβίζεται από το ΠΑΣΟΚ. Στο στόχαστρο του Αλ. Τσίπρα βρέθηκαν τα σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους που εξυφαίνονται παρασκηνιακά από τους κυρίαρχους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους:

“Όποιο πολιτικό σχέδιο όμως και να ετοιμάζουν, προκειμένου να προχωρήσουν αυτή την πολιτική, δεν πρόκειται να τους βγει, γιατί δεν θα έχει τη συναίνεση της κοινωνίας” προειδοποίησε ο Αλ. Τσίπρας στις δηλώσεις του αντιδιαστέλλοντας την ανάγκη ριζικής, επιθετικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, χωρίς Μνημόνια και βάρη στους εργαζόμενους.



"Φως ελπίδας" η συνάντηση της αριστεράς στην Πορτογαλία

Σε συνέντευξή του στον ρ/σ “Στο Κόκκινο 105,5” ο Δημ. Βίτσας χαιρέτισε τη συνάντηση του Μπλόκου της Αριστεράς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας κάνοντας λόγο για μια “πολύ θετική εξέλιξη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο”. “Η συνάντηση είναι ένα φως ελπίδας” σημείωσε ο Δημ. Βίτσας και πρόσθεσε:

“Δείχνει ότι μπορούν οι αριστερές δυνάμεις να συνεργαστούν ώστε να ανατραπεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της Ε.Ε., αλλά και τα μέτρα λιτότητας, τα Μνημόνια που γίνονται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης”. Εξάλλου μίλησε για μια συνάντηση που “δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα”.

Υπό τη μορφή ερωτημάτων, ο γραμματέας της ΚΠΕ του κόμματος έθεσε παραδείγματα κοινής δράσης της αριστεράς: “Την Πρωτομαγιά θα κάνουμε ξεχωριστές συγκεντρώσεις; Πώς θα υποδεχθούμε τις εργατικές κινητοποιήσεις αλλά και τις τοπικές κινητοποιήσεις, διότι δεν είναι μόνο τα ζητήματα τα εργατικά, αλλά είναι και η Κερατέα, ο Καλλικράτης στην τοπική αυτοδιοίκηση, στον χώρο της υγείας, της παιδείας κ.λπ.;”.

Υποστήριξε την ανάγκη να αποκτήσει η αριστερά, παρά τις διαφωνίες και διαφορές της, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δύναμη, “ώστε πραγματικά να καταφέρουμε τους άμεσους στόχους μας” και κατέληξε: “Αυτό είναι μια επίσημη πρόσκληση διαλόγου προς τις άλλες αριστερές δυνάμεις και εκείνο τον κόσμο που απεγκλωβίζεται από το ΠΑΣΟΚ -και αναφέρομαι στους πολιτικούς παράγοντες και τις πολιτικές συλλογικότητες. Και είναι μια επίσημη πρόσκληση, ώστε να ενισχυθεί το κοινωνικό μέτωπο δράσης από όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές”.