Οι τοξίνες στη λίμνη έχουν μπει στη ζωή μας εδώ και χρόνια, αλλά εμείς προσπαθούμε να τις κρατήσουμε όσον το δυνατόν έξω από αυτήν. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τη συζήτηση που έγινε το βράδυ της Παρασκευής στο Νομαρχιακό Συμβούλιο με αφορμή την παρουσίαση της μελέτης χαρακτηρισμού τοξικών κυανοβακτηρίων της λίμνης.Η μελέτη αυτή, που παρουσιάστηκε από το μέλος της επιστημονικής ομάδας του Τμήματος Βιολογικών Εφαρμογών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πρώην πρόεδρο του φορέα διαχείρισης της Παμβώτιδας Γιάννη Σαΐνη, αποτέλεσε την αφορμή για να ξεσπάσει αντιπαράθεση σχετικά με την κατάσταση στη λίμνη. Το αποτέλεσμα της συζήτησης δεν οδήγησε πουθενά. Η συζήτηση αποτελούνταν από σκόρπιες απόψεις, από απουσία επιστημονικών δεδομένων και κυρίως από έλλειψη πραγματικής διάθεσης για επίλυση των σημαντικών προβλημάτων της λίμνης, ενώ τα περί τοξινών αγνοήθηκαν.Η νομαρχιακή αρχή, με χτεσινή της ανακοίνωση, έβγαλε πάντως τα δικά της συμπεράσματα για τις τοξίνες: «Τη σαφή βελτίωση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των υδάτων της λίμνης Παμβώτιδας, επιβεβαιώνει η μελέτη για τον χαρακτηρισμό της ποικιλομορφίας των τοξικών κυανοβακτηρίων και των ετήσιων διακυμάνσεων της ηπατοτοξίνης μικροκυστίνης» (σ.σ. τη μελέτη την είχε αναθέσει η Νομαρχία). Είναι πράγματι έτσι; Ο κ. Σαΐνης δεν είπε, πάντως, ποτέ κάτι τέτοιο. Από τις μετρήσεις της επιστημονικής ομάδας που έγιναν από τον Αύγουστο του 2004 έως τον Δεκέμβριο του 2005, βρέθηκε όντως ότι τα μικρογραμμάρια (μg) τοξίνης ανά γραμμάριο κυανοβακτηρίου δεν ξεπερνούν τα 600. Το εύρημα αυτό είναι πολύ πιο χαμηλό από τα 950 μg που είχαν βρεθεί από άλλη επιστημονική ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Οι συγκεκριμένοι αυτοί επιστήμονες είχαν βρει δε ότι στην Παμβώτιδα καταγράφονται από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις μικροκυστινών, οι οποίες αποτελούν την πιο συχνή κατηγορία των κυανοτοξινών.Το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων βρήκε λιγότερα μικρογραμμάρια τοξίνης δεν σημαίνει πως οι τοπικές αρχές και οι πολίτες δεν θα πρέπει να ανησυχούν. Κι αυτό επειδή, όπως είπε, και ο κ. Σαΐνης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο: «Είναι γεγονός ότι τα τοξικά βακτήρια ελαττώθηκαν. Το οικοσύστημα όμως είναι ένα ασταθές περιβάλλον», αφήνοντας να εννοηθεί ότι ανά πάσα στιγμή οι τοξίνες μπορεί να αυξηθούν και ότι οι μετρήσεις μπορεί να είναι διαφορετικές σε μια άλλη χρονική περίοδο. Το ίδιο ισχύει και για τα όρια ασφαλείας. «Οι τιμές είναι κάτω των ορίων για το πόσιμο νερό και για την άσκηση δραστηριοτήτων αναψυχής που έχει θεσπίσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας» τόνισε ο κ. Σαΐνης. Οι υψηλότερες δε τιμές παρουσιάστηκαν το φθινόπωρο, με την αναψυχή να βρίσκεται στο όριο της τοξικότητας (19,5 μg/l ενώ το όριο ασφαλείας είναι 20 μg/l).Η μελέτη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων δεν επαρκεί για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για τις τοξίνες της λίμνης και κατά συνέπεια για τη δημόσια υγεία. Χρειάζεται επαγρύπνηση από την επιστημονική κοινότητα όπως και εκπόνηση προγραμμάτων ελέγχου των νερών. Οι Οικολόγοι Πράσινοι Ιωαννίνων, οι οποίοι μοίρασαν σχετικό κείμενο στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, όσον αφορά το θέμα αυτό: «Η κρισιμότητα του θέματος, η έλλειψη πληροφοριών ή ο εφησυχασμός για την παρουσία και τις μεταβολές των κυανοβακτηρίων, των τοξινών για το υδάτινο οικοσύστημα της Παμβώτιδας σε συνδυασμό με το μέγεθος των προβλημάτων που διαπιστώθηκαν σε άλλες χώρες, ευρωπαϊκές και μη, με περιβαλλοντικές συνθήκες παρόμοιες με τη δική μας, καταστούν αναγκαία και επιτακτική τη διαρκή εργαστηριακή παρακολούθηση, τη σύνταξη μελετών, για να αποτιμηθούν ακριβώς η έκταση του προβλήματος και οι επιπτώσεις στην τροφική αλυσίδα».
Τρώγονται τα ψάρια;
Το ερώτημα «τρώγονται τα ψάρια;» ήταν αυτό που κυριάρχησε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο. Η απάντηση είναι «ναι» όσον αφορά τις τοξίνες, οι οποίες βρίσκονται κάτω από τα όρια ασφαλείας. Όσον αφορά όμως τους άλλους παράγοντες, όπως τα βαρέα μέταλλα; Παλιότερες μελέτες έδειχναν τα βαρέα μέταλλα να βρίσκονται επίσης κάτω από τα όρια ασφαλείας. Όλα μαζί όμως βαρέα μέταλλα, τοξίνες και οτιδήποτε άλλο βλαβερό βρίσκονται κάτω από τα όρια ασφαλείας; Η απάντηση αυτή, δυστυχώς, δεν μπορεί να δοθεί αν δεν γίνει μια ολοκληρωμένη μελέτη από τους επιστήμονες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μύδια (όπως και οι πίνες) της λίμνης, τα οποία είναι τα πιο ευαίσθητα σε βλαβερές ουσίες, δεν πρέπει να τρώγονται.
ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ
Τρίτη 4 Μαΐου 2010
Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Γιάννης Δραγασάκης: Για μια νέα αρχή
Εμείς είχαμε πει τότε ότι αυτή η ΟΝΕ που οικοδομείται, όχι μόνο δεν είναι ουδέτερη αλλά είναι ταξικά προκατειλημμένη και θεσμικά ανάπηρη.
- Οι τράπεζες έσπρωξαν τότε να μπούμε όπως - όπως στο ευρώ, τροφοδότησαν λοιπόν μια ανάπτυξη βασισμένη στον δανεισμό και την κατανάλωση, οι τράπεζες δανείζονταν και δάνειζαν με δανεικά, με δανεικά επεκτάθηκαν και στα Βαλκάνια, φούσκωνε αυτό το μπαλόνι όσο φούσκωνε, αγνοούσαν οι πάντες τις δικές μας προειδοποιήσεις όταν λέγαμε τους κινδύνους που επέρχονται.
- Δεν πρέπει να αφήνουμε την απόγνωση να γίνεται η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας.
- Να διαγραφεί ένα μέρος του δημόσιου χρέους. Να μετακυληθεί το υπόλοιπο στο μέλλον και ταυτόχρονα να υπάρξει μείωση των επιτοκίων δανεισμού για το υπόλοιπο.
- Η λεγόμενη στάση πληρωμών είναι δυνατότητα ύστατης ανάγκης με σοβαρές συνέπειες.
Οι εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Από την Τρίτη, που είχαμε τη συζήτηση που ακολουθεί με τον Γ. Δραγασάκη, υπήρξε μια ακόμη πολύ σοβαρή υποβάθμιση από αμφίβολης αξιοπιστίας, αλλά με ισχυρή επιρροή και στήριξη εταιρείες. Ο Γ. Δραγασάκης εκτιμά ότι ειδικά η υποβάθμιση αυτή αφορά όχι μόνο στην ελληνική οικονομία, αλλά και στον περιβόητο μηχανισμό, αφού τα κεφάλαια που διατίθενται είναι ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες χώρες.
* Έχουμε ξαφνικά έναν από μηχανής Θεό, το ΔΝΤ, που μας οδηγεί να δούμε το “φως το αληθινό”;
Ως απάντηση σ’ αυτό θα μπορούσα να πω κάτι που βλέπω στον Economist, o οποίος λέει ποια θα είναι η Ελλάδα το 2014 με την εφαρμοζόμενη πολιτική. Λοιπόν, το 2014 το εθνικό μας εισόδημα θα είναι -5% σε σχέση με το 2009, δηλαδή και τότε χωρίς δυναμική ακόμη ανάκαμψης. Το δημόσιο χρέος θα είναι 150%, πιο πάνω δηλαδή από τα σημερινά επίπεδα. Οι τόκοι που θα πληρώνουμε ως ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι 7,2% από 5% που είναι σήμερα. Βέβαια δεν έχει τους κοινωνικούς δείκτες, μέσα από τους οποίους θα βλέπαμε μια ανεργία πάνω από 15%, τη ζώνη της φτώχειας διευρυμένη κατά πολύ και μια κοινωνία αποδιαρθρωμένη. Επομένως, θέλω να πω, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τα ψέματα και με τα μεγάλα λόγια, οι βασιλιάδες αποδείχτηκαν και αποδείχνονται γυμνοί, όσο κι αν ακόμη και σήμερα εμφανίζονται ως τιμητές αντί να απολογούνται για το ότι μας έφεραν μέχρι εδώ.
Η τάση λοιπόν είναι δεδομένη. Οι συνέπειες είναι ορατές. Δεν είμαστε σε μια διαδικασία «αποθεραπείας του ασθενή», να χρησιμοποιήσω αυτό τον όρο, είμαστε σε μια διαδικασία όπου ο ασθενής είναι σε λάθος χέρια, του δίνουν λάθος φάρμακο και επομένως επίκεινται ακόμη χειρότερες εκρήξεις της κρίσης που τώρα ζούμε.
* Βέβαια η αριστερά, και κυρίως η δική μας αριστερά, που έχει έναν χαρακτήρα παρέμβασης και όχι μόνο καταγγελίας, κατηγορείται από διάφορους δημοσιολογούντες, αλλά και πολιτικά κόμματα, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ, ότι έχει μπει στη γωνία και απλώς καταγγέλλει τα επερχόμενα, χωρίς να μπαίνει με προτάσεις δυναμικά μπροστά.
Σε επίπεδο εικόνας αυτό μπορεί να είναι και βάσιμο. Διότι άλλο τι έχεις να πεις και άλλο τι βγαίνει προς τα έξω. Δηλαδή αν η αριστερά της εποχής μας εκπροσωπείται από κάποιες ατάκες, τότε η εικόνα αυτή την αδικεί. Διότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο χώρος ο δικός μας είναι αυτός που πρώτος είδε την κρίση, ο χώρος ο δικός μας είναι αυτός που άρχισε μια διαδικασία απάντησης με προγραμματικό τρόπο ήδη από την άνοιξη του 2008, άλλο αν με δικές μας ευθύνες αυτή η προγραμματική διαδικασία υποβαθμίστηκε, αλλά και πιο πρόσφατα ο δικός ο χώρος είναι αυτός που επεσήμανε έγκαιρα - και δικαιωνόμαστε πλήρως σήμερα- ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα, ότι σ’ αυτό αντανακλάται και η παγκόσμια κρίση του χρέους. Εμείς προειδοποιήσαμε ότι αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα - και τα λέγαμε αυτά από τον Νοέμβριο- σε λίγο θα το ζει η Πορτογαλία, ήδη τα spreads της Πορτογαλίας σήμερα είναι εκεί που ήταν τα δικά μας τον Φεβρουάριο, και ακολουθεί και η Ισπανία κι εμείς είμαστε ο πρώτος και μόνος πολιτικός χώρος που έθεσε το ζήτημα μιας συνεργασίας μακράς πνοής με τα κινήματα και τους λαούς των χωρών του Νότου της Ευρώπης.
* Είπατε ότι η εικόνα της Ε.Ε. στην Ελλάδα μετά από αυτή την κρίση έχει διαφοροποιηθεί.
Ναι, έχει αποκαλυφθεί, θα έλεγα καλύτερα, το πραγματικό της πρόσωπο που υπήρχε από πριν καθώς και οι εγγενείς της αδυναμίες. Επειδή και σ’ αυτό βλέπω ορισμένους και από τον δικό μας χώρο να εκπλήττονται, θα μου επιτρέψετε να πω ότι αν ξαναδιαβάσουμε αυτά που λέγαμε το 1996, το 1997, το 1998, πριν μπούμε στο ευρώ, δεν πρέπει να νιώθουμε έκπληξη. Εμείς είχαμε πει τότε ότι αυτή η ΟΝΕ που οικοδομείται, όχι μόνο δεν είναι ουδέτερη αλλά είναι ταξικά προκατειλημμένη και θεσμικά ανάπηρη. Δεν έχει θεσμούς δηλαδή που θα διασφαλίζουν ότι αφ’ ενός μεν θα υπάρχει μια αναπτυξιακή σύγκλιση μέσα στην Ευρώπη και άρα θα μπορείς, στη βάση αυτή, να έχεις μια κοινή νομισματική πολιτική, και αφετέρου δεν έχει μηχανισμούς άμυνας απέναντι σε κρίσεις και άλλα φαινόμενα που ζούμε σήμερα. Επίσης λέγαμε τότε ότι με τον τρόπο που μας βάζουν στην ΟΝΕ, με όρους ονομαστικής και όχι πραγματικής σύγκλισης, σε λίγα χρόνια ο μοναδικός μηχανισμός προσαρμογής που θα υπάρχει θα είναι η προσαρμογή των μισθών, δηλαδή η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των μισθών. Αυτά ζούμε σήμερα.
* Ζήσαμε μια ανάπτυξη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζών.
Αυτό είχε αρχίσει από τις ΗΠΑ, δηλαδή οι τράπεζες αντί να υπηρετούν τις οικονομίες και τις κοινωνίες, έκαναν τις οικονομίες και τις κοινωνίες υπηρέτες τους. Έφτασε ο χρηματοπιστωτικός τομέας να συγκεντρώνει το 40% του συνόλου των κερδών στην Αμερική. Σε μας έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε πως από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται η προοπτική του ευρώ, αντί η προοπτική αυτή να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και ανάπτυξης, αντιμετωπίστηκε ως μια επιχειρηματική ευκαιρία των τραπεζών. Γι' αυτό το κεφάλαιο όρμησε στις τράπεζες, γι' αυτό οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και έγιναν το λειτουργικό και οργανωτικό κέντρο του ελληνικού καπιταλισμού. Οι τράπεζες έσπρωξαν τότε να μπούμε όπως - όπως στο ευρώ, τροφοδότησαν λοιπόν μια ανάπτυξη βασισμένη στον δανεισμό και την κατανάλωση, οι τράπεζες δανείζονταν και δάνειζαν με δανεικά, με δανεικά επεκτάθηκαν και στα Βαλκάνια, φούσκωνε αυτό το μπαλόνι όσο φούσκωνε, αγνοούσαν οι πάντες τις δικές μας προειδοποιήσεις όταν λέγαμε τους κινδύνους που επέρχονται. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση όλης αυτής της πυραμίδας, που όμως ήταν η ελληνο - βαλκανική εκδοχή του παγκόσμιου μοντέλου, του παγκόσμιου συρμού, του ιερού και υπεράνω κριτικής μονόδρομου.
* Κατάρρευση ναι, όπως το λέτε, αλλά αυτοί το βλέπουν ως μια ευκαιρία για να ενισχύσουν σε νέες συνθήκες την οικονομική και πολιτική τους εξουσία.
Προφανώς, οι κρίσεις δεν είναι φυσικά φαινόμενα αλλά είναι κοινωνικά φαινόμενα τα οποία αξιοποιούνται από τις κυρίαρχες δυνάμεις για να κάνουν το πρόβλημα που οι ίδιες δημιούργησαν ευκαιρία για νέα ενίσχυση της δύναμής τους και των κερδών τους. Και αυτό ζούμε σήμερα. Δηλαδή ακόμη και αυτοί που λένε φταίνε οι κυβερνήσεις, το λένε με την έννοια ότι δεν εφάρμοσαν έγκαιρα πιο σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Και στο όνομα της κρίσης που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές σήμερα, έχουν το θράσος ορισμένοι να γίνονται τιμητές της αριστεράς, ενώ την ίδια στιγμή, οι ίδιοι, στο παρασκήνιο, οργανώνονται, προετοιμάζονται, συνάπτουν και συμβόλαια ποιος θα πάρει το ένα ποιος θα πάρει το άλλο, ποιος θα αγοράσει το Τ.Τ., ποιος θα εκμεταλλευτεί την ΕΥΔΑΠ, ποιος θα αξιοποιήσει τις επενδυτικές ευκαιρίες στην ενέργεια κ.λπ. Γίνεται ένα όργιο πίσω από τις πλάτες της κοινωνίας την ίδια στιγμή που ζητούν από τον ελληνικό λαό να σφίξει το ζωνάρι και να προβεί σε θυσίες χωρίς καμία ελπίδα για τον ίδιο.
* Το ερώτημα είναι: τόσα δισ. δημόσιο χρέος είναι δυνατό να πληρωθεί και ποιες τεχνικές μπορούν να ακολουθηθούν ή ποιες πολιτικές που οδηγούν σε τεχνικές αποφάσεις, έτσι ώστε να υπάρξει ένας εξορθολογισμός αυτού του τεράστιου δημόσιου χρέους;
Υπάρχει ένας κατακλυσμός ιδεών, λέξεων, όρων και αυτό είναι εν μέρει φυσικό γιατί οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Πριν από τον Φεβρουάριο, κατά την άποψή μου, δεν ετίθετο θέμα χρεωκοπίας για την Ελλάδα. Υπήρχε ένα υψηλό χρέος, διαχειρίσιμο όμως, απόδειξη και η μεγάλη προσφορά κεφαλαίων που υπήρξε ακόμη και στη δημοπρασία του Ιανουαρίου, που δεν αξιοποιήθηκε. Αλλά από τον Φεβρουάριο και μετά, μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής, αποκαλύφτηκε η λεγόμενη «δυσλειτουργία», όπως το λένε πολλοί, της Ε.Ε. Αποκαλύφτηκε δηλαδή η αδυναμία της Ε.Ε. να κάνει αυτό που έκανε η Αμερική, όταν έγινε η κατάρρευση της Lehman Brothers, με το λεγόμενο σχέδιο Πόλσον, αν θυμάστε, ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα με το οποίο το αμερικάνικο κράτος έδειξε αποφασιστικότητα και πέρασε το μήνυμα ότι και όλες οι τράπεζες να κατέρρεαν, θα μπορούσε να τις σώσει. Αυτό η Ευρώπη δεν μπόρεσε να το κάνει, δημιούργησε την εντύπωση ότι είναι αθωράκιστο το ευρώ και ακόμη και μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, μπορεί να γίνει μοχλός, ακόμη και διάλυσής του. Ζούμε καταστάσεις που συνηθίζαμε να βλέπουμε στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία το ’80, και ίσως θα έπρεπε να μελετήσουμε την πείρα τους.
* Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Υπάρχει...”αριστερή τεχνογνωσία”;
Παρατηρώ μια βιασύνη στη διατύπωση προτάσεων, έναν ανταγωνισμό ποιος θα πει πρώτος μια ιδέα, που μπορεί να είναι και σωστή. Δεν χρειάζεται, νομίζω, τέτοια βιασύνη. Το θέμα είναι πάρα πολύ μεγάλο. Και πρέπει να δημιουργήσουμε κάποια όργανα, κάποιους θεσμούς, να αξιολογήσουν τις προτάσεις, τα υπέρ και τα κατά τους. Τα συνθήματα είναι αναγκαία. Χρειάζονται όμως και τεκμηριωμένες θέσεις. Δεύτερο, να συνδεθούμε με χώρες που είχαν ανάλογα προβλήματα. Εμείς κάναμε πρώτοι αυτό που ονομάσαμε «μέτωπο του Νότου», με Πορτογάλους, με Ισπανούς κ.λπ. Τώρα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας και τις επεκτείνουμε και με τη Λατινική Αμερική. Η Λατινική Αμερική υπήρξε τη δεκαετία του ’80 το πειραματόζωο, όπως τώρα για την ευρωζώνη είναι πειραματόζωο η Ελλάδα. Δεν πρέπει να αφήνουμε την απόγνωση να γίνεται η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας. Αν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, υπάρχει η τεχνική της αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή επιμήκυνση του χρόνου, τα 5ετή ομόλογα να γίνουν 10ετή, 15ετή, 20ετή, 25ετή, 30ετή….. υπάρχουν διάφορες εμπειρίες ρύθμισης χρεών…
* Για να καταλάβουμε. Την επόμενη πενταετία πρέπει να πληρώσουμε 170 δισ. ευρώ;
Ναι, ίσως και λίγο παραπάνω, με τα καινούργια δάνεια μπορεί να φτάσει και τα 200 δισ. ευρώ. Άρα, μπορείς να πεις ότι αυτό το χρέος θα το διασπείρω σε έναν ορίζοντα τριάντα ετών. Βέβαια αυτό σημαίνει επιβάρυνση, διότι οι τόκοι παραμένουν μεγάλοι. Επίσης το μειονέκτημα είναι ότι αυτός ο τρόπος δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το μεταθέτει στο μέλλον.
Η δεύτερη δυνατότητα είναι η λεγόμενη στάση πληρωμών. Αυτή είναι μια δυνατότητα ύστατης ανάγκης. Είναι μια κίνηση που μπορεί κάποιος να υπονοεί ως απειλή και ως διαπραγματευτικό μέσο, καταλαβαίνουμε όμως ότι αυτό έχει και συνέπειες. Δηλαδή κερδίζεις κάτι που δεν πληρώνεις τόκους και μπορεί να το κάνεις αυτό ανάπτυξη, αλλά χάνεις από το γεγονός ότι δεν μπορείς να δανειστείς ή να κάνεις εισαγωγές, αν δεν μπορέσεις να πληρώνεις και, αν δεν έχεις εξασφαλίσει κάποιες συμμαχίες, μπορεί να απομονωθείς. Γενικά κριτήριο πρέπει να είναι ποια λύση εξασφαλίζει μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας για την άσκηση μιας πολιτικής υπέρ των εργαζομένων και της κοινωνίας. Γι'αυτό μου κάνει εντύπωση που μερικές φορές η στάση πληρωμών προβάλλεται ως μια απλή και εύκολη λύση, χωρίς να επισημαίνονται οι ενδεχόμενες παρενέργειες, τις οποίες υπεύθυνος να αξιολογήσει σε τελευταία ανάλυση είναι ο ίδιος ο λαός ο οποίος και θα τις υποστεί.
* Αναδιαπραγμάτευση όμως σημαίνει ότι κάνεις διαπραγμάτευση, δεν είναι μονομερής στάση... σε μια σχέση όπου ο πιστωτής είναι ισχυρός.
Κάτι πρέπει να δώσεις και εσύ. Η δική μου θέση είναι ότι ακόμη κι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα πρέπει να πούμε στον κόσμο ότι υπάρχει λύση. Δεν είμαστε δηλαδή σε απόλυτο αδιέξοδο. Υπάρχουν αρνητικές αλλά και θετικές εμπειρίες διεθνώς. Και υπάρχει λύση διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας, είναι διεθνές και όσο διεθνοποιείται, με μια έννοια, τόσο κατά κάποιον τρόπο διευκολύνονται οι δυνατότητες. Απαιτούνται όμως διεθνείς συνεργασίες, συμμαχίες, συντονισμός. Το σημαντικό σε κάθε ρύθμιση ή διαπραγμάτευση του χρέους είναι ποιος την κάνει, για ποιο σκοπό, είναι κάθε φορά θέμα συσχετισμού δυνάμεων.
* Στο μεταξύ όμως ήρθε και η νέα υποβάθμιση.
Με μια έννοια ναι. Όμως από την άλλη πλευρά, η τελευταία υποβάθμιση, εκφράζει μια αμφισβήτηση και προς τον μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. - ΔΝΤ. Θεωρεί ανεπαρκή τα κεφάλαια και επισφαλείς τις διαδικασίες. Άρα είτε πρέπει να αναθεωρηθεί ριζικά ο μηχανισμός είτε να αναζητηθούν άλλες λύσεις, στις οποίες ένα μέρος του κόστους θα το αναλάβουν οι πιστωτές.
* Πώς λοιπόν μπορούν να πληρώσουν οι πιστωτές;
Οι πιστωτές μπορούν να πληρώσουν με τρεις τρόπους. Πρώτον, να διαγραφεί ένα μέρος του χρέους. Δεύτερον, να μετακυληθεί το υπόλοιπο στο μέλλον και ταυτόχρονα να υπάρξει μείωση των επιτοκίων δανεισμού για το υπόλοιπο του χρέους. Αυτή η ρύθμιση θα έχει τρία αποτελέσματα: Πρώτον, να πέσει το χρέος σε ένα επίπεδο διαχειρίσιμο, να επιτρέπει δηλαδή την άσκηση αναπτυξιακής πολιτικής. Δεύτερον, οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του χρέους να πέσουν και αυτοί ως ποσοστό του ΑΕΠ. Τρίτον, το υπόλοιπο χρέος να διασπαρθεί σε έναν ευρύ χρονικό 25 - 30 ετών. Όλα τα παραπάνω μπορούν να δημιουργήσουν τη βάση για μια νέα αρχή, με την εφαρμογή ενός προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, παραγωγικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας.
* Ήδη, απ’ ό,τι μαθαίνουμε, η αξία των ελληνικών ομολόγων έχει πέσει κατά 15% - 20% σήμερα.
Ανάλογα με τη διάρκειά τους. Η τιμή των ομολόγων μακράς διάρκειας έχει πέσει κατά 35%. Αυτό σημαίνει ότι αυτός που έχει ένα ελληνικό ομόλογο 20ετές, το πουλάει 65, ενώ το αγόρασε 100. Δηλαδή αυτός έχει καταλήξει ότι δεν μπορεί να πάρει παραπάνω, μπορεί να πάρει και λιγότερα ή δεν είναι βέβαιος τι θα συμβεί στο μέλλον και γι' αυτό πουλάει τώρα με ζημιά ή δεν μπορεί να περιμένει ενδεχομένως ανάκαμψη των τιμών. Τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν μια εκτίμηση. Θα αποδώσει ο μηχανισμός όπως έχει σχεδιαστεί; Προσωπικά πιστεύω όχι. Το πολύ - πολύ να μεταθέσει το πρόβλημα στο μέλλον. Επομένως υπάρχουν δύο προοπτικές: ή αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ανεξέλεγκτη πορεία με την πιθανότητα να καταλήξουμε σε μια κατάσταση φτώχειας, μιζέριας, τέλματος, άγνωστο για πόσο, ή να τεθούν οι βάσεις για μια νέα αρχή με το να αναλάβουν και οι πιστωτές μέρους του κόστους και να υπάρξει ένα πρόγραμμα το οποίο θα υπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες, θα εξασφαλίζει και ανάπτυξη και δίκαιη αναδιανομή. Αυτό βέβαια απαιτεί δράση σε εθνικό επίπεδο, αλλά και ένταξη αυτής της δράσης σε μια διεθνή δυναμική. Επαναλαμβάνω , το θέμα δεν είναι τεχνικό ή στενά οικονομικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό.
* Στο παρελθόν υπήρξαν δύο σχέδια. Του Βaker το '85 και του Brady το '89 που προσπάθησαν να διαχειριστούν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους με τα περίφημα διαρθρωτικά προγράμματα του ΔΝΤ. Μπορεί να έχουμε ξανά τέτοιες προτάσεις;
Ακριβώς. Αυτό που μόλις σας περιέγραψα, είναι το plan Brady, υφυπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Δηλαδή διαγραφή μέρους του χρέους, μετακύλιση του υπόλοιπου, μείωση των επιτοκίων. Ποιο είναι το θέμα εδώ όμως; Πώς το παλεύεις αυτό; Γιατί, αν δείτε, και ο κ. Ανδριανόπουλος και πολλοί άλλοι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν να πληρώσουν οι πιστωτές, να διαγραφεί μέρος του χρέους κ.λπ. Η διαφορά μας με αυτούς βρίσκεται στο εξής: Αυτοί τα προτείνουν για να διευκολυνθεί η αναθεμελίωση ενός καπιταλισμού, σκληρού, νεοφιλελεύθερου, με περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων, ενώ εμείς θα προτείναμε μια ανάλογη ρύθμιση, ως μέσο, ως υποβοήθηση για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και πλήρους απασχόλησης. Άρα, στην ουσία, η διαφορά δεν είναι τόσο στο είδος της ρύθμισης, όσο στο ποιο σχέδιο θα υλοποιήσεις. Και γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία ο συσχετισμός δυνάμεων και εντός της Ελλάδας και εντός της Ευρώπης και διεθνώς. Γι' αυτό επιμένω, ότι αντί να ασχολούμαστε με νέες διαιρέσεις και διαφοροποιήσεις, ας δούμε ότι αυτό που προέχει, σε αυτό το φόντο, και αυτό είναι η κοινή δράση και η ενότητα της αριστεράς. Σήμερα αριστερό είναι ό,τι ενώνει, ό,τι κινητοποιεί. Κι ας μην έχουμε αυταπάτες. Μπορεί να υπάρξει και επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα. Αν η αριστερά είναι διασπασμένη και κατακερματισμένη δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να αξιοποιήσει ή να επηρεάσει τις καταστάσεις.
Η συνέντευξη δόθηκε την περασμένη Τρίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο κόκκινο" 105,5 FM.
- Οι τράπεζες έσπρωξαν τότε να μπούμε όπως - όπως στο ευρώ, τροφοδότησαν λοιπόν μια ανάπτυξη βασισμένη στον δανεισμό και την κατανάλωση, οι τράπεζες δανείζονταν και δάνειζαν με δανεικά, με δανεικά επεκτάθηκαν και στα Βαλκάνια, φούσκωνε αυτό το μπαλόνι όσο φούσκωνε, αγνοούσαν οι πάντες τις δικές μας προειδοποιήσεις όταν λέγαμε τους κινδύνους που επέρχονται.
- Δεν πρέπει να αφήνουμε την απόγνωση να γίνεται η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας.
- Να διαγραφεί ένα μέρος του δημόσιου χρέους. Να μετακυληθεί το υπόλοιπο στο μέλλον και ταυτόχρονα να υπάρξει μείωση των επιτοκίων δανεισμού για το υπόλοιπο.
- Η λεγόμενη στάση πληρωμών είναι δυνατότητα ύστατης ανάγκης με σοβαρές συνέπειες.
Οι εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Από την Τρίτη, που είχαμε τη συζήτηση που ακολουθεί με τον Γ. Δραγασάκη, υπήρξε μια ακόμη πολύ σοβαρή υποβάθμιση από αμφίβολης αξιοπιστίας, αλλά με ισχυρή επιρροή και στήριξη εταιρείες. Ο Γ. Δραγασάκης εκτιμά ότι ειδικά η υποβάθμιση αυτή αφορά όχι μόνο στην ελληνική οικονομία, αλλά και στον περιβόητο μηχανισμό, αφού τα κεφάλαια που διατίθενται είναι ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες χώρες.
* Έχουμε ξαφνικά έναν από μηχανής Θεό, το ΔΝΤ, που μας οδηγεί να δούμε το “φως το αληθινό”;
Ως απάντηση σ’ αυτό θα μπορούσα να πω κάτι που βλέπω στον Economist, o οποίος λέει ποια θα είναι η Ελλάδα το 2014 με την εφαρμοζόμενη πολιτική. Λοιπόν, το 2014 το εθνικό μας εισόδημα θα είναι -5% σε σχέση με το 2009, δηλαδή και τότε χωρίς δυναμική ακόμη ανάκαμψης. Το δημόσιο χρέος θα είναι 150%, πιο πάνω δηλαδή από τα σημερινά επίπεδα. Οι τόκοι που θα πληρώνουμε ως ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι 7,2% από 5% που είναι σήμερα. Βέβαια δεν έχει τους κοινωνικούς δείκτες, μέσα από τους οποίους θα βλέπαμε μια ανεργία πάνω από 15%, τη ζώνη της φτώχειας διευρυμένη κατά πολύ και μια κοινωνία αποδιαρθρωμένη. Επομένως, θέλω να πω, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τα ψέματα και με τα μεγάλα λόγια, οι βασιλιάδες αποδείχτηκαν και αποδείχνονται γυμνοί, όσο κι αν ακόμη και σήμερα εμφανίζονται ως τιμητές αντί να απολογούνται για το ότι μας έφεραν μέχρι εδώ.
Η τάση λοιπόν είναι δεδομένη. Οι συνέπειες είναι ορατές. Δεν είμαστε σε μια διαδικασία «αποθεραπείας του ασθενή», να χρησιμοποιήσω αυτό τον όρο, είμαστε σε μια διαδικασία όπου ο ασθενής είναι σε λάθος χέρια, του δίνουν λάθος φάρμακο και επομένως επίκεινται ακόμη χειρότερες εκρήξεις της κρίσης που τώρα ζούμε.
* Βέβαια η αριστερά, και κυρίως η δική μας αριστερά, που έχει έναν χαρακτήρα παρέμβασης και όχι μόνο καταγγελίας, κατηγορείται από διάφορους δημοσιολογούντες, αλλά και πολιτικά κόμματα, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ, ότι έχει μπει στη γωνία και απλώς καταγγέλλει τα επερχόμενα, χωρίς να μπαίνει με προτάσεις δυναμικά μπροστά.
Σε επίπεδο εικόνας αυτό μπορεί να είναι και βάσιμο. Διότι άλλο τι έχεις να πεις και άλλο τι βγαίνει προς τα έξω. Δηλαδή αν η αριστερά της εποχής μας εκπροσωπείται από κάποιες ατάκες, τότε η εικόνα αυτή την αδικεί. Διότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο χώρος ο δικός μας είναι αυτός που πρώτος είδε την κρίση, ο χώρος ο δικός μας είναι αυτός που άρχισε μια διαδικασία απάντησης με προγραμματικό τρόπο ήδη από την άνοιξη του 2008, άλλο αν με δικές μας ευθύνες αυτή η προγραμματική διαδικασία υποβαθμίστηκε, αλλά και πιο πρόσφατα ο δικός ο χώρος είναι αυτός που επεσήμανε έγκαιρα - και δικαιωνόμαστε πλήρως σήμερα- ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα, ότι σ’ αυτό αντανακλάται και η παγκόσμια κρίση του χρέους. Εμείς προειδοποιήσαμε ότι αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα - και τα λέγαμε αυτά από τον Νοέμβριο- σε λίγο θα το ζει η Πορτογαλία, ήδη τα spreads της Πορτογαλίας σήμερα είναι εκεί που ήταν τα δικά μας τον Φεβρουάριο, και ακολουθεί και η Ισπανία κι εμείς είμαστε ο πρώτος και μόνος πολιτικός χώρος που έθεσε το ζήτημα μιας συνεργασίας μακράς πνοής με τα κινήματα και τους λαούς των χωρών του Νότου της Ευρώπης.
* Είπατε ότι η εικόνα της Ε.Ε. στην Ελλάδα μετά από αυτή την κρίση έχει διαφοροποιηθεί.
Ναι, έχει αποκαλυφθεί, θα έλεγα καλύτερα, το πραγματικό της πρόσωπο που υπήρχε από πριν καθώς και οι εγγενείς της αδυναμίες. Επειδή και σ’ αυτό βλέπω ορισμένους και από τον δικό μας χώρο να εκπλήττονται, θα μου επιτρέψετε να πω ότι αν ξαναδιαβάσουμε αυτά που λέγαμε το 1996, το 1997, το 1998, πριν μπούμε στο ευρώ, δεν πρέπει να νιώθουμε έκπληξη. Εμείς είχαμε πει τότε ότι αυτή η ΟΝΕ που οικοδομείται, όχι μόνο δεν είναι ουδέτερη αλλά είναι ταξικά προκατειλημμένη και θεσμικά ανάπηρη. Δεν έχει θεσμούς δηλαδή που θα διασφαλίζουν ότι αφ’ ενός μεν θα υπάρχει μια αναπτυξιακή σύγκλιση μέσα στην Ευρώπη και άρα θα μπορείς, στη βάση αυτή, να έχεις μια κοινή νομισματική πολιτική, και αφετέρου δεν έχει μηχανισμούς άμυνας απέναντι σε κρίσεις και άλλα φαινόμενα που ζούμε σήμερα. Επίσης λέγαμε τότε ότι με τον τρόπο που μας βάζουν στην ΟΝΕ, με όρους ονομαστικής και όχι πραγματικής σύγκλισης, σε λίγα χρόνια ο μοναδικός μηχανισμός προσαρμογής που θα υπάρχει θα είναι η προσαρμογή των μισθών, δηλαδή η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των μισθών. Αυτά ζούμε σήμερα.
* Ζήσαμε μια ανάπτυξη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζών.
Αυτό είχε αρχίσει από τις ΗΠΑ, δηλαδή οι τράπεζες αντί να υπηρετούν τις οικονομίες και τις κοινωνίες, έκαναν τις οικονομίες και τις κοινωνίες υπηρέτες τους. Έφτασε ο χρηματοπιστωτικός τομέας να συγκεντρώνει το 40% του συνόλου των κερδών στην Αμερική. Σε μας έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε πως από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, που είχε αρχίσει να διαφαίνεται η προοπτική του ευρώ, αντί η προοπτική αυτή να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και ανάπτυξης, αντιμετωπίστηκε ως μια επιχειρηματική ευκαιρία των τραπεζών. Γι' αυτό το κεφάλαιο όρμησε στις τράπεζες, γι' αυτό οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και έγιναν το λειτουργικό και οργανωτικό κέντρο του ελληνικού καπιταλισμού. Οι τράπεζες έσπρωξαν τότε να μπούμε όπως - όπως στο ευρώ, τροφοδότησαν λοιπόν μια ανάπτυξη βασισμένη στον δανεισμό και την κατανάλωση, οι τράπεζες δανείζονταν και δάνειζαν με δανεικά, με δανεικά επεκτάθηκαν και στα Βαλκάνια, φούσκωνε αυτό το μπαλόνι όσο φούσκωνε, αγνοούσαν οι πάντες τις δικές μας προειδοποιήσεις όταν λέγαμε τους κινδύνους που επέρχονται. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση όλης αυτής της πυραμίδας, που όμως ήταν η ελληνο - βαλκανική εκδοχή του παγκόσμιου μοντέλου, του παγκόσμιου συρμού, του ιερού και υπεράνω κριτικής μονόδρομου.
* Κατάρρευση ναι, όπως το λέτε, αλλά αυτοί το βλέπουν ως μια ευκαιρία για να ενισχύσουν σε νέες συνθήκες την οικονομική και πολιτική τους εξουσία.
Προφανώς, οι κρίσεις δεν είναι φυσικά φαινόμενα αλλά είναι κοινωνικά φαινόμενα τα οποία αξιοποιούνται από τις κυρίαρχες δυνάμεις για να κάνουν το πρόβλημα που οι ίδιες δημιούργησαν ευκαιρία για νέα ενίσχυση της δύναμής τους και των κερδών τους. Και αυτό ζούμε σήμερα. Δηλαδή ακόμη και αυτοί που λένε φταίνε οι κυβερνήσεις, το λένε με την έννοια ότι δεν εφάρμοσαν έγκαιρα πιο σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Και στο όνομα της κρίσης που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές σήμερα, έχουν το θράσος ορισμένοι να γίνονται τιμητές της αριστεράς, ενώ την ίδια στιγμή, οι ίδιοι, στο παρασκήνιο, οργανώνονται, προετοιμάζονται, συνάπτουν και συμβόλαια ποιος θα πάρει το ένα ποιος θα πάρει το άλλο, ποιος θα αγοράσει το Τ.Τ., ποιος θα εκμεταλλευτεί την ΕΥΔΑΠ, ποιος θα αξιοποιήσει τις επενδυτικές ευκαιρίες στην ενέργεια κ.λπ. Γίνεται ένα όργιο πίσω από τις πλάτες της κοινωνίας την ίδια στιγμή που ζητούν από τον ελληνικό λαό να σφίξει το ζωνάρι και να προβεί σε θυσίες χωρίς καμία ελπίδα για τον ίδιο.
* Το ερώτημα είναι: τόσα δισ. δημόσιο χρέος είναι δυνατό να πληρωθεί και ποιες τεχνικές μπορούν να ακολουθηθούν ή ποιες πολιτικές που οδηγούν σε τεχνικές αποφάσεις, έτσι ώστε να υπάρξει ένας εξορθολογισμός αυτού του τεράστιου δημόσιου χρέους;
Υπάρχει ένας κατακλυσμός ιδεών, λέξεων, όρων και αυτό είναι εν μέρει φυσικό γιατί οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Πριν από τον Φεβρουάριο, κατά την άποψή μου, δεν ετίθετο θέμα χρεωκοπίας για την Ελλάδα. Υπήρχε ένα υψηλό χρέος, διαχειρίσιμο όμως, απόδειξη και η μεγάλη προσφορά κεφαλαίων που υπήρξε ακόμη και στη δημοπρασία του Ιανουαρίου, που δεν αξιοποιήθηκε. Αλλά από τον Φεβρουάριο και μετά, μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής, αποκαλύφτηκε η λεγόμενη «δυσλειτουργία», όπως το λένε πολλοί, της Ε.Ε. Αποκαλύφτηκε δηλαδή η αδυναμία της Ε.Ε. να κάνει αυτό που έκανε η Αμερική, όταν έγινε η κατάρρευση της Lehman Brothers, με το λεγόμενο σχέδιο Πόλσον, αν θυμάστε, ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα με το οποίο το αμερικάνικο κράτος έδειξε αποφασιστικότητα και πέρασε το μήνυμα ότι και όλες οι τράπεζες να κατέρρεαν, θα μπορούσε να τις σώσει. Αυτό η Ευρώπη δεν μπόρεσε να το κάνει, δημιούργησε την εντύπωση ότι είναι αθωράκιστο το ευρώ και ακόμη και μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, μπορεί να γίνει μοχλός, ακόμη και διάλυσής του. Ζούμε καταστάσεις που συνηθίζαμε να βλέπουμε στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία το ’80, και ίσως θα έπρεπε να μελετήσουμε την πείρα τους.
* Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Υπάρχει...”αριστερή τεχνογνωσία”;
Παρατηρώ μια βιασύνη στη διατύπωση προτάσεων, έναν ανταγωνισμό ποιος θα πει πρώτος μια ιδέα, που μπορεί να είναι και σωστή. Δεν χρειάζεται, νομίζω, τέτοια βιασύνη. Το θέμα είναι πάρα πολύ μεγάλο. Και πρέπει να δημιουργήσουμε κάποια όργανα, κάποιους θεσμούς, να αξιολογήσουν τις προτάσεις, τα υπέρ και τα κατά τους. Τα συνθήματα είναι αναγκαία. Χρειάζονται όμως και τεκμηριωμένες θέσεις. Δεύτερο, να συνδεθούμε με χώρες που είχαν ανάλογα προβλήματα. Εμείς κάναμε πρώτοι αυτό που ονομάσαμε «μέτωπο του Νότου», με Πορτογάλους, με Ισπανούς κ.λπ. Τώρα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας και τις επεκτείνουμε και με τη Λατινική Αμερική. Η Λατινική Αμερική υπήρξε τη δεκαετία του ’80 το πειραματόζωο, όπως τώρα για την ευρωζώνη είναι πειραματόζωο η Ελλάδα. Δεν πρέπει να αφήνουμε την απόγνωση να γίνεται η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας. Αν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, υπάρχει η τεχνική της αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή επιμήκυνση του χρόνου, τα 5ετή ομόλογα να γίνουν 10ετή, 15ετή, 20ετή, 25ετή, 30ετή….. υπάρχουν διάφορες εμπειρίες ρύθμισης χρεών…
* Για να καταλάβουμε. Την επόμενη πενταετία πρέπει να πληρώσουμε 170 δισ. ευρώ;
Ναι, ίσως και λίγο παραπάνω, με τα καινούργια δάνεια μπορεί να φτάσει και τα 200 δισ. ευρώ. Άρα, μπορείς να πεις ότι αυτό το χρέος θα το διασπείρω σε έναν ορίζοντα τριάντα ετών. Βέβαια αυτό σημαίνει επιβάρυνση, διότι οι τόκοι παραμένουν μεγάλοι. Επίσης το μειονέκτημα είναι ότι αυτός ο τρόπος δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το μεταθέτει στο μέλλον.
Η δεύτερη δυνατότητα είναι η λεγόμενη στάση πληρωμών. Αυτή είναι μια δυνατότητα ύστατης ανάγκης. Είναι μια κίνηση που μπορεί κάποιος να υπονοεί ως απειλή και ως διαπραγματευτικό μέσο, καταλαβαίνουμε όμως ότι αυτό έχει και συνέπειες. Δηλαδή κερδίζεις κάτι που δεν πληρώνεις τόκους και μπορεί να το κάνεις αυτό ανάπτυξη, αλλά χάνεις από το γεγονός ότι δεν μπορείς να δανειστείς ή να κάνεις εισαγωγές, αν δεν μπορέσεις να πληρώνεις και, αν δεν έχεις εξασφαλίσει κάποιες συμμαχίες, μπορεί να απομονωθείς. Γενικά κριτήριο πρέπει να είναι ποια λύση εξασφαλίζει μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας για την άσκηση μιας πολιτικής υπέρ των εργαζομένων και της κοινωνίας. Γι'αυτό μου κάνει εντύπωση που μερικές φορές η στάση πληρωμών προβάλλεται ως μια απλή και εύκολη λύση, χωρίς να επισημαίνονται οι ενδεχόμενες παρενέργειες, τις οποίες υπεύθυνος να αξιολογήσει σε τελευταία ανάλυση είναι ο ίδιος ο λαός ο οποίος και θα τις υποστεί.
* Αναδιαπραγμάτευση όμως σημαίνει ότι κάνεις διαπραγμάτευση, δεν είναι μονομερής στάση... σε μια σχέση όπου ο πιστωτής είναι ισχυρός.
Κάτι πρέπει να δώσεις και εσύ. Η δική μου θέση είναι ότι ακόμη κι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα πρέπει να πούμε στον κόσμο ότι υπάρχει λύση. Δεν είμαστε δηλαδή σε απόλυτο αδιέξοδο. Υπάρχουν αρνητικές αλλά και θετικές εμπειρίες διεθνώς. Και υπάρχει λύση διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας, είναι διεθνές και όσο διεθνοποιείται, με μια έννοια, τόσο κατά κάποιον τρόπο διευκολύνονται οι δυνατότητες. Απαιτούνται όμως διεθνείς συνεργασίες, συμμαχίες, συντονισμός. Το σημαντικό σε κάθε ρύθμιση ή διαπραγμάτευση του χρέους είναι ποιος την κάνει, για ποιο σκοπό, είναι κάθε φορά θέμα συσχετισμού δυνάμεων.
* Στο μεταξύ όμως ήρθε και η νέα υποβάθμιση.
Με μια έννοια ναι. Όμως από την άλλη πλευρά, η τελευταία υποβάθμιση, εκφράζει μια αμφισβήτηση και προς τον μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. - ΔΝΤ. Θεωρεί ανεπαρκή τα κεφάλαια και επισφαλείς τις διαδικασίες. Άρα είτε πρέπει να αναθεωρηθεί ριζικά ο μηχανισμός είτε να αναζητηθούν άλλες λύσεις, στις οποίες ένα μέρος του κόστους θα το αναλάβουν οι πιστωτές.
* Πώς λοιπόν μπορούν να πληρώσουν οι πιστωτές;
Οι πιστωτές μπορούν να πληρώσουν με τρεις τρόπους. Πρώτον, να διαγραφεί ένα μέρος του χρέους. Δεύτερον, να μετακυληθεί το υπόλοιπο στο μέλλον και ταυτόχρονα να υπάρξει μείωση των επιτοκίων δανεισμού για το υπόλοιπο του χρέους. Αυτή η ρύθμιση θα έχει τρία αποτελέσματα: Πρώτον, να πέσει το χρέος σε ένα επίπεδο διαχειρίσιμο, να επιτρέπει δηλαδή την άσκηση αναπτυξιακής πολιτικής. Δεύτερον, οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του χρέους να πέσουν και αυτοί ως ποσοστό του ΑΕΠ. Τρίτον, το υπόλοιπο χρέος να διασπαρθεί σε έναν ευρύ χρονικό 25 - 30 ετών. Όλα τα παραπάνω μπορούν να δημιουργήσουν τη βάση για μια νέα αρχή, με την εφαρμογή ενός προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, παραγωγικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού του κράτους και της κοινωνίας.
* Ήδη, απ’ ό,τι μαθαίνουμε, η αξία των ελληνικών ομολόγων έχει πέσει κατά 15% - 20% σήμερα.
Ανάλογα με τη διάρκειά τους. Η τιμή των ομολόγων μακράς διάρκειας έχει πέσει κατά 35%. Αυτό σημαίνει ότι αυτός που έχει ένα ελληνικό ομόλογο 20ετές, το πουλάει 65, ενώ το αγόρασε 100. Δηλαδή αυτός έχει καταλήξει ότι δεν μπορεί να πάρει παραπάνω, μπορεί να πάρει και λιγότερα ή δεν είναι βέβαιος τι θα συμβεί στο μέλλον και γι' αυτό πουλάει τώρα με ζημιά ή δεν μπορεί να περιμένει ενδεχομένως ανάκαμψη των τιμών. Τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν μια εκτίμηση. Θα αποδώσει ο μηχανισμός όπως έχει σχεδιαστεί; Προσωπικά πιστεύω όχι. Το πολύ - πολύ να μεταθέσει το πρόβλημα στο μέλλον. Επομένως υπάρχουν δύο προοπτικές: ή αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ανεξέλεγκτη πορεία με την πιθανότητα να καταλήξουμε σε μια κατάσταση φτώχειας, μιζέριας, τέλματος, άγνωστο για πόσο, ή να τεθούν οι βάσεις για μια νέα αρχή με το να αναλάβουν και οι πιστωτές μέρους του κόστους και να υπάρξει ένα πρόγραμμα το οποίο θα υπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες, θα εξασφαλίζει και ανάπτυξη και δίκαιη αναδιανομή. Αυτό βέβαια απαιτεί δράση σε εθνικό επίπεδο, αλλά και ένταξη αυτής της δράσης σε μια διεθνή δυναμική. Επαναλαμβάνω , το θέμα δεν είναι τεχνικό ή στενά οικονομικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό.
* Στο παρελθόν υπήρξαν δύο σχέδια. Του Βaker το '85 και του Brady το '89 που προσπάθησαν να διαχειριστούν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους με τα περίφημα διαρθρωτικά προγράμματα του ΔΝΤ. Μπορεί να έχουμε ξανά τέτοιες προτάσεις;
Ακριβώς. Αυτό που μόλις σας περιέγραψα, είναι το plan Brady, υφυπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Δηλαδή διαγραφή μέρους του χρέους, μετακύλιση του υπόλοιπου, μείωση των επιτοκίων. Ποιο είναι το θέμα εδώ όμως; Πώς το παλεύεις αυτό; Γιατί, αν δείτε, και ο κ. Ανδριανόπουλος και πολλοί άλλοι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν να πληρώσουν οι πιστωτές, να διαγραφεί μέρος του χρέους κ.λπ. Η διαφορά μας με αυτούς βρίσκεται στο εξής: Αυτοί τα προτείνουν για να διευκολυνθεί η αναθεμελίωση ενός καπιταλισμού, σκληρού, νεοφιλελεύθερου, με περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων, ενώ εμείς θα προτείναμε μια ανάλογη ρύθμιση, ως μέσο, ως υποβοήθηση για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και πλήρους απασχόλησης. Άρα, στην ουσία, η διαφορά δεν είναι τόσο στο είδος της ρύθμισης, όσο στο ποιο σχέδιο θα υλοποιήσεις. Και γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία ο συσχετισμός δυνάμεων και εντός της Ελλάδας και εντός της Ευρώπης και διεθνώς. Γι' αυτό επιμένω, ότι αντί να ασχολούμαστε με νέες διαιρέσεις και διαφοροποιήσεις, ας δούμε ότι αυτό που προέχει, σε αυτό το φόντο, και αυτό είναι η κοινή δράση και η ενότητα της αριστεράς. Σήμερα αριστερό είναι ό,τι ενώνει, ό,τι κινητοποιεί. Κι ας μην έχουμε αυταπάτες. Μπορεί να υπάρξει και επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα. Αν η αριστερά είναι διασπασμένη και κατακερματισμένη δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να αξιοποιήσει ή να επηρεάσει τις καταστάσεις.
Η συνέντευξη δόθηκε την περασμένη Τρίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο κόκκινο" 105,5 FM.
Τελικώς... βαρβαρότητα!
Το προεκλογικό δίλημμα του ΠΑΣΟΚ, "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", τελικώς για το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν καν δίλημμα. Οι συλλογικές συμβάσεις, οι μισθοί, ακόμα και οι κατώτατοι, οι συντάξεις, το καθεστώς προστασίας από τις απολύσεις, οι κοινωνικές δαπάνες για την υγεία και την παιδεία, με το συμβόλαιο - τελεσίγραφο της κυβέρνησης με ΔΝΤ- Ε.Ε. οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Η εναλλακτική απάντηση στους αγώνες...
Ο πρωθυπουργός ευθύνεται προσωπικά. Για να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις, που ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι είναι έξω από την ιδεολογία του κόμματός του, είναι αναγκασμένος να παραμένει υπό την προστασία του νέου συστήματος πολιτικής επικυριαρχίας στη χώρα μας. Αναζητούνται φόρμουλες για να νομιμοποιηθεί το συμβόλαιο, παρ' ότι ως περιεχόμενο και διαδικασία καταπατά κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η κοινωνία δεν έχει υπογράψει το συμβόλαιο αυτό, επιφυλάσσεται παντός δικαιώματός της...
avgi.gr
Η εναλλακτική απάντηση στους αγώνες...
Ο πρωθυπουργός ευθύνεται προσωπικά. Για να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις, που ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι είναι έξω από την ιδεολογία του κόμματός του, είναι αναγκασμένος να παραμένει υπό την προστασία του νέου συστήματος πολιτικής επικυριαρχίας στη χώρα μας. Αναζητούνται φόρμουλες για να νομιμοποιηθεί το συμβόλαιο, παρ' ότι ως περιεχόμενο και διαδικασία καταπατά κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η κοινωνία δεν έχει υπογράψει το συμβόλαιο αυτό, επιφυλάσσεται παντός δικαιώματός της...
avgi.gr
Ανοιχτή σε νέα μέτρα αφήνει την "πόρτα" η τρόικα
Το τρίτο πακέτο οδυνηρών οικονομικών μέτρων ήταν αρκετό για να αποδεσμεύσει το πακέτο στήριξης από την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προς την Ελλάδα, πιθανόν όμως να μην ήταν αρκετό ώστε να πείσει τους εταίρους μας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Έτσι παρόλο που Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξέφρασαν αρχικά την ικανοποίηση τους για τα ανακοινωθέντα μέτρα και την επίτευξη συμφωνίας για βοήθεια ύψους 110 δισ. ευρώ στην Ελλάδα, άφησαν ανοιχτή την πόρτα για την «ανάγκη επιβολής» επιπρόσθετων μέτρων.
Την ικανοποίηση τους για την υιοθέτηση του νέου πακέτου μέτρων και την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας, εξέφρασαν για λογαριασμό της Ευρώπης, τόσο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, όσο και ο ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, χαρακτηρίζοντας το νέο πακέτο μέτρων αφενός ισχυρό και αξιόπιστο πακέτο, αφετέρου ολοκληρωμένο και φιλόδοξο.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όμως από την άλλη, αν και δήλωσε ικανοποιημένη με το πρόγραμμα λιτότητας, δεν παρέλειψε να ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση, να είναι έτοιμη να λάβει κάθε πρόσθετο μέτρο που πιθανόν να χρειαστεί για την πιστή εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης. «Η φιλόδοξη δημοσιονομική προσαρμογή και οι εκτεταμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο πρόγραμμα είναι κατάλληλες για την επίτευξη των στόχων. Ωστόσο, το διοικητικό συμβούλιο θεωρεί επίσης κρίσιμο οι ελληνικές δημόσιες αρχές να είναι έτοιμες να λάβουν κάθε πρόσθετο μέτρο που θα μπορούσε να αποδειχθεί κατάλληλο για την επίτευξη των στόχων του προγράμματος», επισήμανε στην ανακοίνωση της.
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η αντίδραση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην ανακοίνωση του τρίτου πακέτου οικονομικών μέτρων, με τον εκπρόσωπο του Ποουλ Τόμσεν, να υπογραμμίζει ότι οι πολιτικές θα πρέπει να αναπροσαρμόζονται συνεχώς. «Η στρατηγική είναι να επιτραπεί στην κυβέρνηση να θεσπίσει σταδιακά ένα ιστορικό φιλόδοξων, αλλά ρεαλιστικών πολιτικών προσαρμογών και σταδιακά να επιστρέψει στην αγορά και όχι να αφεθεί στο έλεος των αγορών αμέσως», δήλωσε επίσης ο κ. Τόμσεν.
Στη γενικότερη πεποίθηση ότι η τρόικα ήρθε για να μείνει και να παίρνει δύσκολες αποφάσεις για το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας, συνηγορεί και χθεσινό δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού SPIEGEL, το οποίο ανέφερε ότι η Ελλάδα, πέραν των 3 συμφωνηθέντων ετών εποπτείας «είναι πιθανό να παραμείνει για δέκα χρόνια υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».
Σχολιάζοντας τα αυστηρά μέτρα που υιοθέτησε η κυβέρνηση για την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ παρουσίασε την Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή, για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα δημοσιονομικά τους. «Οι αυστηροί όροι που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα με αντάλλαγμα μια οικονομική βοήθεια, θα παρακινήσουν και άλλες χώρες στη ζώνη ευρώ που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, να καταβάλουν τις μέγιστες των προσπαθειών για ν΄αποφύγουν μια παρόμοια κατάσταση», δήλωσε συγκεκριμένα η Γερμανίδα καγκελάριος σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Bild am Sonntag.
«Όλοι οι εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία είναι σε καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα, ωστόσο οι χώρες αυτές μπορούν να δουν ότι ο δρόμος που ακολούθησε η Ελλάδα στο πλευρό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν είναι εύκολος. Συνεπώς, θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μη βρεθούν σε μια τέτοια κατάσταση και ήδη έχουν ανακοινώσει οικονομικά προγράμματα», υπογράμμισε επίσης η κα Μέρκελ.
Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από τη μεριά του σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία στην εφημερίδα Bild, δήλωσε πως δε θα χρειαστεί περαιτέρω βοήθεια πέραν αυτής που ενεργοποιήθηκε από την Ευρώπη, εκτιμώντας επίσης πως ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα αντιμετωπίσει απώλειες εάν το πρόγραμμα της Ελλάδας εφαρμοστεί συστηματικά.
Στο μεταξύ, σύμφωνα με το SPIEGEL, η Γερμανία έδωσε τη συγκατάθεσή της για το πακέτο διάσωσης της Ελλάδας μετά την άσκηση μεγάλων αμερικανικών πιέσεων.Τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μπαράκ Ομπάμα είχε χθες ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά την οποία ο Αμερικανός πρόεδρο εξέφρασε στον Έλληνα πρωθυπουργό την ικανοποίησή του για το «φιλόδοξο» -όπως το χαρακτήρισε- πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Επίσης ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ικανοποιημένος για την «σημαντική στήριξη» προς την Ελλάδα στην οποία συμφώνησαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.
Δεκτά όλα τα ελληνικά ομόλογα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Την απόφασή της να δέχεται όλα τα ομόλογα που εκδίδονται από το ελληνικό Δημόσιο, ανεξαρτήτως αξιολόγησης, ως εχέγγυα για την παροχή δανείων στις τράπεζες μέχρι νεωτέρας, ανακοίνωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
«Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ αποφάσισε να αναστείλει την ισχύ της ελάχιστης πιστωτικής αξιολόγησης χρεογράφων που εκδίδει ή εγγυάται η ελληνική κυβέρνηση για τις πιστωτικές λειτουργίες του Ευρωσυστήματος», αναφέρει η Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα στη σχετική ανακοίνωσή της. Η αναστολή θα ισχύσει για όλες τις υφιστάμενες ή νέες εκδόσεις της ελληνικής κυβέρνησης.
tvxs.gr
Την ικανοποίηση τους για την υιοθέτηση του νέου πακέτου μέτρων και την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με το μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας, εξέφρασαν για λογαριασμό της Ευρώπης, τόσο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, όσο και ο ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, χαρακτηρίζοντας το νέο πακέτο μέτρων αφενός ισχυρό και αξιόπιστο πακέτο, αφετέρου ολοκληρωμένο και φιλόδοξο.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όμως από την άλλη, αν και δήλωσε ικανοποιημένη με το πρόγραμμα λιτότητας, δεν παρέλειψε να ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση, να είναι έτοιμη να λάβει κάθε πρόσθετο μέτρο που πιθανόν να χρειαστεί για την πιστή εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης. «Η φιλόδοξη δημοσιονομική προσαρμογή και οι εκτεταμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο πρόγραμμα είναι κατάλληλες για την επίτευξη των στόχων. Ωστόσο, το διοικητικό συμβούλιο θεωρεί επίσης κρίσιμο οι ελληνικές δημόσιες αρχές να είναι έτοιμες να λάβουν κάθε πρόσθετο μέτρο που θα μπορούσε να αποδειχθεί κατάλληλο για την επίτευξη των στόχων του προγράμματος», επισήμανε στην ανακοίνωση της.
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η αντίδραση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην ανακοίνωση του τρίτου πακέτου οικονομικών μέτρων, με τον εκπρόσωπο του Ποουλ Τόμσεν, να υπογραμμίζει ότι οι πολιτικές θα πρέπει να αναπροσαρμόζονται συνεχώς. «Η στρατηγική είναι να επιτραπεί στην κυβέρνηση να θεσπίσει σταδιακά ένα ιστορικό φιλόδοξων, αλλά ρεαλιστικών πολιτικών προσαρμογών και σταδιακά να επιστρέψει στην αγορά και όχι να αφεθεί στο έλεος των αγορών αμέσως», δήλωσε επίσης ο κ. Τόμσεν.
Στη γενικότερη πεποίθηση ότι η τρόικα ήρθε για να μείνει και να παίρνει δύσκολες αποφάσεις για το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας, συνηγορεί και χθεσινό δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού SPIEGEL, το οποίο ανέφερε ότι η Ελλάδα, πέραν των 3 συμφωνηθέντων ετών εποπτείας «είναι πιθανό να παραμείνει για δέκα χρόνια υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».
Σχολιάζοντας τα αυστηρά μέτρα που υιοθέτησε η κυβέρνηση για την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ παρουσίασε την Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή, για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα δημοσιονομικά τους. «Οι αυστηροί όροι που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα με αντάλλαγμα μια οικονομική βοήθεια, θα παρακινήσουν και άλλες χώρες στη ζώνη ευρώ που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, να καταβάλουν τις μέγιστες των προσπαθειών για ν΄αποφύγουν μια παρόμοια κατάσταση», δήλωσε συγκεκριμένα η Γερμανίδα καγκελάριος σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Bild am Sonntag.
«Όλοι οι εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία είναι σε καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα, ωστόσο οι χώρες αυτές μπορούν να δουν ότι ο δρόμος που ακολούθησε η Ελλάδα στο πλευρό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν είναι εύκολος. Συνεπώς, θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μη βρεθούν σε μια τέτοια κατάσταση και ήδη έχουν ανακοινώσει οικονομικά προγράμματα», υπογράμμισε επίσης η κα Μέρκελ.
Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από τη μεριά του σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία στην εφημερίδα Bild, δήλωσε πως δε θα χρειαστεί περαιτέρω βοήθεια πέραν αυτής που ενεργοποιήθηκε από την Ευρώπη, εκτιμώντας επίσης πως ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα αντιμετωπίσει απώλειες εάν το πρόγραμμα της Ελλάδας εφαρμοστεί συστηματικά.
Στο μεταξύ, σύμφωνα με το SPIEGEL, η Γερμανία έδωσε τη συγκατάθεσή της για το πακέτο διάσωσης της Ελλάδας μετά την άσκηση μεγάλων αμερικανικών πιέσεων.Τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μπαράκ Ομπάμα είχε χθες ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά την οποία ο Αμερικανός πρόεδρο εξέφρασε στον Έλληνα πρωθυπουργό την ικανοποίησή του για το «φιλόδοξο» -όπως το χαρακτήρισε- πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Επίσης ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ικανοποιημένος για την «σημαντική στήριξη» προς την Ελλάδα στην οποία συμφώνησαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.
Δεκτά όλα τα ελληνικά ομόλογα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Την απόφασή της να δέχεται όλα τα ομόλογα που εκδίδονται από το ελληνικό Δημόσιο, ανεξαρτήτως αξιολόγησης, ως εχέγγυα για την παροχή δανείων στις τράπεζες μέχρι νεωτέρας, ανακοίνωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
«Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ αποφάσισε να αναστείλει την ισχύ της ελάχιστης πιστωτικής αξιολόγησης χρεογράφων που εκδίδει ή εγγυάται η ελληνική κυβέρνηση για τις πιστωτικές λειτουργίες του Ευρωσυστήματος», αναφέρει η Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα στη σχετική ανακοίνωσή της. Η αναστολή θα ισχύσει για όλες τις υφιστάμενες ή νέες εκδόσεις της ελληνικής κυβέρνησης.
tvxs.gr
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προχωρά πανικόβλητη και δίχως καμία δημοκρατική νομιμοποίηση στην άνευ όρων παράδοση της ελληνικής κοινωνίας στις άγριες διαθέσεις του κεφαλαίου και των αγορών.
Παρουσιάζει ως μονόδρομο τη βύθιση της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση, τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, την κατάρρευση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, την απαξίωση του υλικού και ανθρώπινου παραγωγικού δυναμικού της χώρας.
Αυτές οι εγκληματικές επιλογές δεν αφορούν την επόμενη τριετία. Μας βυθίζουν σε ένα τούνελ σκοτεινό, που θα διαρκέσει τουλάχιστον για τις δύο επόμενες δεκαετίες. Γιατί αν, τελικώς, δεχτούμε αυτό το δρόμο, θα χρειαστούν πολλά χρόνια ώστε να αποκατασταθούν ακόμα και οι ελάχιστες, αλλά υπαρκτές σήμερα, παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Αυτές οι επιλογές που η κυβέρνηση συνδιαμόρφωσε με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. , σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μονόδρομο για τη χώρα.
Υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Είναι ο δρόμος της αναθέρμανσης της οικονομίας, της παραγωγικής της ανασυγκρότησης, με μια ριζικά αντίστροφη αναδιανομή του εισοδήματος, ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα να καλυφθεί από πόρους που θα προέρχονται από τους έχοντες και κατέχοντες και όχι από τους χαμηλόμισθους και από τα φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.
Με φορολογική δικαιοσύνη, με αύξηση της επιβάρυνσης των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών που φοροαπαλλάσονται προκλητικά, με δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.
Με στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος χρέους, ώστε να βρεθούν διαδικασίες ρύθμισης του ύψους και των όρων του, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Με συμμαχίες με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και με τις κοινωνικές δυνάμεις όλης της Ευρώπης που αγωνίζονται για μια Ευρώπη των λαών και όχι των αγορών.
Αυτό το δρόμο καλούμε τον ελληνικό λαό να επιλέξει, μέσα από τη μόνη δημοκρατική διέξοδο για το τόπο: Από τη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ώστε μέσα από ένα δημοψήφισμα, ο λαός να επιλέξει ο ίδιος το δρόμο για το μέλλον του.
Παρουσιάζει ως μονόδρομο τη βύθιση της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση, τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, την κατάρρευση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, την απαξίωση του υλικού και ανθρώπινου παραγωγικού δυναμικού της χώρας.
Αυτές οι εγκληματικές επιλογές δεν αφορούν την επόμενη τριετία. Μας βυθίζουν σε ένα τούνελ σκοτεινό, που θα διαρκέσει τουλάχιστον για τις δύο επόμενες δεκαετίες. Γιατί αν, τελικώς, δεχτούμε αυτό το δρόμο, θα χρειαστούν πολλά χρόνια ώστε να αποκατασταθούν ακόμα και οι ελάχιστες, αλλά υπαρκτές σήμερα, παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Αυτές οι επιλογές που η κυβέρνηση συνδιαμόρφωσε με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. , σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μονόδρομο για τη χώρα.
Υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Είναι ο δρόμος της αναθέρμανσης της οικονομίας, της παραγωγικής της ανασυγκρότησης, με μια ριζικά αντίστροφη αναδιανομή του εισοδήματος, ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα να καλυφθεί από πόρους που θα προέρχονται από τους έχοντες και κατέχοντες και όχι από τους χαμηλόμισθους και από τα φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.
Με φορολογική δικαιοσύνη, με αύξηση της επιβάρυνσης των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών που φοροαπαλλάσονται προκλητικά, με δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.
Με στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος χρέους, ώστε να βρεθούν διαδικασίες ρύθμισης του ύψους και των όρων του, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Με συμμαχίες με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και με τις κοινωνικές δυνάμεις όλης της Ευρώπης που αγωνίζονται για μια Ευρώπη των λαών και όχι των αγορών.
Αυτό το δρόμο καλούμε τον ελληνικό λαό να επιλέξει, μέσα από τη μόνη δημοκρατική διέξοδο για το τόπο: Από τη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ώστε μέσα από ένα δημοψήφισμα, ο λαός να επιλέξει ο ίδιος το δρόμο για το μέλλον του.
Εθνικοποίηση τριών εταιριών ηλεκτρικής ενέργειας στη Βολιβία
Στην εθνικοποίηση των εταιρειών -μιας γαλλικής, μιας βρετανικής και μιας βολιβιανής- προχώρησε με προεδρικό διάταγμα, ο Βολιβιανός πρόεδρος, Έβο Μοράλες. «Το κράτος τώρα ελέγχει το 80% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και στοχεύει στον πλήρη έλεγχο του τομέα», δήλωσε ο ίδιος.
Οι εταιρείες που εθνικοποιούνται είναι η Corani (η οποία ελεγχόταν από την Inversiones Econergy Bolivia SA, θυγατρική της γαλλικής GDF Suez), η Guaracachi (θυγατρική της βρετανικής Ruelec PLC) και η Valle Hermoso (της βολιβιανής κοινοπραξίας Bolivian Generating Group).
Οι εταιρείες που εθνικοποιούνται είναι η Corani (η οποία ελεγχόταν από την Inversiones Econergy Bolivia SA, θυγατρική της γαλλικής GDF Suez), η Guaracachi (θυγατρική της βρετανικής Ruelec PLC) και η Valle Hermoso (της βολιβιανής κοινοπραξίας Bolivian Generating Group).
Αναλυτικά τα μέτρα που ανακοινώθηκαν
Καταργείται ο 13ος και ο 14ος μισθός στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Όσοι έχουν μεικτές αποδοχές που δεν ξεπερνούν τα 3000 ευρώ, θα εισπράττουν 250 ευρώ το Πάσχα, 250 ευρώ ως επίδομα αδείας και 500 ευρώ τα Χριστούγεννα. Όσοι ξεπερνούν το όριο δεν θα παίρνουν καθόλου δώρα και επιδόματα.
- Περαιτέρω περικοπή επιδομάτων 8% στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και 3% στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που δεν έχουν επιδόματα
- Καταργείται η 13η και η 14η σύνταξη σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όσοι λαμβάνουν σύνταξη έως 2.500 ευρώ μικτά το μήνα, τα επιδόματα Πάσχα, διακοπών και Χριστουγέννων, διαμορφώνοναι αντίστοιχα σε 200 - 200 και 400 ευρώ.
- Παγώνουν οι μισθοί και οι συντάξεις για όλη τη διάρκεια του προγράμματος στήριξης δηλαδή για τα επόμενα τρία χρόνια.
- Μειώνονται οι συντάξεις πάνω από ένα όριο λόγω της επαναφοράς του ΛΑΦΚΑ
- Αυξάνονται κατά 10% όλοι οι συντελεστές Φ.Π.Α. Ο συντελεστής του 21% γίνεται 23%. Ο συντελεστής του 10% γίνεται 11% και ο συντελεστής του 5% γίνεται 5,5%.
- Αυξάνονται κατά 10% επιπλέον οι έμμεσοι φόροι σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα και αύξηση των φόρων πολυτελείας
- Επιβάλλεται έκτακτη εισφορά στις επιχειρήσεις. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν έδωσε λεπτομέρειες για τον τρόπο υπολογισμού αυτής της εισφοράς.
- Ξεκινά διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους για αλλαγές στο όριο απολύσεων (είναι σήμερα στο 2%) και μειώσεις στις αποζημιώσεις.
- Προωθούνται ρυθμίσεις βάσει των οποίων θα μειώνεται η αποζημίωση για την υπερωριακή απασχόληση
- Ορίζονται νέα επίπεδα κατώτατων αποδοχών για τους νέους και τους μακροχρόνια ανέργους
- Από το 2011 θα ξεκινήσει η εφαρμογή ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο τομέα
- Ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και απελευθερώνεται ο τομέας των μεταφορών
- Φορολόγηση σε τεχνικά και τυχερά παιχνίδια με νέο νομοσχέδιο
- Λαμβάνονται μέτρα για την εξυγίανση του ΟΣΕ και την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας με παράλληλη ενίσχυση του ρόλου της αρμόδιας Ρυθμιστικής Αρχής (ΡΑΕ)
Ακόμα, αναστέλλεται η β’ δόση του επιδόματος αλληλεγγύης, μειώνεται το πρόγραμμα δημόσιων δαπανών 500 εκατ. ευρώ, ενώ δημιουργείται και ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ο υπουργός αναφέρθηκε επίσης, στην εξοικονόμηση δαπανών στην τοπική αυτοδιοίκηση από τον «Καλλικράτη» και την αύξηση των εσόδων από τη ρύθμιση για τους ημιυπαίθριους.
Άμεσα κατατίθεται και το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών στο δημόσιο θα αρχίσει από το 2011 με τριετή περίοδο προσαρμογής σύμφωνα με όσα δήλωσε ο υπουργός. Επίσης αυξάνεται η ελάχιστη περίοδος εισφορών από τα 37 στα 40 έτη έως το 2015, περιορίζεται η πρόωρη συνταξιοδότηση και αυξάνεται το ελάχιστο όριο στα 60 έτη και μειώνονται τα ασφαλιστικά ταμεία σε 3.
Όσο αφορά το ύψος του πακέτου στήριξης, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε ότι θα ανακοινωθεί μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup, είπε όμως ότι είναι το ποσό που ακούγεται, δηλαδή, 100 με 120 δισεκατομμύρια ευρώ σε ορίζοντα τριετίας.
Στόχος μας, διευκρίνισε ο κ. Παπακωνσταντίνου, δεν είναι να απορροφήσουμε το σύνολο του ποσού της βοήθειας, αλλά να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις αγορές και υπογράμμισε πως η κυβέρνηση καλείται να κάνει μια βασική επιλογή ανάμεσα στην κατάρρευση ή τη σωτηρία.
Στην εκπόνηση ενός δύσκολου προγράμματος δημοσιονομικών προσαρμογών ή το να βρεθεί η χώρα μας στο απόλυτο αδιέξοδο, η κυβέρνηση έχει επιλέξει να σώσει τη χώρα, ξεκαθάρισε ο υπουργός και διαβεβαίωσε πως με την ενεργοποίηση του προγράμματος η χώρα θα μπορέσει να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης των δανειακών της αναγκών τα επόμενα τρία χρόνια.
Ο υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι η ύφεση για το 2010 θα φτάσει στο 4% ενώ για το 2011 προβλέπεται αρνητικός ρυθμός 2,6%. Επιστροφή σε θετικό ρυθμό από το 2012.
Παπανδρέου: Εθνική κόκκινη γραμμή η αποφυγή της χρεοκοπίας
Εθνική κόκκινη γραμμή η αποφυγή της χρεοκοπίας, τόνισε ο ο πρωθυπουργός κατά την εισήγησή του στο υπουργικό συμβούλιο και πρόσθεσε πως: «δεν με ενδιαφέρουν οι θητείες, με ενδιαφέρει όταν παραδώσω τη σκυτάλη να έχω κάνει το σωστό. Στο τέλος της θητείας μου η Ελλάδα δεν θα είναι χρεοκοπημένη, αλλά αναγεννημένη».
Και ο Γιώργος Παπανδρέου τόνισε ότι με τα νέα μέτρα δεν θίγονται οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, αλλά αναγκαζόμαστε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα που θίγουν τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους του δημόσιου τομέα, αναφέροντας ότι το δημόσιο είναι ο μεγάλος ασθενής.
Οι επιπτώσεις για τους πλέον αδύναμους θα είναι οι μικρότερες δυνατές, τόνισε ενώ επεσήμανε πως το πολιτικό σύστημα πρέπει να δώσει πρώτο το παράδειγμα, και ζήτησε οι βουλευτές και το κοινοβούλιο να παραιτηθούν των δώρων τους.
Αναφερόμενος στο ύψος του χρέους, είπε ότι κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το χρέος που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά επεσήμανε ότι δεν είναι τώρα η ώρα για αναζήτηση ευθυνών. Μιλώντας για τη διεθνή στήριξη της οικονομίας μας τόνισε ότι «καταφέραμε να πείσουμε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο δικό μας» και πρόσθεσε πως «ελπίζαμε ότι η ύπαρξη του μηχανισμού και μόνο θα άλλαζε τις συνθήκες, αλλά αυτό δεν έγινε. Κάποιοι έβαλαν στο στόχαστρο την Ελλάδα, η οποία με τη δική της ευθύνη μπήκε στη θέση του αδύναμου κρίκου και του πειραματόζωου».
Ο κ. Παπανδρέου παρουσίασε ένα τρίπτυχο δεσμεύσεων: ότι θα προστατευθούν οι αδύναμοι, θα εμπεδωθεί η αίσθηση δικαίου και ότι θα παλέψει, ώστε η κρίση να γίνει ευκαιρία για αλλαγή. Θα περάσουμε δύσκολα χρόνια, αλλά θα τα καταφέρουμε, είπε.
Τα μέτρα που περιλαμβάνει η συμφωνία αναμένεται να κατατεθούν ήδη την Κυριακή με τη μορφή νομοσχεδίου στη Βουλή, όπου θα συζητηθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος περί τα μέσα της εβδομάδας.
Οι εξελίξεις στις Βρυξέλλες
Στις 17:00 ώρα Ελλάδος θα συνεδριάσουν έκτακτα οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup στις Βρυξέλλες και μετά την συνεδρίαση θα παραχωρήσουν συνέντευξη Τύπου (19:00 ώρα Ελλαδας) ο πρόεδρος του Eurogroup Ζ. Λ. Γιούνκερ και ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν στην οποία θα ανακοινωθούν οι λεπτομέρειες της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ. Πληροφορίες κάνουν λόγο και για επίσημη ανακοίνωση του επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν.
7 30 στη Νομαρχία απάντηση στα νέα μέτρα
- Περαιτέρω περικοπή επιδομάτων 8% στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και 3% στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που δεν έχουν επιδόματα
- Καταργείται η 13η και η 14η σύνταξη σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όσοι λαμβάνουν σύνταξη έως 2.500 ευρώ μικτά το μήνα, τα επιδόματα Πάσχα, διακοπών και Χριστουγέννων, διαμορφώνοναι αντίστοιχα σε 200 - 200 και 400 ευρώ.
- Παγώνουν οι μισθοί και οι συντάξεις για όλη τη διάρκεια του προγράμματος στήριξης δηλαδή για τα επόμενα τρία χρόνια.
- Μειώνονται οι συντάξεις πάνω από ένα όριο λόγω της επαναφοράς του ΛΑΦΚΑ
- Αυξάνονται κατά 10% όλοι οι συντελεστές Φ.Π.Α. Ο συντελεστής του 21% γίνεται 23%. Ο συντελεστής του 10% γίνεται 11% και ο συντελεστής του 5% γίνεται 5,5%.
- Αυξάνονται κατά 10% επιπλέον οι έμμεσοι φόροι σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα και αύξηση των φόρων πολυτελείας
- Επιβάλλεται έκτακτη εισφορά στις επιχειρήσεις. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν έδωσε λεπτομέρειες για τον τρόπο υπολογισμού αυτής της εισφοράς.
- Ξεκινά διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους για αλλαγές στο όριο απολύσεων (είναι σήμερα στο 2%) και μειώσεις στις αποζημιώσεις.
- Προωθούνται ρυθμίσεις βάσει των οποίων θα μειώνεται η αποζημίωση για την υπερωριακή απασχόληση
- Ορίζονται νέα επίπεδα κατώτατων αποδοχών για τους νέους και τους μακροχρόνια ανέργους
- Από το 2011 θα ξεκινήσει η εφαρμογή ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο τομέα
- Ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και απελευθερώνεται ο τομέας των μεταφορών
- Φορολόγηση σε τεχνικά και τυχερά παιχνίδια με νέο νομοσχέδιο
- Λαμβάνονται μέτρα για την εξυγίανση του ΟΣΕ και την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας με παράλληλη ενίσχυση του ρόλου της αρμόδιας Ρυθμιστικής Αρχής (ΡΑΕ)
Ακόμα, αναστέλλεται η β’ δόση του επιδόματος αλληλεγγύης, μειώνεται το πρόγραμμα δημόσιων δαπανών 500 εκατ. ευρώ, ενώ δημιουργείται και ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ο υπουργός αναφέρθηκε επίσης, στην εξοικονόμηση δαπανών στην τοπική αυτοδιοίκηση από τον «Καλλικράτη» και την αύξηση των εσόδων από τη ρύθμιση για τους ημιυπαίθριους.
Άμεσα κατατίθεται και το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών στο δημόσιο θα αρχίσει από το 2011 με τριετή περίοδο προσαρμογής σύμφωνα με όσα δήλωσε ο υπουργός. Επίσης αυξάνεται η ελάχιστη περίοδος εισφορών από τα 37 στα 40 έτη έως το 2015, περιορίζεται η πρόωρη συνταξιοδότηση και αυξάνεται το ελάχιστο όριο στα 60 έτη και μειώνονται τα ασφαλιστικά ταμεία σε 3.
Όσο αφορά το ύψος του πακέτου στήριξης, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε ότι θα ανακοινωθεί μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup, είπε όμως ότι είναι το ποσό που ακούγεται, δηλαδή, 100 με 120 δισεκατομμύρια ευρώ σε ορίζοντα τριετίας.
Στόχος μας, διευκρίνισε ο κ. Παπακωνσταντίνου, δεν είναι να απορροφήσουμε το σύνολο του ποσού της βοήθειας, αλλά να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις αγορές και υπογράμμισε πως η κυβέρνηση καλείται να κάνει μια βασική επιλογή ανάμεσα στην κατάρρευση ή τη σωτηρία.
Στην εκπόνηση ενός δύσκολου προγράμματος δημοσιονομικών προσαρμογών ή το να βρεθεί η χώρα μας στο απόλυτο αδιέξοδο, η κυβέρνηση έχει επιλέξει να σώσει τη χώρα, ξεκαθάρισε ο υπουργός και διαβεβαίωσε πως με την ενεργοποίηση του προγράμματος η χώρα θα μπορέσει να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης των δανειακών της αναγκών τα επόμενα τρία χρόνια.
Ο υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι η ύφεση για το 2010 θα φτάσει στο 4% ενώ για το 2011 προβλέπεται αρνητικός ρυθμός 2,6%. Επιστροφή σε θετικό ρυθμό από το 2012.
Παπανδρέου: Εθνική κόκκινη γραμμή η αποφυγή της χρεοκοπίας
Εθνική κόκκινη γραμμή η αποφυγή της χρεοκοπίας, τόνισε ο ο πρωθυπουργός κατά την εισήγησή του στο υπουργικό συμβούλιο και πρόσθεσε πως: «δεν με ενδιαφέρουν οι θητείες, με ενδιαφέρει όταν παραδώσω τη σκυτάλη να έχω κάνει το σωστό. Στο τέλος της θητείας μου η Ελλάδα δεν θα είναι χρεοκοπημένη, αλλά αναγεννημένη».
Και ο Γιώργος Παπανδρέου τόνισε ότι με τα νέα μέτρα δεν θίγονται οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, αλλά αναγκαζόμαστε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα που θίγουν τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους του δημόσιου τομέα, αναφέροντας ότι το δημόσιο είναι ο μεγάλος ασθενής.
Οι επιπτώσεις για τους πλέον αδύναμους θα είναι οι μικρότερες δυνατές, τόνισε ενώ επεσήμανε πως το πολιτικό σύστημα πρέπει να δώσει πρώτο το παράδειγμα, και ζήτησε οι βουλευτές και το κοινοβούλιο να παραιτηθούν των δώρων τους.
Αναφερόμενος στο ύψος του χρέους, είπε ότι κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το χρέος που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά επεσήμανε ότι δεν είναι τώρα η ώρα για αναζήτηση ευθυνών. Μιλώντας για τη διεθνή στήριξη της οικονομίας μας τόνισε ότι «καταφέραμε να πείσουμε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο δικό μας» και πρόσθεσε πως «ελπίζαμε ότι η ύπαρξη του μηχανισμού και μόνο θα άλλαζε τις συνθήκες, αλλά αυτό δεν έγινε. Κάποιοι έβαλαν στο στόχαστρο την Ελλάδα, η οποία με τη δική της ευθύνη μπήκε στη θέση του αδύναμου κρίκου και του πειραματόζωου».
Ο κ. Παπανδρέου παρουσίασε ένα τρίπτυχο δεσμεύσεων: ότι θα προστατευθούν οι αδύναμοι, θα εμπεδωθεί η αίσθηση δικαίου και ότι θα παλέψει, ώστε η κρίση να γίνει ευκαιρία για αλλαγή. Θα περάσουμε δύσκολα χρόνια, αλλά θα τα καταφέρουμε, είπε.
Τα μέτρα που περιλαμβάνει η συμφωνία αναμένεται να κατατεθούν ήδη την Κυριακή με τη μορφή νομοσχεδίου στη Βουλή, όπου θα συζητηθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος περί τα μέσα της εβδομάδας.
Οι εξελίξεις στις Βρυξέλλες
Στις 17:00 ώρα Ελλάδος θα συνεδριάσουν έκτακτα οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup στις Βρυξέλλες και μετά την συνεδρίαση θα παραχωρήσουν συνέντευξη Τύπου (19:00 ώρα Ελλαδας) ο πρόεδρος του Eurogroup Ζ. Λ. Γιούνκερ και ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν στην οποία θα ανακοινωθούν οι λεπτομέρειες της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ. Πληροφορίες κάνουν λόγο και για επίσημη ανακοίνωση του επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν.
7 30 στη Νομαρχία απάντηση στα νέα μέτρα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)